Aura Consulting


Legg igjen en kommentar

Pilgrimsreisa

IMG_3288

Ein pilgrim er ein reisande.

Til ein heilag stad.

Eg trudde det ikkje. Men slik har det blitt.

Eg er ikkje på ein heilag stad. Men eg er på ein stad som alltid kjem til å ha ei heilag betydning for meg.

Ein varm farge . Som ein armkrok. Eit vendepunkt.

Dei som har fulgt bloggen min dei siste månadane – har sett at den av og til har hatt eit nært, personleg preg.

Der eg har synt at menneske eg er – som siste året har  vore utsett for sterk medfart; har kunne gi noko til andre; ved å vere open.

Så kanskje finn du ikkje heilt tråden – og du ikkje har lest tidlegare bloggar.

Eller kanskje er denne nok.

Dett er blogg nummer 28 frå Aura Consulting. Kvifor skriv eg denne bloggen? Det er både eit ørlite spark til vårt politiske system – som blir styrt meir og meir etter management modellen. Der mykje handlar om pengar. Og der rehabilitering er mindre synast mindre viktig enn før. Men det er også eit prov på at LØFT virkar; også innan rehabilitering. Og bloggen er også ei takk. Til folka som har stått meg bi – og folka eg har møtt her.

Eg har vore livredd. For denne hofteoperasjonen. Som eg mentalt kom litt for tidleg – på min veg tilbake til meg sjølv.

Har vore redd for å vere aleine. At ingen ville vere der for meg.  Redd for om eg vakna opp igjen. Redd for å bli verre enn før. At alle som trur eg er så tøff – tok for gitt at dette også gjekk greitt.Redd og trist på tanken om å kome heim. Til tomt hus. Tomt for han som skulle ha vore der, med meg gjennom dette – og etterpå. Men som stakk frå alt.

Korleis skulle eg klare det?

Og korleis klarer folk seg i slike situasjonar?

No har eg erfart at det handlar mykje om både eigen kamp og flaks.

21.juni var datoen. Og eg var heldig og fekk verdas beste lege, eller ortoped. Og eg fekk ein fin operasjonsdato, med tanke på at eg driv eige firma.

Denne bloggen skal ikkje handle om det 3 dagars opphaldet på St. Olavs.

Anna enn at eg vakna opp igjen. Og eg vart ikkje verre. Og at mi kjære venninne Inger bar meg gjennom det heile. Gråt med med – og lo med meg.Og var kjempestolt av meg første gong eg kom meg frå gåstol til krykker.

På førehand hadde eg fått vite at eg hadde fått rehabiliteringsopphald på Selli på Klæbu.

Men eigen kommune stod også parat til å hjelpe meg: ei av dei tilsette sa; «Du skal sleppe å gå gjennom dette på eiga hand». Tenk å sei noko slikt? Det hadde STOR betydning.

Eg hadde vore tydeleg på at dei kunne sende meg kvar dei ville i landet. Berre dei ikkje sende meg heim.

Men HEILT trygg var eg ikkje før dei  kvelden før utskriving sa at, at imorgon skal du på Selli. I 14 dagar.

Hit kom eg 24.juni. Romet var ikkje klart. Eg hadde blitt frakta i taxi – og berre det hadde vore utfordande nok. Så skulle eg rett til middag. Kjøtsuppe. Nye folk.

Eg var så medisinert og sliten, at eg ville berre legge meg.

Men nei. Ein sjukepleiar skulle vere med meg opp på romet – til eit slags intervju.

Og da ho kom til spørsmålet; «kva medisin bruker du?» – kunne eg tenkt meg at ho spurtde; «kva livsmotto har du?

Eg gir aldri opp.

Eg vil leite etter alt som går bra.

Eg har hatt med meg mor mi i mange av desse dagane. I tankane. Sett at korleis ho har klart seg på sjukeheimen, er litt sameleis, som eg må her.

Så lenge du har helse til det – prøv å lag eit godt miljø rundt bordet der du et. Eg tilhøyrer bord 2. Og eg lagar eg moro ut av. Seinast idag fann vi ut av vi burde ha felles kjenneteikn. Kleskodeks.Finn kvalitetane til folka. Eg er yngst her. Det kunne eg velge å sjå som eit problem.

Men eg prøver å tenke at her er det mykje visdom – og eg kan gi dei litt sprell og kompliment. Og det har virka til tusen!

Idag til frukost spurde dei om korleis eg hadde fått plass her.Så sa ho eine: «for meg har det hatt SÅ stor betydning at nettopp du kom hit. Du gjer meg så glad.Eg har 2 gongar vore nær å miste livet – så eg er så glad for kvar einaste dag eg får. No er du med å gjer meg enda gladare.»

For ei ære!

 

Evnen til å stå i sårbarhet er vegen til innovasjon.

Den andre natta eg be om ekstra smertestillande var klokka 4 og ikkje 2.

Da låg eg og gråt – og ønska at sjukepleiaren hadde stroke meg på kinnet.Hadde ho i tillegg spurt meg om kva som gjorde at eg klarde å vente 2 timar lenger, før eg ba om smertestillande. Så hadde det spørsmålet innbydd til slik meistring – at ho kunne ha gått igjen; utan å gi meg medisin. Det er eit TANKEKORS:

Her får eg lov til å vere meg sjølv.Trekke meg unna når eg vil

Ligge på rygg og sove. Det har alltid vore vanskeleg for meg. No har eg klart det i snart 14 dagar. Eg prøver å sjå for meg at eg ligg i varm sand. Eller i ei grøn eng.

.Her får vi legesjekk utan å be om det. Puta som skal ligge mellom knea mine, for at eg skal prøve å ligge på sida, vart lagt på romet mitt. Her leverer du kle til vask på føremiddag, og får dei levert nyvaska på ettermiddag.Her skiftar dei sengetøyet ditt annankvar veke. Vaskar romet to gongar i veka. Og gir deg nye handdukar når du måtte ønske.Senga di kan du styre opp og ned.

«Korleis er krykkene dine for deg»? Eg tenkte ikkje over det før ho spurde. Dei har blitt min ven. Krykkene som var vekkstua etter ein operasjon son min hadde som 12 årig..

Den orange joggedressen som eg kjøpte til mor mi for tre år sidan,etter hennar hofteoperasjon, vart med meg – istadenfor henne.

Og den har eg hatt god bruk for. Ikkje fordi eg joggar….men fordi den gir meg eit bilde på dit eg skal. Mange har kommentert fargen. Og eg svarer at når du ikkje er på ditt beste på innsida – er det lurt å ha gladfargar på utsida.

Eg har fått ein fantastisk fysioterapeut. Som utfordrar meg. Som backar meg. Og som ser heile mennesket meg.

Eg kjenner meg innpakka i omsorg.

IMG_3290

Så kva om eg hadde blitt sendt heim etter sjukehuset? Misforstå meg rett. Eg har lært meg å vere glad i å vere heime igjen. Og eg taklar godt å vere aleine.

Men i denne situasjonen hadde det skapt ein heilt annan virkeligheit.

Eg hadde kjent på sorg. På tap. Den tida eg hadde måtte bruke til praktiske gjeremål – kan eg no bruke til trening.Eg hadde ikkje klart å styre besøket. Det kan eg i større grad her.

Kvar kveld ser eg Dagsrevyen saman med ei trist og grå dame frå Averøy. Blodfattig og tiltakslaus. Seier ho. Og etter Dagsrevyen legg eg meg.Men det er heilt greitt. Å legge seg så tidleg. Eg har tydelegvis trengt det.

Igår ettermiddag møtte eg henne – og sa at ho såg så kvikk ut. Da hadde ho akkurat fått vite at blodprosenten hadde gått ned igjen. Og ho vart så glad. Likevel.

Ser du? Det skal så lite til…..

 

 

HIMMELHØGE DAGAR.

Eg er på Facebook. Og ser at den eine etter den andre har sjekka inn på ulike feriedestinasjonar.

Det vert ikkje ferie på meg iår. Berre opptrening. Men dette opphaldet er større for meg akkurat no, eller kva som helst ferie.

Her er alle operert for eitkvart. Alle har sitt og stri med. Og har alle sine mål og nå.

Og her er STOR grad av oppmuntring blant oss. Eg hadde aldri trudd at eg skulle kome hit og finne ein ny heiagjeng.

Eg har blant anna lese boka til Linn Ullmann her; «De urolige». Der siterer ho faren Ingmar Bergmann, som ein gong skreiv til henne; » Jag ønskar dig standig långtan och forhoppningar – før utan långtan kan man inte leva».

Utan omsorg som medisin frå profesjonelle, kjende/ukjende hadde eg aldri kome dit eg er idag.

Og eg takkar Selli for at eg har lov til å vere PILGRIM her.

IMG_3289