Aura Consulting


3 kommentarer

Språk skaper virkeligheit

SolutionDu får meir av slik du snakkar. Du treng ikkje snakke eingong. Men du får også meir av slik du tenker. Slik du oppfører deg. Dette er ein av antagelsane i LØFT.

Dette er blogg nr 26 til Aura Consulting, og den skreiv eg delvis på mi reise til Danmark og Sverige dei siste tre vekene.

Eg kom til den danske løysingsfokuserte konferanse for tre veker sidan. Reiste aleine. Kom til konferansen aleine. Kjende ingen. Kunne ikkje skjule meg bak nokon andre. Var ikkje i flokk. Sat ikkje saman med arbeidskollegaene mine. Var ute på ein av mine «kast deg ut på ope hav» turar.

Før eg reiste ned – fekk eg denne mailen frå arrangøren;

«Og vi er ikke mindst er vi meget glade for at en norsk kollega som arbejder løsningsfokuseret kommer, tak for det!»

Den gjorde noko med meg. Eg fekk verkeleg lyst til å reise.

Da eg kom inn døra – stod dei 2 arrangørane i døra og tok imot. Meg tok dei imot på ein slik måte – at eg nesten kjende vi hadde møttest før.

Så reiste eg til Stockholm på torsdag. Eg kunne ha skreve ein eigen blogg om min dag(10 timar) på Gardermoen. Men det er ikkje så interessant. Eg kom meg iallfall ikkje fram til konferansen i Vesterås i tide. Eg måtte overnatte på hotell på Arlanda.

Om morgonen når eg kom om bord i SveBus på Arlanda, seier sjåføren etter at eg har betalt:

«varmt velkomen»

Eg sette meg og kjende meg fantastisk. Eg prøvde å huske sist eg hadde høyrt det på Timesekspressen( no Fram). Men nei, aldri. Der er det meir slik at du skal vere takknemleg for at dei har tid til å ta deg med.

Av og til startar eg mine foredrag med

Be the reason somebody smile today

Det gjer eg med vilje. Fordi vi altfor ofte går rundt og stolar på at andre skal «make our day».

Eg hadde pga forseinkingane hatt 4 timar søvn, før eg skulle halde foredrag på Nordens største skule LØFT konferanse. Ikkje det beste utgongspunktet akkurat. Men bussåførens ord, redda det.

Eg har på desse reisene hatt tid til å tenke over nyansane i språka våre. Eg visste at eg har sans for briten sitt: «Love» – som berre vert kaste inn på slutten av ei setning. Og eg har lenge hatt ei forkjærligheit for det svenske «å uppskatte»( verdsette).

Men dei har så mange fleire ord som gjer godt å få. Som gjer at ein kjenner seg så inkludert. «Tack,snella».

Dagen etter foredraget kom denne:

«Tack för att du satte guldkant på dagen och på återseende»

Filosofen Wittgenstein har sagt – at orda du brukar skaper følelsar og assosiasjonar.

Og LØFT seier at du er ikkje – men du blir. Du får meg tilbake som den du seier eg er. Du treng altså ikkje sei det eingong. Men oppføre deg som at eg er.

I desse tider der eg ventar på hofteoperasjon, der eg har ramla ned trappa – og der eg har fått tunge kofferten rett på flatfoten – så har eg ikkje akkurat god blodgjennomstrøyming i eine foten. Betennelsesdempande medisin gjer også sitt til at eg «svulmar»: Og den andre har vore øydelagd og hoven sidan eg braut den i volleyball som 12 åring – men aldri vart operert. Dette lever eg med.

Men da eg skulle fram på scena for å ta imot gåve, var det to damer fremst som kika og peika på føtene mine(eg hadde småsko), og utan å høyre såg eg at dei snakka om akkurat det som eg må leve med. Når eg stod der – gjorde det meg litt lei meg. Men samstundes tenkte eg – kor raskt vi lagar oss antagelsar om folk. Om kva dei står i – og kvifor dei er slik og slik. Men det er sjeldan vi veit. Og kanskje burde dette fått lov til å vere damene sitt problem. Eg har tenkt å gjere mitt beste for å bere denne kroppen.

Eg ynskjer meg arbeidsplassar og relasjonar der vi snakkar folk opp og fram. Eg seier i mitt møte med folk – at eg har ikkje møtt eit menneske som har vondt av å bli gjort større enn det er……

I dag på styrketrening møtte eg ein festleg mann i heisen, på veg til same trening. Seinare gjekk eg meg på han igjen. Han stod i samtale med ei dame – medan eg stod rett ved og braut på nokre vekter. Følgande utspant seg – og eg forstod fort at dei snakka om hans kone; han stod og var så glad fordi sjukdommen ikkje hadde teke frå henne minnet. Dama sa;» ja,tenk om ho hadde blitt sitjande der som ei grønsak». Han fortsette og snakke om alt ho framleis klarde av småe gjeremål.

Dama sa; «Ja, men ho vil jo aldri bli som før igjen. Ho som var så god til så mykje».

Mannen gjekk trist der ifrå. Og eg tenkte; gjer vi slikt med vilje – eller ER vi så hjelpeslause? Veit vi ikkje betre?

Eg skulle ønske at vi skapte mindre slik virkeligheit for kvarandre. Og i siste omgong også for oss sjølve.

Tenk om ; vi oftare kunne ha spekulert på alt vi klarer, som går betre – og som gir oss framgong.

Om det her og no kan virke så veldig lite.

Så ER det ofte nok for å få til ei endring.

Som skaper ein språkkultur vi har LYST til å vere ein del av.

Fordi den gjer oss godt.


1 kommentar

Å stålsette seg

AthenSo er den der igjen. Mai. Med alle sine lange helgar. Og høgtider. Feiringar. Samankomstar. Familiefestar.  Der vi er så glade og lukkelege.

Javisst skal vi vere det! Det er berre slik at for nokon vil nettopp mai framstå meir som eit uoverkomeleg høgdesprang. Eller slik som for meg no. Ein idrettsdag der eg visste eg ikkje fekk til noko. Unnateke å nyte naturen…..

Denne blogg nummer 24 for Aura Consulting skal handle om å stålsette seg til slike dagar. Om dei/oss( ja, for det er kvar sin gong) som ikkje klarer å vere på solsida desse dagane.

Vi har ulike løysingar. Nokon reiser vekk. Andre stenger seg inne. Det prøvde eg på i fjor. Eg var så knust etter å ikkje ha blitt invitert i konfirmasjonen til bornebornet til mann min – at eg var overbevist om at alle såg på meg som mislukka og vond.

Eg vel og fortelle meir om mi historie. Dette fordi eg veit at det hjelp mange. Også meg sjølv. Seinast i denne veka møtte eg eit menneske som eg ikkje forstår klarer å halde seg oppreist. Men som sa at bloggane mine les han om igjen og om igjen. For å stå.

17.mai heldt mann min alltid hus i Ålesund, på det årlege arrangementet til Heibergs Mannskor. Der var eg og i alle åra våre – heilt fram til eg vart valt inn i formannskapet; og fekk den æra og skulle vere ein del av flaggborga i folketoget på Gossen. Men ifjor klarde eg ikkje gå fremst. Å vere det Grunnlova seier: » Å vere dei fremste blant dei fremste».

I 2016 skapar det seg slik at pinsa og 17.mai vert ein del av same høgtida. Og for meg hjelp det ikkje at 18.mai er bursdagen til min no; fråseparerte.

Eg har så mange minner og bilder. Og gjennom Traumeutdanninga i Tromsø – har eg lært at det er eit av elementa som er naudsynte å ha der – for å ikkje verte traumatisert. Men der må og vere kjensler og kroppsfornemmelse. Dei overmannar meg i dag. Men eg veit også at dette er ein naturleg del av ein sorgprosess. Ein må gjennom desse minna og bilda på ny. På eiga hand. For å lage seg nye. Knytta til akkurat dei same høgtidene og merkedagane.

17.mai er eigentleg ein dag eg set høgt. Eg elskar å gå i tog. Gå i takt. Ete bløtkake. Men i år kunne eg ha «hoppa over» den.  Eg er takksam for Katrine som forstår. Som steppar inn for meg i flaggborga. Og eg har sagt nei til å gå i flaggborga i Julsundet. Og; ja – eg har dårleg samvit. For eg er valt av folket. Og så klarer eg ikkje stille ein slik dag.

Dette vert første 17.mai på 14 år – eg ikkje lenger får vere ei dorette i Heibergs Mannskor. Eit fantastisk folkeslag som har betydd mykje for vårt ekteskap.

Dette vert ein annleis 17.mai  – og ikkje sitje klar om kvelden og vente med sjampagne og reker på at mannen kjem heim.

Eg seier ofte til dei eg coachar; når dei vonde tankane tek deg – prøv å gi plass til nokre gode istaden. Det må eg gjere sjølv no.

Eg finn glede i å skulle vere i lag med mor på 97 – som eg har kjøpt ny 17.mai jakke til; og som seinast i går sa at» ditte vert kjekt».

Pinsa har eg gode minner knytta til. For eksempel for fire år sidan – da vi var på Veiholmen i eit paradisver. I fjor – før mitt personlege mareritt kom – hadde konfirmantane allereie avtalt, at pinseaftan i år skulle vi Hareidskonfirmantane ha nytt treff. Og i år som for fem år sidan er eg i festkomiteen. «At du orkar», seier folk. Eg hadde vel ikkje teke det på meg om eg ikkje orka. Sanninga er at det gir meg stor glede. Tenk å vere so heldige å få kome tett på dei du vaks opp saman med. Igjen. Der mange av oss kjenner på eit fellesskap – for nokon så stort at dei reiser noregs land for å kunne kome! Det er ei ære. Og i dag er det min ressurs. Som gjer at denne dagen er fin. Som gjer at i ettermiddag ser eg fram til å ikle meg laurdagskjolen! Og om eg ikkje klarer å svinge meg i dansen – så skal eg iallfall svinge meg i samveret med alle gode folka!

Men først – litt pynting av lokala og slikt..

For 14 dagar sidan var eg på den danske løysingsfokuserte konferansen. Som hadde tittel:» En forskel der gør en forskel». Eg veit ikkje om eg gjer ein forskjell i andre sine liv – fordi eg tek meg tid til dette. Men eg veit at fordi Konfirmantreffet 2016 – vart på pinseafta, gjer ein forskjell i mitt.

 

God helg til dokke alle! Og gjer den som best DU kan! Les videre