Aura Consulting

Språk skaper virkeligheit

3 kommentarer

SolutionDu får meir av slik du snakkar. Du treng ikkje snakke eingong. Men du får også meir av slik du tenker. Slik du oppfører deg. Dette er ein av antagelsane i LØFT.

Dette er blogg nr 26 til Aura Consulting, og den skreiv eg delvis på mi reise til Danmark og Sverige dei siste tre vekene.

Eg kom til den danske løysingsfokuserte konferanse for tre veker sidan. Reiste aleine. Kom til konferansen aleine. Kjende ingen. Kunne ikkje skjule meg bak nokon andre. Var ikkje i flokk. Sat ikkje saman med arbeidskollegaene mine. Var ute på ein av mine «kast deg ut på ope hav» turar.

Før eg reiste ned – fekk eg denne mailen frå arrangøren;

«Og vi er ikke mindst er vi meget glade for at en norsk kollega som arbejder løsningsfokuseret kommer, tak for det!»

Den gjorde noko med meg. Eg fekk verkeleg lyst til å reise.

Da eg kom inn døra – stod dei 2 arrangørane i døra og tok imot. Meg tok dei imot på ein slik måte – at eg nesten kjende vi hadde møttest før.

Så reiste eg til Stockholm på torsdag. Eg kunne ha skreve ein eigen blogg om min dag(10 timar) på Gardermoen. Men det er ikkje så interessant. Eg kom meg iallfall ikkje fram til konferansen i Vesterås i tide. Eg måtte overnatte på hotell på Arlanda.

Om morgonen når eg kom om bord i SveBus på Arlanda, seier sjåføren etter at eg har betalt:

«varmt velkomen»

Eg sette meg og kjende meg fantastisk. Eg prøvde å huske sist eg hadde høyrt det på Timesekspressen( no Fram). Men nei, aldri. Der er det meir slik at du skal vere takknemleg for at dei har tid til å ta deg med.

Av og til startar eg mine foredrag med

Be the reason somebody smile today

Det gjer eg med vilje. Fordi vi altfor ofte går rundt og stolar på at andre skal «make our day».

Eg hadde pga forseinkingane hatt 4 timar søvn, før eg skulle halde foredrag på Nordens største skule LØFT konferanse. Ikkje det beste utgongspunktet akkurat. Men bussåførens ord, redda det.

Eg har på desse reisene hatt tid til å tenke over nyansane i språka våre. Eg visste at eg har sans for briten sitt: «Love» – som berre vert kaste inn på slutten av ei setning. Og eg har lenge hatt ei forkjærligheit for det svenske «å uppskatte»( verdsette).

Men dei har så mange fleire ord som gjer godt å få. Som gjer at ein kjenner seg så inkludert. «Tack,snella».

Dagen etter foredraget kom denne:

«Tack för att du satte guldkant på dagen och på återseende»

Filosofen Wittgenstein har sagt – at orda du brukar skaper følelsar og assosiasjonar.

Og LØFT seier at du er ikkje – men du blir. Du får meg tilbake som den du seier eg er. Du treng altså ikkje sei det eingong. Men oppføre deg som at eg er.

I desse tider der eg ventar på hofteoperasjon, der eg har ramla ned trappa – og der eg har fått tunge kofferten rett på flatfoten – så har eg ikkje akkurat god blodgjennomstrøyming i eine foten. Betennelsesdempande medisin gjer også sitt til at eg «svulmar»: Og den andre har vore øydelagd og hoven sidan eg braut den i volleyball som 12 åring – men aldri vart operert. Dette lever eg med.

Men da eg skulle fram på scena for å ta imot gåve, var det to damer fremst som kika og peika på føtene mine(eg hadde småsko), og utan å høyre såg eg at dei snakka om akkurat det som eg må leve med. Når eg stod der – gjorde det meg litt lei meg. Men samstundes tenkte eg – kor raskt vi lagar oss antagelsar om folk. Om kva dei står i – og kvifor dei er slik og slik. Men det er sjeldan vi veit. Og kanskje burde dette fått lov til å vere damene sitt problem. Eg har tenkt å gjere mitt beste for å bere denne kroppen.

Eg ynskjer meg arbeidsplassar og relasjonar der vi snakkar folk opp og fram. Eg seier i mitt møte med folk – at eg har ikkje møtt eit menneske som har vondt av å bli gjort større enn det er……

I dag på styrketrening møtte eg ein festleg mann i heisen, på veg til same trening. Seinare gjekk eg meg på han igjen. Han stod i samtale med ei dame – medan eg stod rett ved og braut på nokre vekter. Følgande utspant seg – og eg forstod fort at dei snakka om hans kone; han stod og var så glad fordi sjukdommen ikkje hadde teke frå henne minnet. Dama sa;» ja,tenk om ho hadde blitt sitjande der som ei grønsak». Han fortsette og snakke om alt ho framleis klarde av småe gjeremål.

Dama sa; «Ja, men ho vil jo aldri bli som før igjen. Ho som var så god til så mykje».

Mannen gjekk trist der ifrå. Og eg tenkte; gjer vi slikt med vilje – eller ER vi så hjelpeslause? Veit vi ikkje betre?

Eg skulle ønske at vi skapte mindre slik virkeligheit for kvarandre. Og i siste omgong også for oss sjølve.

Tenk om ; vi oftare kunne ha spekulert på alt vi klarer, som går betre – og som gir oss framgong.

Om det her og no kan virke så veldig lite.

Så ER det ofte nok for å få til ei endring.

Som skaper ein språkkultur vi har LYST til å vere ein del av.

Fordi den gjer oss godt.

3 tanker om “Språk skaper virkeligheit

  1. Gode og sanne ord👍

    Liker

  2. Takk.

    Liker

  3. Nice Audhild. Du minner meg på å fortsette å bare være snill. Takk 😀😊😀☺😂

    Liker

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s