Aura Consulting


4 kommentarer

Tell Christmas not to come this year

Bilde1Denne veka er det 3 månader sidan min mann forlot meg. Via mail. Utan forklaring. Etter 11 års ekteskap. Og gjorde seg utilgjengeleg.

Dette er ikkje ein reportasje frå krigsherja områder. Men for meg likevel like dramatisk.

Min fjortande blogg    skal nettopp handle om det. Om feigheit som øydelegg.

Dette vert ein ny personleg blogg som har vore vond å skrive.

Og det vert den siste så personlege. For no skal eg vidare i livet mitt.

Eg er så uendeleg lei av av vere lei meg. Ein gong las eg ein stad, at når du har vore lenge nok sjuk, orkar du ikkje vere det lenger.

Dette vert derfor min kortaste blogg.

Feige menn og kvinner kan vere helsefarlege. Dei som er meir opptekne av enkle utvegar, for ikkje snakke om omvegar. Som snor seg, slangar seg ut av situasjonen eller forholdet – slik at andre som IKKJE kjenner dei, står att og tenker for nokre omsorgsfulle menneske. Dei er mest opptekne av å redde eige skinn. Og slepp ofte unna ansvaret

Partnaren stikk – utan forklaring. Kor fattigsleg går det an å vere?Utan innsikt eller med hensikt?  – set han/ho det menneske han/ho har hatt kjærast og nærast i ei årrekke i ein uleveleg situasjon. I ei traume. Som skal ta mange år og kome seg ut av. Om det er mulig.

DENNE mannen står truleg til knea i krav frå familien, som styrer han i retninga dei alltid har ville hatt han. Bort frå meg.

Det eg skriv handlar IKKJE om at forhold at ulike grunnar tek slutt.

Klart det kan det. Det handlar om MÅTEN ein gjer det slutt på.

I dette helvete som har vedvart i 3 månader, har eg forstått at det er ein god del menneske som opplever det same.

Og idet ligg mitt behov for å skrive om det.

Når nokon utøver vold mot deg – kan dei verte straffa for det.

Når nokon utøver krenkande feigheit, finnast det ingen reaksjon.

Det einaste som finnast er at den som gjer det, håpar å kome heilskinna ut av det.

Jan Spurkeland skriv;

¨Relasjonell feighet uttrykkast i adferd…

¨• Når du vel vekk/unngår å møte menneske

¨• Når du vert unnvikande i ordval

¨• Når du skriv om det som bør snakkast om

¨• Når du beskytter deg mot følelsesmessige påkjenningar

Eg forstått det som profesjonell sidan eg var tidleg i 20 åra. At andre enn dei som står i livskrisa, gjerne framstår som dei veit meir enn dei som har skoa på.

Rykta når meg. Eg har blitt aleine? Har eg? Eg anar ikkje.

Og det er det verste.

Eg har ikkje lyst til å måtte ta inn over meg andre si synsing. Så lenge eg ikkje veit kvifor – kan ingen andre vite kvifor. Berre han.

Eg vil gjerne verte istand til å mestre å verte forlatt. Fordi det er ikkje mitt problem at nokon oppfører seg slik. Men det vert mitt problem, så lenge eg brukar kjensler på det.

Eg anser meg som eit sterkt menneske. Og dette er ikkje for pyser. Men på det verste hadde det vore betre for meg om mannen var død.

Det hadde vore ein avklart situasjon. Eg kunne få lov til å sørge over tapet. Istaden for å måtte bruke tid på kvifor. Istaden for å måtte takle alt i ein fullstendig uavklart situasjon. I eit vakuum.

Og mange av folka rundt meg oppfører seg nett slik. Som om at han aldri har funnest. Andre igjen på trygg avstand  – fordi dei ikkje taklar meg i denne situasjonen. Eller ikkje veit kva dei skal sei – pga situasjonen han har sett meg i. Andre igjen har klare forventningar til at no må eg kome meg vidare. Frå kva? Eg er like gift både formelt og reelt. Men i det praktiske er det som eg aldri har vore det.

I det kjenslemessige er det berre tomt. Fullstendig sjakkmatt.

Resurgam – we shall rise again. Du skal ikkje berre gi opp. I sommar når eg bestemte meg for livet – la eg eigentleg føring for meg sjølv framover.

Å vekse på steingrunn. Du må berre fortsette å leve til du vert levande igjen.

Eg må sko meg meg for å klare meg. Og «det kan for eksempel gå bra». Ole Brum.

Ein god mannleg ven sa for litt sidan; «Det er ikkje til å forstå. Og det er ikkje til å tilgi. Du har gått slik lenge nok. Du er verdt så mykje meir.

EG tenker at det er alle menneske.

Så kjære medmenneske. Ikkje gjer dette mot nokon. Lær borna dine mot.

Og tren deg sjølv opp i det.

Tell Christmas not to come this year

Så jul.

Eg har grudd meg til julepynta butikkar. No er det tilbakelagt.

Eg har grudd meg til første søndag i advent. No er det tilbakelagt.

Eg har grudd meg til julemusikk på radioen. No står eg midt i det, og taklar det.

Eg grur meg til juleavslutning med kommunestyret. No ha eg bestemt meg for at eg skal klare det.

Og eg grur meg til julaftan.

Så er det altså min tur. Mitt år.

Men når nytt år tek til – skal eg klare å ta med meg son min sine ord, når han har påpeika kraftstega han meiner eg har teke denne hausten. «Mamma, du er

One step closer to get lucky again!»

How can I go forward when I don`t know wich way I`m facing?

How can I go forward when I don`t know wich way to turn?

How can I go forward into something I`m not sure of?

Audhild, du er «one step closer».

Bilde2