Aura Consulting

Kanskje aldri

2 kommentarer

Tær i stein

Eller hadde berre. Eitkvart hendt. Seinare. Der framme. Blogg nummer 11 frå Aura Consulting handlar om å sette livet sitt på vent.

Det har slått meg i fleire år, og eg har eigen erfart det. I mitt møte med menneske dei siste tredve åra, har eg ofte høyrt det. Ikkje alltid eg har fått høyrt det heller. Berre merka det. Mange skjuler det som ein godt bevart løyndom. Og ventar. På mannen på den kvite hesten, eller eitkvart der framme. Som kan gjere livet betre. Verdt å leve.

Og medan tida og åra går, har ein mist mykje notid.

Kanskje aldri5

Eg gløymer aldri dama som sa til meg:» hadde han berre vore her han Einar.» Ho sa det så mange gongar at eg til slutt måtte spørre henne kvar han var? «Han forlot meg for 30 år sidan», sa ho. Eg lurde på om det var slik at dersom ho snakka slik, så ville han kome tilbake til henne? «Nei, er du gal», sa ho. Da eg lurde på kvifor ho framleis snakka slik, sa ho at ho ikkje visste.Eg lurde da på om det var mulig for henne å sette nytt mål for livet sitt. Det er som kjent slik at framtida di, kan sette fortida di i eit anna perspektiv.

Smerten man føler ved et tap er målestokken for håpet man har hatt.»
Kanskje aldri4

Det er heller ikkje uvanleg å få svaret at folk ikkje veit. Vi er så god på kva vi ikkje vil – men ikkje like god på KVA vi vil. Vi stirrer oss blinde på det vi ikkje kan gjere noko med. Der misser vi energien. Mange av oss kjenner ordtaket; at når døra til lukka er stengd, vil ei anna opne seg. Berre du evnar å sjå det.

I min jobb møter eg leiarar som sier dei skal berre halde ut litt til. Det står att noko til dei skulle ha gjennomført. Og hadde berre. Hadde berre andre sett og verdsett det dei gjorde. Det kan endre seg. I dei mest fastlåste situasjonar tenker dei at det kan endre seg. Ja, det kan det. Det er viktig å ha evna til å håpe. Men av og til endrar det seg ikkje. Og det er erkjennelsen om kanskje aldri eg skriv om her.

Av og til må eg minne både med sjølv og andre om at «utakk er og blir verdens lønn». Om du skal ville det så voldsomt at du berre skal halde ut litt til; lat det iallfall vere på vegne av deg sjølv. I ny og ne må eg sei at det er kun du sjølv som har ansvaret for å ivareta eiga helse. Om du ikkje lukkast i den bedriftskulturen du jobbar i no, kan du lukkast i ein annan. Og det treng faktisk ikkje handle om at du ikkje er dyktig. Det KAN like gjerne handle om at kulturen ikkje er klar for deg. Og da vil du slite deg ut, om du skal prøve å finne plass. Mange kulturar fortener ikkje ditt engasjement, kreativitet og stå på vilje. La tanken om «tenk om» fare. Bytt. Sett deg nytt mål. Snu retning. Finn din nye plass i sola.

«Det er morgen igjen, vesle håp,
og verden frotterer seg med nyvasket solskinn

Alternativet kan vere å sette livet på vent. Vente på å snart bli pensjonist. Vente på at den som har mist interessa for deg, skal få den igjen. Vente på at arbeidsgjevar skal sjå verdien av den du er.  Vente med å ta mot til deg, og fortelle om kjenslene dine. Vente på at du ikkje lenger skal bli slått.

Han Hildegunn, «steike fine gardiner» – sa i eit intervju for mange år sidan; «Det er rart å sjå kor mange omvegar oss menneske tek for å slippe å sei noko til nokon. Og nokre omvegar kan vare eit heilt liv.»

For meg betyr det at kommunikasjon er vanskeleg. Det viser seg at det BÅDE er vanskeleg å gi positive tilbakemeldingar, og negative. Derfor tek vi omvegar. Vi burde ha tatt mot til oss og sagt frå om at det ikkje er håp. For at du har ein muligheit vidare i jobben, eller VI i dette forholdet.

Men vi går omvegar. Og let det vere opp til den andre og tenke seg det. Finne ut av det sjølv. Eller kanskje aldri finne ut av det. Ein mann eg coacha for nokre år sidan, sa at det verste å leve med, ikkje var at forholdet var slutt. Men at han ikkje fekk vite kvifor.

Kanskje aldri2

«Håp er et legemiddel som ikke helbreder, men som tillater oss å lide litt lenger».
Derfor må oss prøve å førebu oss på den dimensjonen i livet. At kanskje aldri.
Kanskje vert du aldri bra nok. For dei eller den andre.
Prøv og lausriv deg. Kom deg vidare.
Kanskje aldri
«Håpet er en nøysom plante, det skyter nye skudd i det dunkle for hver gang det blir ribbet. Utrydde håp er en lang historie, kanskje umulig. Det lever av ingenting som det gule lavet på steinen, det lever på tross av alt.»
«Det oppstår tomhet der håpet dør».
 Og den kan ta knekken på deg. Lev i håpet. Lenge. Men ha ein plan B.
Husk; at fryd kan ligge og vente på deg. Bak neste sving. Anne Grete Prøis.

2 thoughts on “Kanskje aldri

  1. Denne var fantastisk akkurat i dag💐

    Liker

  2. Nydelige refleksjoner Audhild, som gir kontakt med det nære og sårbarheten i oss (meg 😉 )
    Håpet, som tillater å lide litt til… Og så finne nye fokus for håpet, som bringer noe annet enn lidelse med seg – TAKK til deg for at du formidler 🌹

    Liker

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s