Aura Consulting


Legg igjen en kommentar

Styrketrening

21074273_10155805974888783_752992694_n.jpg

Vi har alle vårt lodd i livet. Til og med opp til fleire.

Mitt såg eg ikkje. Den gong.

Eg var fødd med noko feil i hoftene. Braut ankel i volleyball som 12 åring. Krasja og fekk to ryggprolapsar i 2005. Fekk ny hoft i 2016. Og siste showet var at eg ramla 2 meter på rygg i sommar.

Mitt lodd er altså trening og bevegelse.

I LØFT – løysingsfokusert tilnærming, seier vi at problem berre er eit mål vi ikkje har oppdaga enno.

Aura Consulting sin blogg nummer 38 vil handle om akkurat det.

Istaden for å tenke at alle desse hendingane er problem – så har dei gitt meg treningsmål.

Som lita og som tenåring – var det ikkje snakk om verken fysioterapi eller annan behandling. Men eg har turna, dansa og spelt volleyball(sistnemnte om enn med skiftande hell….)

Som vaksen vart det jazzballet og meir dansing. Og etterkvart vart eg aerobic og Zumbainstruktør. Og no er eg kjempeglad i alle slags fjell og uteturar.

Kvifor nevner eg dette?

Jau, fordi no – som godt vaksen – får eg igjen for at eg har trena.

No fortel alle «forståsegpåarane» eg møter, at med alle slag feilstillingar desse ymse hendingane har gjort kroppen – så har bevegelse og trening vore alfa og omega.

I den tida eg var sosialsjef, møtte eg mange som fekk tilbod om sjukmelding og smertestillande – istadenfor tips til bevegelse frå helsefolk.

Eg håper det har endra seg litt. I ein smerteovergong treng ein det, men det tek ikkje lang tid før litt bevegelse løner seg.

I Kristin Heggdal si bok(professor frå Molde som eg har samarbeidd med); Kroppskunnskaping, skriv ho blant anna at vi ikkje lenger tek kontroll over kunnskapen om eigen kropp. Først let vi andre fortelle oss kva som feilar oss, og så let vi andre fortelle oss kva som skal til for å verte betre.

I min blogg «Livredd» – frå juni ifjor – skreiv eg om kor redd eg var for å ikkje kunne gå att etter hofteoperasjon. Og da eg byrja på opptrening, innsåg eg at redsla sat fast i haudet. I tankane.

Så for meg er styrketrening også å få sterke tankar.

Da eg kom heim – hadde eg to ulike fysioterapeutar.

Ein utfordra meg – og ein bad meg om å ta det med ro.

EG kjende kor rett det var å bruke min kroppskunnskap. Og den som i tillegg til meg kjende den best – var han som utfordra meg.

Vi treng styrketrening i arbeidslivet og.

Vi treng å kjenne oss sterke i trua på det vi driv med. Og vi treng å trene styrke på endring.

Når vi trenar opp kroppen vår – merkar vi endring ganske momentant.

Det vil vi også gjere i arbeidslivet.

I styrketrening jobbar vi mykje med skjelettet. Vi treng også nokon av og til som hjelper oss med å få på plass stiv muskelatur.

Ser du samanhengen til arbeidslivet? Vi stivnar om vi berre styrkar. Vi må også la oss bevege av det som får musklane våre til å slappe av.

Så slepp arbeidslivet mindre høge skuldrar..

 

For 5 år sidan byrja eg med aktiv styrketrening.

Eg hadde eigentleg ikkje tid til det. Høyrt det før?

Men så kom eg på at da eg levde aleine med son min i Oslo, han var liten og eg hadde leiarjobb, DA både tok og kjøpte eg meg tid til det.

Kvar laurdag var eg på stretching på Bårdar Danseinstitutt.

Etter at eg til slutt måtte gi meg på at hofta måtte opererast, la eg inn trening som jobb i kalendaren. Viss ikkje, var erfaringa at trening var det første som ville ryke når arbeidsdagane og livet vart VEL hektisk.

Eg har valt BRIS i Molde. Konseptet deira passar meg utmerket. Her har du ungdomar, idrettsfolk, pensjonistar, folk på opptrening – og meg….

Her prøver eg å vere 3 dagar i veka. Og pga jobben min – ofte tidleg om morgonen.

Det er ein slik god plass å vere. Alle kjem i snakk. Her er folk nærare 90, men knæsje orange toppar – som lever som dei er 55!

Her er usikre jenter – som syg på vatnflaska si; meir som styrketrøyst.

Her er pensjonistar som er vinterhalvåret i Spania – og som synest ha Bris meir som ein treffstad i Molde.

Her er muskelbuntar som lærer meg løfteknep.

Her er fjelltopp folk.

Og super syklistar.

Her er folk med all verdas fysiske skader – som dei prøver reparere.

HER ER MYKJE STYRKEMOT.

Her er gruppetreningar for dei som vil det.

Og mykje kompetanse. Folka som jobbar her – vil at du skal lukkast.

Dei ser deg.

Ein liten kommentar frå nokon her  betyr mykje for dagen din.

For eksempel; han som sa idag; «eg er ikkje noko teknisk vindunder, men dette forstår eg ikkje». Eg hjalp han. Han sa at han hadde ein øydelagd rygg. «Ja, ser du har noko med ryggen, sa eg. «Skal eg hjelpe deg med å plassere loddet og»? «Nei, det må eg no klare», sa han. Så stod vi der. Side ved side og løfta kraft. «Nei dette vart for lett» , sa han.» Der ser du, du har allereie framgong», sa eg! Da han var ferdig med dagens trening kom han bort til meg med tårer i augene og takka for det eg hadde sagt. Om eg hadde kjent han, hadde eg ville ha tilføydd; korleis forklarer du framgongen din? Kva har du gjort sjølv?

Deretter vart eg liggande ved sidan av ei ung kvinne, som fortalde om ein onkel som hadde hatt hjernebødning. «Og no er han tilbake her på Bris», sa ho! Eg gav henne same spørsmåla. Ho ville ta dei med til onkelen.

Denne treningsøkta vart styrketrening på mange vis…..♥♥

På mandag når eg var på trening, møtte eg ei oppgitt ei i garderoben. «Eg forstår ikkje dei som set seg føre», sa ho. «Eg er nyleg pensjonist, men eg er nøydd å halde meg i form. Eg har veninner som berre syt og klagar over alle vondtar, men som ikkje beveger seg.»

Eg gjorde meg så fri at eg spurde om det var hennar problem at venninner ikkje trena.

Det måtte ho medgå at det i utgongspunktet ikkje var – men det vart hennar, avdi ho irriterte seg over det.

Lat det fare sa eg. Konsentrere deg om det du kan gjere noko med.

Nyt stunda her. La andre ta sine val.

Du får ikkje folk motivert for noko dei ikkje ser hensikta med. Om du fortel folk kva dei skal gjere, gjer dei det iallfall ikkje

Du kan angre på mykje her i livet- men du vil aldri angre på ei treningsøkt

Du vert så glad og opplagt av å trene.

Og du vert sterkare psykisk.

Så på det viset er det styrketrening på alle vis.


Legg igjen en kommentar

Opptakt til ny start

Idag er det oppstart av så mangt.20987978_10155797113593783_2061654711_n

Skulestart. Eit hav av forventingar i lufta.

Første dag etter ferien for mange.

For 2 år sidan var det også oppstart til nytt semester, ny epoke, nytt halvår – og ny haust.

Men i mitt liv brast alle mine forventningar, håp og draumar.

Ein veit aldri når regnet kjem, heiter det.

For meg vart det eg å takle dette verre å få til – fordi det var så mykje positive forventningar i lufta. Som det sjølvsagt skal vere denne tida. Men dei kolliderte så totalt meiningslaust med det eg stod i.

Denne bloggen skriv eg for alle som til tider står motstraums.

Og som honnør til dei som vågar å styre skuta på ukjent farvatn.

Og kanskje som styrke for nokon til ¨våge å gjere ting på sin måte».

OG, til deg som akkurat NO ikkje er på høgda i livet ditt: det er lov å  kjenne seg uglad i dag. Det er ALLTID lov til å ha ulike kjensler knytt til ulike oppstartar, høgtider, årstider. Ja, you name it.

Og veit du?

Mitt håp for deg er at neste oppstart er det du som er i høgda. På hogget.♥

«Unexpresses emotions will never die. They are buried alive and will come forth later in uglier ways.»

Sigmund Freud

Dette har eg sett i jobben min i snart 30 år.

For meg har det derfor vore viktig å ikkje late som at alt går bra. Når det ikkje har gjort det. Og har skreve blogg om det; «Livet går vidare».  Men det har også vore viktig å markert ALLE småe steg i rett retning!

Eg valde å jobbe knallhardt for å skape ei ny plattform. Som står på stødig grunn.

VI GÅR IGJENNOM DETTE PÅ ULIKT VIS-

Framom meg har utsagnet; » den einaste vegen ut, er gjennom.» stått.

 

Mange som har gått gjennom tilsvarande – klarer ikkje lenger å knyte relasjonar. Klarer ikkje å stole på. Ha tillitt. Ikkje vere bitre.

Nokon går i flukt.

Som f.eks kan betyr å ty til rus.

Andre stuper rett inn i eit nytt forhold.

Eller blir «aldri meir».

Nokon søker etter det trygge, fordi det dei står i kjennest uleveleg utrygt.

Men når alle desse «halte» møter einannan – og inngår ein ny relasjon, så vil det sjeldan gå bra.

For meg har det derfor vore viktig å våge å ta mitt eige oppgjer. Saumfare eigne kjensler.

«Trauma is not what happens to us, but what we hold inside in the absence of an empathetic witness.» Peter A Levine

Eg har vore så heldig at eg har hatt ressurspersonar gjennom det eg har kalla min Berebjelke. Og eg har hatt Veiholmen. Min hjartemedisin. Og NORD.

Det betyr at eg har hatt folk som er glad i meg. Set pris på meg. Og nye folk som har blitt det. Eg tillet meg det.

Eg er klar for å vere glad igjen. Knyte band. Og stole på. Men jobben med å skape ny plattform er ikkje ferdig.

Så er dette eit destruktiv eller konstruktivt tilbakeblikk?

Det destruktive er jævleg å vere i. Dit vil ingen tilbake som har vore der.

Men EG trur konstruktive tilbakeblikk kan vere kloke.

Eg ser i samhandling med folk – at slike tilbakeblikk oftast viser kor langt framover dei har kome….

 

Denne opptakta til ny haust tenker eg heilt annleis enn for 2 år sidan.

No undrar eg meg over kor mange haustar eg har att å leve? I håp om mange…..

Livet er her og no.

La oss våge å leve det slik det passar oss. Og slik vi får til.

«Everything you need will come to you at the perfect time»

21013597_10155797109188783_74704694_n