Aura Consulting

Det barske folket

Legg igjen en kommentar

 

haust2015

 

Atter ei nyttårsaft ved havet; så langt ut du kan kome.

Eg har lenge meint at det er noko særskilt med øyfolket.

På våre kantar er øyfolket på eit vis meir nordnorske.

For meg betyr det rett fram. Seier det som det er. Uredde. Tek vare på deg.

Aura Consulting sin blogg nr 52 denne nyttårsafta skal handle om dei verharde.

Dei som meiner at livet er livet.

At vi må tole ein støyt. Og at vi toler mest når vi står saman.

Eg trur sjølv at eg er ganske tøff. Men saman med desse vert eg meir som ei pingle.

Skal ikkje legge ut på ei samfunnsutviklings vurdering her, men kanskje er det eit trekk at vi alle har blitt meir pinglete? Mindre motstandsdyktige? Gir oss for lett?

Huskar da vi flytta frå Veiholmen, og det vart ruskever. Folk som hausa det opp. Son min blunka til meg, og når vi kom heim sa han: « de skulle bare visst, dette er jo ingenting mot storm på Veiholmen».

No er skikkeleg styggever uvanleg. For meg. Til liks med store folkemengder. Eg vert litt pjuskete når eg kjem til Oslo. Sjølv om eg har budd der i 5 år, så har eg gløymt støyen og kaoset. Alt vert på ein måte på nytt igjen.

Ikkje som å sykle altså. Eller å symje. Ein ferdigheit som ligg der latent, når du først har lært den.

Eg hadde lova mi gode venninne, som miste mann sin nyleg, å vere ilag idag.

Lite visste eg at det ville verte storm.

Derfor sende eg melding til to hardhauser av kvinner her ute, for å høyre kva dei trudde? Og kva var svaret? « vêret blir som det blir»;» det er meldt bare styrke 20. Det er liten storm og den står vi av.»♥

Forstår dokke?

Så no er eg her.

Huset ristar. Bordet eg skriv på, står og skjelv. Vinden prøver velte deg når du går rundt nova ute.  Men eg har altså vore her i mykje verre vêr.

Ein gong eg skulle ha eit oppdrag i Bergen, tok eg hurtigruta. Ein heil flokk frå Florø kommune, skulle kome på i Florø.

Etter ei natt over Stadt( Vestkapp); mest sitjande på dogulvet og heldt meg fast rund doskåla( ikkje fordi eg var kvalm) men fordi alt rulla, kom eg meg opp i frukostsalen om morgonen.

Der  stod dei ei myndig ansatt og tok imot. Eg var så letta over å ha kome gjennom natta. Og sa til henne at dette hadde vore eit forferdeleg vêr. Var det storm?

Ho var sjølvsagt nordnorsk….. Og svaret var» såpass må vi tåle».

Det  barske folket. Som set meg heilt ut. Som eg beundrar.

Dette vert mi nyttårshelsing.

Du klarer meir enn du trur.

Rundt skifte av år, kjenner eg at eg vert skjør.

Eller  som ei god venninne sei. Kjenslene heng utenpå kroppen.

Da gjer det godt å vere i eit hardbarka landskap, med eit barskt folkeslag.

Som har kunnskap om at like hardbarka er sjølve livet.

Nyttår er også glede.

Over å få ha levd eit år til.

Viten om at 2019 vil trenge di barske side. Men også di glede.

Vinterstormane kjem.

Men også solnedgongane.

Godt år til alle!

 

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s