Aura Consulting


7 kommentarer

Eg er redd

operasjon

Idag kjenner eg det.

Og eg innrømmer det. Noko anna er uråd.

Eg er redd. Idag er det 1 veke til eg skal opererast.

Det vil sei, at på denne tida om 1 veke er eg ferdigoperert.

Fått inn ny hofte.

Og akkurat no er det som eg ikkje får puste.

Eg tenker på alt som kan gå galt. Eg kjenner på at eg føler meg åleine. Og eg kjenner eit megaansvar for Aura Consulting.

Dette er min blogg nummer 27, og eg satsar på at det må vere eit lukketal!

Eg prøver å bruke humor.

Derfor knipsa eg melkekartongen når eg opna den idag.

BEST FØR 21.6.16

Ein slik operasjon har som mål å vere smertelindrande. Og med dei smertene eg har hatt siste 3 åra, går ikkje vegen utanom.

Sjølv om eg siste månaden har vore så bra at eg til og med har gått i fjellet.

Og det har sjølvsagt ført til at eg har byrja å tenke – er operasjon nødvendig?

Kan eg klare meg utan?

Kanskje er det ei flukt. Eit forsøk på å kome unna. Kome unna kva?

Ja for meg er det verste å miste kontroll. Miste førligheit. Miste evna til å klare meg sjølv.

Det er ikkje meir enn i underkant av eit år – sidan eg stod overfor ein annan kritisk situasjon.

Mann min som stakk – og gjorde seg utilgjengeleg i fleire veker.

Den traumen har eg jobba som ein bjørn for å kome meg gjennom dette året.

Så eg er igrunnen mentalt ikkje klar for dette no.

Eg er redd.

Så prøver eg å trøyste meg sjølv; tenk kor mange redde menneske du har snakke med i livet ditt.

Kvifor skriv eg om dette? Kan det vere til hjelp?

Redsle er ei så sterk kjensle – at mange unnlet å kalle det for det. Og eg veit at noko av det verste oss menneske skal innrømme, er manglande mestring. Istaden gjer vi så mykje anna rart. For eksempel leikar som at alt er i «skjønnaste orden».

Eg har møtt mykje redsle hos andre. Og eg har vore hos dei som har vore redde.

Men denne gongen er det meg.

Og eg får opp igjen minner og bilder frå da eg var lita. Og vart feiloperert, slik at dei måtte operere meg på ny som 1,5 åring.

Tenk om det skjer no?

Og eg får opp igjen kroppfornemmelsen ved å bli forlatt på eit slikt vis – der du verken får forklaring eller kontakt.

Kan eg klare dette?

Eg slepp å kome heim til tomt hus. Det hadde vore det verste. Og skulle prøve å kome seg til hektene – samstundes som gråten skulle ta meg. Medisinert, svak  – og lita.

Med trapper og krykker.

Eg har fått lovnad om rehabiliteringsopphald.  Det vart REDNINGA for nattesøvnen.

Men det som betyr aller mest for meg; er at eg mi fantasiske venninne tek seg fri – vert med under operasjonen- og vert der til eg skal ut av St Olavs!

Ifjor sommar var eg klar til å forlate livet.

No er eg livredd for å miste det.

Eg har hatt eit år som til tider har gitt meg meir enn eg miste.

Son min har vore min største berebjelke.

Og eg har fleire bjelkar.

Eg har klart å drive firmaet. Ikkje EIN dag har eg vore borte. På 15 år har eg ikkje vore sjukmeld. Men no vert eg det. Det at eg har vore så ærleg på det som skjedde ifjor sommar, har vore heilt nødvendig for meg i min kamp for å stå. Men eg tok ein sjanse. For eg kunne ha mista kundar.

Det har eg ikkje gjort. Tvertimot.Eg har ikkje tal på alle mailar, meldingar og liknadnade eg har fått. Frå folk som har meint at det eg har gjort, er å gjere skamma mindre. Om nokon slår deg – vert dei tiltalt og får si straff. Når nokon berre forsvinn, kan smerta vere større,men det finnast inga straff.

Om eg ikkje hadde vore ærleg og fortalt, kunne eg ha mista meg sjølv. Og det er verre.

Så no står eg framom ei ny grind. Eg veit eg må opne den. Men eg anar ikkje kva som møter meg.

Eg er så godt budd som eg kan vere. Og eg ber til Vårherre om at alt går bra.

At eg skal klare dette og. At eg skal kome ut på andre sida – og finne mitt Soria Moria.

Der eg er smertefri(iallfall nesten).Der eg er istand til å trene meg opp igjen fysisk. Der eg atter ein gong får stå på scena for Aura Consulting – og alle som treng at eg klarer meg.Der eg i tida scenekanten er for høg, kan freiste ferdigstille LØFT boka mi. Der eg får tid til å invitere folk i heile Norge til mi nasjonale LØFT konferanse! ( som nokon meiner er galskap i min situasjon). Eg, som har skoa på, seier midt i blinken! Å putte inn noko positivt i framtida – som kan gjere det triste i notid mindre merkbart.

Og eg må prøve å bruke humor. På søndag på flyplassen i Tromsø tenkte eg at dette vert siste flyturen min, utan metall i hofta. Men så tenkte eg at eg vert no alltid plukka ut til tilfeldig kontroll likevel- så da kan det like gjerne vere pga hofta.

Eg SKAL klare det. Igjen gjeld dette; «einaste vegen ut, er igjennom».

I will surwive!

 

Takk for at du les bloggen min.

Det hjelp meg.

Like mykje som det hjelp meg å skrive av meg den verste redsla.