Aura Consulting

Når du får til meir enn du trur du kan!

2 kommentarer

Eg på Sofies MindeAura Consulting sin 20 ande blogg – startar med historia om når eg var lita.

Om du les godt, vil du sjå at den også kan fortelle noko om kvifor nettopp eg driv med LØFT . Den handlar om å vil vise øyeblikket der du kjenner at du får til meir enn du kan. Men også om når alt du kan, ikkje er nok.

Ein ting var at eg skulle verte gut og heite Ove. Og ikkje vart det.♥ Men det som var verre var at eg var fødd med ei slags hofteskade. Eg var ikkje meir enn 8 mnd da eg vart operert på Sophies Minde i Oslo. Men dei feilopererte, slik at det vart ny operasjon når eg var 15 mnd. Eg var eit slikt barn med heil gips frå hofta og ned, med beina rett ut. Eg låg lenge på sjukehus og på Gilinski etterbehandlingshjem på Strømmen. Kom heim(for godt) når eg var 3 år. Da snakka eg austlending, kjende mine sysken berre på hårfarge og skulle lære meg å gå. Og eg fekk ei fantastisk fin raud dukkevogn. Men den eg likevel vart mest glad i, var dukkevogna syster Marianne laga av ei Per Margarin kasse(med tau som eg kunne drage den etter meg).

Vi høyrer ikkje så mykje av historiene om born aleine på sjukehus.

Den gong trygderettane var annleis enn i dag. Den gong ein måtte sitje økonomisk godt i det – for å kunne besøke bornet sitt så ofte ein ville. Dette var før det var mulig å bu saman med bornet sitt på sjukehus.

For mi familie måtte det ha vore utfordrande. Det var langt frå Sunnmøre til Oslo. Mine foreldre hadde begge nett stått i alvorlege sjukdomar begge to. Da eg vart innlagt, hadde dei i tillegg tre born på 16, 11 og 7 år.Far og/eller mor var likevel hjå meg så ofte dei kunne.

Men det betydde likevel at eg var mykje aleine. Eg har alltid hatt tydelege minner frå den tida. For eksempel hadde eg ei glashylla over senga på Sophies Minde, der det stod eit glas vatn. Men viss det glaset var raudt, betydde det at mine foreldre hadde reist. For det var saft opp i det. Som vaksen ser eg at det måtte vere uutholdeleg låkt for dei å ta avskjed, sidan dei sjeldan visste kva tid dei såg meg igjen. Derfor sa dei ingenting. Og dette er noko av det eg har med meg som vaksen. Kor låkt det er når nokon forlet meg – utan å kommunisere kvifor og når.

Mor har fortalt meg om da ho skulle ned til Oslo med meg , til det ho hadde blitt fortalt var kontroll. Men som viste seg å vere ny operasjon. Da ho forstod at ho måtte forlate meg, bad ho «sjukesøstra» om å få gå ut å kjøpe meg fleire dyr til bondegarden min. Slik at eg hadde nok å leike meg med. Eg låg på fellessal i slik jernseng, som bildet viser øverst. Inn dit var det glasvegg – og der hang skiltet STILLE.

Da ho kom tilbake med dyra, hadde det vore vaktskifte. Og ho møtte ei langt meir brysk «sjukesøster». Av henne fekk ho vite at bornet hadde best av at ho ikkje såg mora før avreise. Så mor slapp ikkje inn til meg. Som ho sa sjølv, «eg stod og såg på deg gjennom glaset og grein mine «modige tårer».

Men eg har også mange gode minner frå den tida. Eg song alltid. Gjerne på flyet og i drosja. Og framleis har eg ei lita kattepus bok eg fekk av ei flyvertinne på ein av desse turane.

Etterkvart kom eg til Gilinski etterbehandlingshjem på Strømmen. Der fekk eg sjukepleiaren som eg kalla for Mammi. Ho var tryggleiken eg mangla. Ei jul hadde eg fått ei dukke i gåve heimanfra. (Eg var der aleine i jula). Når ei anna jente vart utskriven etter jul, stjal ho dukka med seg. Men Mammi ordna opp. Mammi fulgte meg opp mange år etter tida der♥Eg kan også minnast morgontrimmen med radioenes Reidar Morset. («Og køyr»).

Dette sjukehussystemet vart eg utskreven frå som 11 åring. Da sa legen til meg: «Det er en ting jeg vil fortelle deg barn, du vil aldri kunne komme til å løpe så raskt som andre barn». Kva trur dokke eg har huska resten av livet mitt? Legen meinte det sikkert godt. Men for meg hadde det vore betre om han holdt kjeft. Eller heller sa at det var noko eg ikkje kom til å verte god til – men mykje andre ting eg kunne bli kjempegod til!

I mitt arbeid med LØFT har denne setninga vore betydningsfull. For å vår profesjonelle rolle som «hjelparar» – kan orda vi bruker skape virkeligheit. Vi kan med vår måte å vere på, bidra til at folk får/ser muligheiter – eller motsett.

Same legen sa også at eg kom til å få problem med hofta igjen, etter fyllte 40. Dette meinte han sikkert også godt. Men slik vart det ikkje. Kanskje fordi eg har trena heile livet. Mange snakkar om at etter 50 kjem reparasjonsalderen. Eg har no funne trøyst i at dette er medfødd – og ikkje har noko med reparasjon å gjere.

Eg levde godt med hofta. til etter fyllte 50…Men etter ein svært traumatisk situasjon etter  min eks mann sin 60 årsdag for snart 3 år sidan – kunne eg plutseleg ikkje gå. Lang historie kort; den gong viste MR ikkje hofteslitasje – men no gjer den det…..Og operasjonsdatoen er sett i juni – for å operere inn ny hoft på St.Olavs. I desse tre åra har eg gjort alt for å unngå operasjon. Eg burde eigentleg hatt ei 50 prosent stilling til trening og lege, fysioterapeut, kiropraktor, «hoftedama mi»(den uersattelege Merethe), akupunktør osv. Siste 3 mnd har eg hatt så sterke smerter – at eg gjerne kunne ha hugge av meg foten……Og spesiellt om natta. Eg har likevel fått til meir enn eg trudde eg kunne! Og den meistringskjensla er ei vanvittig drivkraft! Eg blir litt slik «the child and the old soul». Eg får att barnet angst for at det ikkje går. Men samtidig klarer å sjå det men ei gamal kvinnes blikk. Når eg har klart alt eg har klart siste året – kvifor skal eg ikkje klare dette? Eg har klart å vore i arbeid kvar dag. Sjølv om eg etter enkelte oppdrag så vidt har klart å bruke fotkraft på gassen. Eg har nok også vorte meir «Spot On» som Coach. Mine folk i nord seir at eg nesten har utvikla ei healingånd – med det meiner dei – at eg les folk – og nesten kjenner korleis dei har det. Interessant!

Men eg kan ikkje legge skjul på at eg grur meg for operasjonen- og tida etterpå. Kanskje mest fordi eg ikkje veit korleis det går . Operasjonen er først og fremst  smertelindrande. I min nye livssituasjon må gjennom det åleine. Men eg satsar på at eg har gode folk rundt meg!

Eit menneske som står meg nær, sa nyleg til meg; «dette skal verte ein fin sommar«. Og det skal vere mitt mantra. Ferien vil vere å kome til hektene att – trene seg opp. Og målet? Ut på dansegulvet utan å vere redd for å ramle – danse Zumba att – klare oppdrag att frå medio august.

Og ja; det er ikkje sikkert at eg vil klare å springe så fort som andre folk – heller i framtida! Og no er heller ikkje det så viktig.

Det som er viktig er at det sanneleg er mykje eg likevel skal klare!

Og for meg ligg der mykje «frelsi» i det. Som betyr friheit på islandsk.
trimSkaret2012

2 tanker om “Når du får til meir enn du trur du kan!

  1. Nydelig skrevet om en heller trist historie fra barndommen. Jeg var også på Sofies Minde i min barndom, men jeg var så heldig å ha med min far…… Dette er noe du må leve med og gjør det som jeg leser, viktig å tenke på i livet da slike minner er med oss i hverdagen. For min del liker jeg ikke så si adjø, hade bra eller avskjeder (jeg bare rømmer og leker Cinderella) – dette fordi jeg har flyttet så mange ganger i min barndom at om jeg sier hade etc – ser jeg deg ikke igjen. Rart! Nyt dagen skjønne du. Vi sees plutselig. Klem til deg fra meg

    Liker

  2. Sterkt å lese. jeg har en liknende historie. Ble sendt til Sophies Minde 6 mnd gammel fra NordNorge. Min far måtte bare levere meg inn midt på natta, og så ble han overlatt til seg selv i en fremmed storby. Jeg ble i Oslo og deretter sendt til Gilinskys-hvorpå legene ved tilbakekomst til Sophies Minde konstaterte at jeg var i dårlig forfatning og gipsen var skitten og flekket av urin. Fram og tilbake til jeg var 16 år. Hoftene funker fortsatt, men værst har det gått ut over knærne siden jeg også ble feiloperert og fikk ødelagt vekstsonene i knærne. Forøvrig er jeg i fin form og holder samme tempo som alle andre på min alder. Noe idrettsmenneske ble jeg aldri, men har allikevel gjort det godt takket være hodet mitt. Sport er ikke alt-intellektuell aktivitet er vel så bra ;-D Håper hoftebyttet ditt på St Olav har gått fint 😀

    Liker

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s