Aura Consulting


Legg igjen en kommentar

Kultur for trøbbel!

 

Av og til merkar ein det.

At nokon berre vil faenskap.

Tøff start på ein blogg?

Denne er dedikert til dei som ikkje gir seg. Og til dei som vil øve.

Det er dessverre slik at av og til er det «dei verste» som vert att på ein arbeidsstad.

Dei som verksemda burde ha kvitta seg med.

Dei andre gir seg. Orkar ikkje meir.

Denne bloggen til Aura Consulting vert litt vinkla litt todelt.

Den skal både handle om at vi er for lite vakne i timen. Med det meiner vi at vi trur at kultur ikkje har betydning. FØR eit eller anna går til helvete.

Men den skal også handle om det spørsmålet eg svært ofte får ute i oppdrag: Kva gjer vi med «dei verste»?

Det er lurt å vere budd. Det finnast påskevettreglar.

Kva er det som gjer at vi trur vi kan vandre gjennom livet utan trøbbel?

Kva er det som gjer at vi trur at det mellom ein gjeng ulike folk på jobb ALDRI skal oppstå trøbbel?

Kvifor trur vi at alle veit korleis dei skal oppfører seg i alle situasjonar – utan at vi har snakka om det?

For mange år sidan heldt eg foredrag om etikk på Høgskulen i Molde.

Eg spurde studentane om det var fritt fram og oppføre seg som ein ville på jobb.

Det hadde dei ikkje noko svar på….

 

Eg seier ofte at å vere kollega, er å vere ein del av eit sjebnefellesskap.

Og det er få av oss som har valt kollegaen vår..

Det er BÅDE kjekt OG utfordrande å vere i eit slikt felleskap.

Her seier eg også som LØFT, at i fleirtalstilfella kan du velge kva du leitar etter hjå den andre. Du kan leiter etter det du» likar» eller det du «mislikar». Og dermed vert det meir av det.

Så trøbbel kan forebyggast.

Etter mitt syn er likevel det klokaste å bygge kultur. Og å handle deretter.

Det ER nemleg ikkje fritt fram og oppføre seg som ein vil på jobb.

Det vil ALLTID utvikle seg kulturar på ein arbeidsplass. Opptil fleire.

Det kan f.eks utvikle det som eg kallar «familiekultur».

Utad er kulturen perfekt. Men arbeidsplassen oppnår ikkje resultat.

Det kan også vere styggedom internt. Mobbing. Trakassering. Nokon bestemmer. Uformell leiing. Men ofte godt skjult.

Slik som det kan vere i familier.

Eg har skreve om det fleire gongar før.

Vi manglar mot.

Men mot kan trenast opp.

Grunnmuren for å kunne lukkast; er at det i botnen er ein aktiv og levande kultur.

Altså ikkje «på – papiret» kultur. Det er slik vi oppfører oss kulturen er eit uttrykk for, ikkje det som står skreve.

SÅ HAR VI DET EG KALLAR 80/20 PERSPEKTIVET.

Leiarar har ein tendens til å gi 80 prosent merksemd til dei 20 prosenta det er mest trøbbel med.

Kva hadde skjedd om dei gjorde omvendt?

Det ein leiar gjer, vil vere eit kulturbodskap. Dermed er det lett for at dei øvrige tilsette får fokus på det same.

Det kan sjå ut som vi aldri vert leie av å snakke om og forklare kvifor nokon er så vanskelege.

Vi har enkelt episodar. Mange. Ofte frå langt attende i tid.

Nokon av mine kundar ler(fordi dei kjenner seg att), når eg seier eg har høyrt nok.

Eg treng ikkje vite meir for å forstå at dette er vanskeleg.

Så korleis går eg da fram?

Eg spør ofte om kva folk har gjort med problemet så langt(20 prosenten).

Svaret kan vere ingenting.

Men svaret kan også vere at dei har sagt frå. Korleis, kan eg spørre. Og ofte betyr da «sagt frå», at folk har fått vite kva dei har gjort feil, er skuld i, osv.

Virka det? spør eg. Nei. Så kva gjorde du da? Ingenting. Sannheita ER sjeldan ingenting.

Men det har blitt snakka meir om det som ikkje virka.

I enkelte tilfelle kan også dette har vore teke fatt i, på ein løysingsfokusert måte.

Men så har ein sluppe taket. Ikkje fulgt opp. Ikkje vore samde om kva tid skal dette vere løyst.

Eller iallfall byrja å verte betre.

LØFT snakkar om at på dei fleste arbeidsplassar er der klagaradferd, kundeadferd og besøkande adferd. Det har eg beskreve i bloggen KAKTUS i bedriftskulturen.

Kven som har klagaradferd kan variere.

Men mitt poeng er at slik adferd ikkje kan aksepterast over tid.

Så dermed må folk få formidla ei forventning om anna adferd.

Kva tid endringa  skal vere synleg eller høyrbar.♣

Og kva som er bidraget frå vedkomande sjølv. Og andre.

Og første vesle teikn på at dette vert slik.

Det er sama prinsippa ein tek i bruk i store grupper.

Så må vi heller ikkje gløyme LØFT setninga som heiter: «Kvart eit kvart klagemål finnast eit ønskemål». Finn det!

Om der ikkje er ønskemål, oversjå klagaradferd.

Om heller ikkje det hjelp, gi klare forventning til endring. Start med det viktigaste!

Om heller ikkje det hjelp, har iallfall LØFT vore prøvd. Du har fått ei avklaring.

Og du kan sitje att med kronisk klagaradferd.

Det er og blir ei leiarutfordring.

Det er der den høyrer heime.

For det kan ende med oppseiing.

 

Så avslutningsvis; tenk deg om. Når du kjenner deg sliten.

Kan det vere fordi du for lenge har opna opp for trøbbelspråk?

Ta grep. Bygg kultur. Og mot. Saman med dine. Og tren på å ha fokus på framtid og løysing.

Som Gro Johnsrud Langslet har sagt; «du får aldri for lita tid til å snakke om problem».

DET ER HELLER IKKJE DER DU FINN LØYSINGA.


2 kommentarer

«Eg og»

21013305_10155797110438783_2114267437_n

Eg var og så nyversjonen av den norske spelefilmen «Ni Liv», «Den 12`mann» i forgårs.

Verknaden av den kjem til å vare.

Mor sa ofte når eg spurde henne kva som var viktigast i livet, (etter at ho hadde sagt oss borna og at alle hadde god helse); «landet vårt».

Slik kjende eg det når eg såg filmen. Så stolt over alle som har jobba så beinhardt for eit fritt Norge.

Som ofra så mykje.

Men som også sette andre framføre seg sjølv.

Det er kanskje det Aura Consulting sin blogg nr 41 skal handle om.

Eg er nemleg overtydd om at vi må snu samfunnstrenden.

Lat oss byrje i det små.

Kva kan eg gjere for andre? Istadenfor kva andre burde gjere for meg.

#metoo kampanjen har prega siste del av 2017.

I alle år har menn hatt meir makt enn kvinner.

I like mange år har kvinner falt for menn med posisjon.

Nokre av dei mannfolka har teke seg til rette.

Eg har tru på LØFT sin antagelse som seier at det er ikkje anten eller. Det er ofte både og.

Altså i dei fleste tilfelle er vi to om saken. Vi kvinner har ansvar og.

Eg starta som leiar som 26 åring. Og har stort sett vore einaste kvinne i leiarteam.

Men kun 2 gongar kan eg minnast trakassering frå menn.

Det var av ein hovedtillitsvald. Ein type som eg idag ville ha kalla ein gamal gris.

Og av ein rådmann. Som eigentleg også var ein gamal gris. Og som i tillegg akkurat da var full-  i embeds medfør.

I ettertid tenker eg som LØFT. Kven eigde problemet?

Kva er det slag mekanismer som gjer at vi tillet folk og oppføre seg som dritsekkar?

Eller kvifor bygger vi opp under folk si sjølvkjensle – som heller skulle ha vore teke ned eit hakk?

Ein kan ofte undre seg over mindre pene menn( og som heller ikkje er særleg hyggelege), men med makt; og i ein posisjon – har draget.

MEN; ganske mange fleire gongar har kvinner vore min største fiende. Men på ein meir infam måte. Meir usynleg. Jobba meir i det skjulte.

I ettertid ser eg at det har vore styrt av sjalusi og misunning.

 

Men i mine tidlege år som leiar – såg eg ikkje det.

Eg trudde vel for godt om folk. At folk var glad for å få både min kompetanse og mitt engasjement. Eg forstod ikkje at eg kunne verte sett på som trussel. At eg utfordra eit revir.

Dette var og ein form for trakassering. Som kjendest så sterkt at eg 2 gongar valde å skifte jobb. For å bevare helsa. Livsmot og sjølvtru.

 

Men for å vere heilt ærleg. Det gjer meg meir å sjå folk i eit samliv som tillet seg sjølv å verte utsett for trakassering. Dei er i ein situasjon der dei ikkje klarer anna. Klarer ikkje å stå opp. Dette har eg vore vitne til eit heilt arbeidsliv. Og hjelpa? Det finnast inga – FØR dei sjølve er klar for å ta eit anna val.

Like trist er det å sjå at dei ofte vel same type i neste omgong.

Så kva er løysinga?

Ein del av det – er at folk vert trygge nok i seg sjølv. At folk kjem i ein situasjon der dei klarer seg sjølv. Også økonomisk.

 

Vi menneske er flokkdyr.

Eg ser det på arbeidsplassar. I kulturen. Det er ofte ikkje lett å vere i mindretal.

Det er altså VERKEN lett å vere den som seier at arbeidsdagen stort sett er flott(når fleirtalet meiner den ikkje er det, eller har teke til orde for at den ikkje er det).

Eller vere den som seier at eg er utsett for krenkingar. Når alle andre meiner at personen er super.

Språk smittar. Vi får meir av det vi har fokus på.

Men vi må ikkje gløyme kva språket vårt skapar slags merksemd.

For nokre år sidan jobba eg mykje med idrett.

Og i undring kunne eg frå sidelinja sjå at så fort EI avis hadde sagt noko ufordelaktig om ein trenar(som vi berre hadde høyrt godord om før), så gjorde fleire aviser det same.

Og praten gjekk rundt lunsjbord  og i «dei tusen hjem» – og til slutt vart trenaren endra frå å vere framifrå – til han vi ville ha han sparka.

(vi meinte til sist at han eigentleg aldri burde ha vore tilsett…..).

Så kva er budskapet mitt i denne bloggen?

Det er flott at dei som i ulike samanhengar har vore utsett for trakassering, gjennom denne kampanjen har funne mot og styrke til å stå fram.

Men eg vil rope eit varsku til oss flokkdyra.

Fleirtalet blant oss har gode haldningar og verdiar, og let ikkje makt og posisjon gå oss til haudet. Eller ein annan stad.

Eg har lyst til å gi merksemnd til dei gode menn. Og kvinner.

Dei er det flest av.

Og lære meg teknikkar for å takle krenkarane.

Og til slutt; ta ansvar for eigen adferd.

Som mor – har eg også eit ansvar for å sende med son min same budskapet.

 

Eg har eit ynskje om taktskifte i 2018.

At vi vert mindre opptekne av kva oss sjølv er utsett for, men meir opptekne av kva andre er utsette for.

Kva har det med spelefilmen og gjere?

Kva land vil vi ha framover? Kva verdiar vil vi verne om? Kva skal vere viktig for oss?

Mot til å vere oss sjølve. Mot til å sei frå.

Men også mot til å gå med den minste flokken.

 

 

 


2 kommentarer

Hjartedjupt – kjennest det; 1 år etter

«Trur du det finnast solnedgongar i himmelen, Audhild» – spurde du.

Idag er det 1 år sidan du døydde mor.

Og eg er viss viss på at du har funne solnedgongar i himmelen.

Håpet er ei stjerne – denne høyrde eg på siste dagane i livet ditt.

Den trøysta.

Det gjer og spelelista eg spelte inn til deg – som vi song frå når eg var hjå deg.

Siste veka av livet ditt; låg du der og dirigerte «Når fjordene blåner».

Aura Consulting sin blogg nummer 40 er inga skrift om sorg.

Men om sakn. Og hjartedjup takksemd.

Håpet er ei stjerne

(Sommerro/Røsbak)

Håpet er ei stjerne.

Hu sløknes ældri, hu.

Står der høgt på bågån,

som naggæl’n i ei bru.

 

Håpet er er ei stjerne

I di mørke natt

vil stjerna stå og lyse

så du finn dagen att.

 

Hele lange livet,

helt tel alt er slutt

må du vandre vegen

hårt eneste minutt

 

Gå vegen ganske rolig,

sikt mot høgda der.

Så når du fram tel målet

der livets mening er.

 

For håpet er ei stjerne.

Hu står og blinke nå.

Så gå mot mårråslænda

der lyset kjæm ifrå.

 

Nå er du snart framme.

Kjinne verda litt.

Kjinne både lys og lek

og vonde mareritt.

 

Refr:

Gå, gå mot stjerna,

gå tel mårrån kjæm.

Hu vil itte svikte deg,

hu er med deg på din veg helt fram.

Eg er så uendeleg takknemleg for at eg prioriterte som eg gjorde.

At eg ordna med kontorbase og leilighet i Ulstein, det som viste seg å verte det siste året av ditt liv.

At eg kunne få følge deg på din veg ut av livet.

Og som eg har skreve her før, den vegen i lag med deg, lærde meg mest OM livet.

I ettertid har det vorte så rett. Det at eg kunne vere der.

At far fekk hjarteinfarkt og døydde i båten sin til havs da eg var 17 – gav meg ikkje eit slikt val.

No hadde eg det – og tok det.

Dette året har lært meg mykje om å leve.

Eg MÅ ikkje til grava di/dokka for å kjenne meg nær deg.

For eg har heile tida kjent at du ER med meg.

Eg har blitt enno sterkare.

Som ei venninne sa til meg dagen etter du var død: «det er som om du har teke over styrken ho hadde. Ho har gitt den til deg».

Eg var så redd for å ikkje klare tap av mann min og deg same året,

Men du hjalp meg. Og ein kar der oppe som du trudde på – og som eg kjenner held handa si over meg; hjalp meg.

For eg tapte deg ikkje.

Eg var på veg til etterkontroll I trondheim etter hofteoperasjon i juni.

Sjølv om alt hadde gått bra – var eg av ein eller annan grunn uroleg.

Så lyser plutseleg ei varsellampe i bilen. Motorfeil. Instruksane sa at eg måtte rett på verkstad om den ikkje slukna. Så slukna den. Men eg ringde verkstaden og fekk time til eg kom heim. Dei leita og styrde – og kjem til slutt ut til meg og seier at dette var heilt uforklarleg. Den einaste forklaringa dei hadde; var at ein eller annan mystisk skugge må ha lagt seg over bilen min, så varsellampa slo seg på.

Da kjende eg det. Du var med mor.

I juli skulle Tarjei og eg køyre Aursjøvegen, for første gong.

Sommaren for 2 år sidan, hadde eg lova deg den turen. For du hadde hellar aldri køyrt den. Men så rakna livet mitt – og alle planar fall i grus.

Det var eit forferdeleg ver når vi reiste frå Molde. Tåka hang tjukk. Heilt til vi tek av i Sunndal, og byrja på turen oppover. Plutseleg openberra sola seg gjennom tåkehavet! Og eg vart veldig kroppsvarm. Da sa eg til Tarjei; «ho er sanneleg med oss.»♥♥

Dette året har eg funne så uendeleg mange hjarter i naturen når eg har vore ute og gått.

Skal tru kvifor?

 

Du var blitt alvorleg sjuk. Dei to siste månadane av livet ditt. At du sloss for å ville leve også da; har sett mitt liv og alt eg gjer i eit heilt anna perspektiv.

Dont give up.

Eg VAR stolt av deg.

Og eg ER stolt av deg.

Du er framleis mi PIPPI, som eg skreiv i bloggen min til deg. Og du er litt slik ho dama på nesten 90 i radioen sa: » Eg har mange sjukdomar, men heldigvis har eg helsa i behald»!

Her ein dag sende Tarjei eit bilde av deg og han i Tyrkia. Du sat og held rundt han oppe på borga i Alanya. Og da kom eg på det; du var 80 år på den turen. Likevel gjekk du kvar dag i brennande heite frå hotellet til stranda. Utan å mukke.

Respekt.

Korleis har dette året vore?

I starten var det rart å ikkje skulle ringe deg lengre. Eg stod på farta til å gjere det fleire gongar.

Men eg snakkar med deg utan å ringe.♥

Og eg legg framleis turen innom sjukeheimen. Også di avdeling. Der er nesten ingen att av dei som var der i di tid mor. Men der har kome foreldre til mine venninner.

Og eg har JON. Som eg har lova å sende kort til så lenge han lever.

Det er godt for meg å ha han å kunne besøke der.

 

Eg har kjøpt meg min eigen heim for første gong, mor.

Du skal tru eg gjerne ville at du skulle få oppleve det! Men du visste om at eg hadde tomt her. Og heilt til det siste kunne du peike på bildet eg gav deg – av solnedgong i Julsundet – og vite at det var der eg budde.

Eg har ordna inngongspartiet slik at ein kan kome inn med rullestol.

Ikkje fordi eg trur du kjem….

Men fordi det var så låkt at du aldri kome deg inn i heimen i Ulstein – fordi du ikkje våga at nokon skulle bere deg inn. No kan naboane mine, om dei vert dårleg til beins kome seg inn – eller eg sjølv…

For solnedgongar treng vi alle å sjå.

Dette året har eg tatt mange sjansar. Og istaden for å vere veldig redd for at det ikkje skal gå – har eg kjent på denne roa. Du klarer det. Det løyser seg. Og den kjem frå deg.

2 dagar før du døydde, tok eg med syster Marianne på bedehuset. Vi trengde eit lite stemningsskifte. Grimstadkoret song. Det var åresal, kaffi og kaker. Alt slikt som du sette pris på.

Vi vann ein hjartelampe. Som eg fekk. Den står på nattbordet mitt no.

Du er med.

Rigmor gav meg ei stjernelampe ifjor.

Den stod og skein i vinduet i Ulstein – kvelden for 1 år sidan.

Og sidan har den stått i kontorvinduet mitt på Mevold. Og på den måten har eg ikkje kjent meg aleine ved heimkomst.

Dagen etter du døydde, fekk Tarjei trenarjobb i Brann. Han klarde nesten ikkje glede seg.

For han ville gjerne du skulle ha visst det.

Veit du mor? Eg har bestillt ein gul lenestol. Som kjem idag. Gul for håp. For solnedgong. Der skal eg sitje å sjå utover havet – og vite at du er med meg.

Og Inger kjem frå Oslo idag. For å vere ilag. Vi skal reise til Hareid. Vi skal innom grava. Vi skal innom Syverplassen, barndomsheimen din. Og vi skal innom Brekkane, heimen din. Vi skal innom sjukeheimen; siste heimen din.

Så skal vi tilbake hit.

Vi skal ete krabbeklør og ete Krokankake( oppskrifta di).

Og vi skal minnast deg i glede.

Og hjartedjup takksemd.

Kjære mora mi.


1 kommentar

Livet varer heile livet

Frå heimekontoret

idag 6. november

November er for mange ein månad dei vil fort forbi.

IKkje så reint sjeldan slår det meg at det er mykje vi vil fort forbi.

Få overstått.  For å gjere oss klar til det neste som ventar.

Dette å vere i det vi er i no – NO – kan verte ei utfordring.

Mange synest november er tung. For meg er den nødvendig.

Endeleg kan eg samle meg. Kjenne roa kome med mørket.

Igår kveld såg eg på «Der ingen kunne tru at nokon kunne bu». Denne gongen var programmet frå ei lita øy ved innløpet til Lyngsfjorden. Ho som var hovedpersonen i programmet, hadde måtte forlate øya to gongar. Først da familien vart tvangsevakuert under krigen. Så når myndigheitene tvangsflytta folk til meir sentrale strok, på 60/70 talet. Men når reportaren spurde henne, om ho no hadde flytta attende for å døy, var svaret at ho gjorde det for å kunne leve. Ho var 86 år…….

Idag tidleg var eg på trening.

Samstundes med meg var Seniortrimmen. Der var det enkemenn på nesten 90 som fortalde at dei nett hadde kome heim frå Syden. Og på måten det vart fortalt, forstod eg at det var ny kjærleik i bildet.

Her var damer som var bekymra for at dei hadde ete for mykje i helga, og hadde mykje å stå til rettes for idag……

Og det slo meg som alltid. Alder er ikkje alder. Mykje av det vi er opptekne av som tenåringar – er vi opptekne av resten av livet.

Men det som særprega både dama i Lyngen og Seniortrimmarane idag – var kor lystige og lette dei var.

Dei levde.

«Alle disse dagene som kom og gikk, ikke visste jeg at det var selve livet»

For ei tid tilbake spurde eg ei leiargruppe eg coacha om kva tid dei var på sitt beste som leiarar.  Det meinte dei både var eit uvanleg og krevjande spørsmål.

Svara var interessante.

Det handla mykje om å ta seg tid.

Når dei lena seg tilbake – og såg kor alt flaut. Kunne vere observatørar til folk som var i Flytsona.

November er fin for slikt.

Men som LØFT er eg oppteken av kva vi gjer sjølv. Livet går sabla raskt.

Gjennom livet gler vi oss ofte til neste steg. Når vi berre vert litt eldre.

Eg hadde foreldre som gledde seg til å verte pensjonistar saman.

Det fekk dei aldri oppleve.

I jobb møter eg folk som lengtar etter pensjonisttilvere. Og i den lengten ser eg at dei hoppar over eit par år. Der ein del berre er halvveges tilstades i seg sjølv og i arbeidslivet.

Eg har ikkje lyst til å hoppe over noko som helst.

Den største dag i mitt liv var den dagen jeg tok mitt liv i besittelse.

Oppe på oppdrag i NORD for litt sidan, møtte eg ungdomar som var redde for nettopp det. På utsida såg du bråkete og uforskamma ungdom. Men bakom dei tøffe capsane, solbrillene og hettegensarane – kom det fram noko anna. Når eg baud på meg – vart eg bedd innanfor sjølv.

Nokon seier at livet er det du gjer det til. Tja – men ein del manglar verktøyet for å lage seg eit liv.

For litt sidan var eg på ei styresamling, der eg fekk spørsmål om kva som var min KONGSTANKE i livet.

» Livet er altfor kort . Lev det»

 

 


Legg igjen en kommentar

Min arbeidsmiljøpris

23316089_10156018011438783_1564789707_n

Det er to ting eg saknar som sjølvstendig næringsdrivande.

  1. Å få vere del av ein gjeng som skal feire julebord.

2.  Å jobbe for å få Arbeidsmiljøpris.

Så er eg likevel så heldig at fleire av dei bedriftene eg har jobba med, har fått Arbeidsmiljøprisen.

Sidan mitt arbeidsfelt er bedriftskulturbygging – og arbeidsmiljøskaping ved hjelp av LØFT, så er det heilt naturleg å vere oppteken av; kva er det som skapar ein vinnar?

Kva skal til for å få ein slik pris?

Aura Consulting sin blogg nummer 39 skal handle om det. Men handle mest om å skape sin eigen pris.

Å sette pris på seg sjølv.

I LØFT er vi opptekne av framgong. Det betyr at eg jobbar mykje med å lytte og sjå kva som skjer når folk fortel om sine framgongar, kva som går bedre, kva dei får til – kva dei lukkast med. Og eg opplever ofte at folk kan synest det er framand å skulle fortelle.

Men når dei først gjer det, så vert både dei som fortel og dei som høyrer på ofte bevega.

Dei to siste åra av mitt liv – har livskrise og andre traumatiske hendingar gitt meg noko i retur.

Eg har blitt ein «jævel» etter å sjå etter framgong. Og kva og kven som skaper den. Av og til kan den vere smålåten – og nesten ikkje merkast. Men NÅR eg merkar den, er den god nok.

Og eg har fått ein hang til tøffe, stilige sko – som gir treningsmotivasjon!

 

Dei to siste åra har gitt meg meir aleinetid. Låkt til tider. Men også ofte godt.

Eg har pga av mitt svenske nettverk blitt kjent med ei bok som heiter Sjølvtid.

Den har overbevist meg om det eg har kjent på å lenge.

At iallfall vi som har så mykje med folk å gjere, «må ta oss igjen».

Ta oss tid til refleksjon. Ettertanke. Vere aleine. Gjere noko heilt anna. Berre sjå ut i lufta. Vere nær naturen.

Så i desse stundene har det openberra seg; kven min arbeidsmiljøpris går til.

Det starta i 2005. På eit føre som såg tørt ut, skeina eg ut på glatta med bilen, og segla frå autovern til autovern. Lukka var at det ikkje kom møtande bil. Da hadde livet slutta der.

Iallfall, eg havna hjå legen min – og det vart påvist to ryggprolapsar.

Eg har den mest fantastiske lege. Han er open for alt. Han tenker framgong som meg.

Han henviste meg til kiropraktor.

Som etter ei stund henviste meg til massageterapeut/homeopat.

Han hadde gjort sitt i høve til skjelettet, no måtte ho overta når det gjaldt å få løyse opp i muskelatur.

Og eg kom meg i gong med bevegelse – og småe rusleturar i grøfter.♥

Etter ei stund var eg i god gjenge att. Så skulle eg vere med nye Atlanten Badeland på 3 dagers Bedriftskulturbyggings oppdrag på Hitra.

Siste ettermiddagen gjekk eg ombord i ein liten båt – og vi gav gass utover ein nokså ruskete sjø.

Meir skulle det ikkje til.

Eg måtte ha hjelp ut av båten – og vart køyrt i ambulanse til hurtigbåten.

På han igjen.

Veit dokke kva eg var mest redd for?

At smertene skulle gjere slik at eg aldri kunne stå skikkeleg oppreist igjen.

Så høg som eg er, så har det gjort godt å høyre at eg har ei rett haldning. Turn og dans i oppvekst har skapt den. Og den ville eg ikkje miste.

Same prosedyre fulgde.

Og som i skreiv i min førre blogg «Styrketrening» – dette lærde meg at mitt lodd i livet er bevegelse og trening.

Sånn har åra gått.

Eg vart til og med så bra at eg vart aerobic og Zumbainstruktør. I fleire år.

Trening, bevegelse og massageterapeuten har tilsaman heldt kroppen i sjakk.

Så, for ca 4 år sidan, kom smertene med ny styrke og på ny måte.

Haudet ville stå på, men kroppen sa frå.

Og massageterapeuten heldt klokeleg stillt.

At eg kunne trene heilt til den dagen eg vart lagt på operasjonsbordet for å skifte hoft – at eg 3 veker FØR operasjonen var istand til å gå Lyngsalpane; ALT det er hennar forteneste.

Når eg i min blogg «Livredd» – skreiv at eg var redd for å ikkje kunne gå etterpå, så var ho roa sjølv.

Det er inga hemmeligheit at første gong eg var der etter operasjonen i fjor sommar – så gråt vi begge to. 

Eg så hemningslaust glad for å sjå henne igjen etter operasjon og rehabiliteringsopphald.

Og ho så stolt over min framgong – og så happy for min sjokolademus siger, og feiring!

No har ho fått namnet hoftedama mi.

I sommar ramla eg 2 meter ned frå ein hems på Turtagrø – og vart køyrt med ambulanse til Førde. Kven fekk meg kjapt attende til normalen?

Førre laurdag enda eg på legevakt og sjukehus – pga nye type smerter. Eg fekk beskjed om å ta 5 Parazet, 3 Ibux og 2 betennelses dempande pr dag.

Mandag morgon fekk eg naudtime hjå hoftedama. Tysdag var eg medisinfri.♥

DYRT, sa du? 

Ja, sjølvsagt. Det kostar pengar å få dei rette folka. Og dette får ein heller ikkje att med det offentlege.

Men skal tru kva det hadde kosta meg i sjukefråver i bedrifta utan?

I mitt arbeid møter eg mange med smerter. Som haltar seg gjennom dagane sånn halvveges.

Eg skulle så inderleg ynskje at fleire legar kunne henvise til slike hoftedamer.

Og at folk kunne finne på å stole på sin eigen kroppskunnskap – og ta initiativ til å gå dit sjølv.

SÅ STOR FANFARE!!!

 

Min arbeidsmiljøpris går til : MERETE SKALDEBØ HOL!

Hoftedama. Heiagjeng! Og treningsterapeut! Gjennom 12 år har ho stått for noko eige.

Gitt noko ekstra. Hatt tru når mi har vore på vikande front. Forstått at kropp reagerer på livskriser og traumer. Ledd. Og grått. Av mine opp og nedturar.

Eg er så inderleg takknemleg.

Og no har ho til og med skaffa seg ein gul stol på kontoret.

Berre det å sjå den – gir håp!


Legg igjen en kommentar

Styrketrening

21074273_10155805974888783_752992694_n.jpg

Vi har alle vårt lodd i livet. Til og med opp til fleire.

Mitt såg eg ikkje. Den gong.

Eg var fødd med noko feil i hoftene. Braut ankel i volleyball som 12 åring. Krasja og fekk to ryggprolapsar i 2005. Fekk ny hoft i 2016. Og siste showet var at eg ramla 2 meter på rygg i sommar.

Mitt lodd er altså trening og bevegelse.

I LØFT – løysingsfokusert tilnærming, seier vi at problem berre er eit mål vi ikkje har oppdaga enno.

Aura Consulting sin blogg nummer 38 vil handle om akkurat det.

Istaden for å tenke at alle desse hendingane er problem – så har dei gitt meg treningsmål.

Som lita og som tenåring – var det ikkje snakk om verken fysioterapi eller annan behandling. Men eg har turna, dansa og spelt volleyball(sistnemnte om enn med skiftande hell….)

Som vaksen vart det jazzballet og meir dansing. Og etterkvart vart eg aerobic og Zumbainstruktør. Og no er eg kjempeglad i alle slags fjell og uteturar.

Kvifor nevner eg dette?

Jau, fordi no – som godt vaksen – får eg igjen for at eg har trena.

No fortel alle «forståsegpåarane» eg møter, at med alle slag feilstillingar desse ymse hendingane har gjort kroppen – så har bevegelse og trening vore alfa og omega.

I den tida eg var sosialsjef, møtte eg mange som fekk tilbod om sjukmelding og smertestillande – istadenfor tips til bevegelse frå helsefolk.

Eg håper det har endra seg litt. I ein smerteovergong treng ein det, men det tek ikkje lang tid før litt bevegelse løner seg.

I Kristin Heggdal si bok(professor frå Molde som eg har samarbeidd med); Kroppskunnskaping, skriv ho blant anna at vi ikkje lenger tek kontroll over kunnskapen om eigen kropp. Først let vi andre fortelle oss kva som feilar oss, og så let vi andre fortelle oss kva som skal til for å verte betre.

I min blogg «Livredd» – frå juni ifjor – skreiv eg om kor redd eg var for å ikkje kunne gå att etter hofteoperasjon. Og da eg byrja på opptrening, innsåg eg at redsla sat fast i haudet. I tankane.

Så for meg er styrketrening også å få sterke tankar.

Da eg kom heim – hadde eg to ulike fysioterapeutar.

Ein utfordra meg – og ein bad meg om å ta det med ro.

EG kjende kor rett det var å bruke min kroppskunnskap. Og den som i tillegg til meg kjende den best – var han som utfordra meg.

Vi treng styrketrening i arbeidslivet og.

Vi treng å kjenne oss sterke i trua på det vi driv med. Og vi treng å trene styrke på endring.

Når vi trenar opp kroppen vår – merkar vi endring ganske momentant.

Det vil vi også gjere i arbeidslivet.

I styrketrening jobbar vi mykje med skjelettet. Vi treng også nokon av og til som hjelper oss med å få på plass stiv muskelatur.

Ser du samanhengen til arbeidslivet? Vi stivnar om vi berre styrkar. Vi må også la oss bevege av det som får musklane våre til å slappe av.

Så slepp arbeidslivet mindre høge skuldrar..

 

For 5 år sidan byrja eg med aktiv styrketrening.

Eg hadde eigentleg ikkje tid til det. Høyrt det før?

Men så kom eg på at da eg levde aleine med son min i Oslo, han var liten og eg hadde leiarjobb, DA både tok og kjøpte eg meg tid til det.

Kvar laurdag var eg på stretching på Bårdar Danseinstitutt.

Etter at eg til slutt måtte gi meg på at hofta måtte opererast, la eg inn trening som jobb i kalendaren. Viss ikkje, var erfaringa at trening var det første som ville ryke når arbeidsdagane og livet vart VEL hektisk.

Eg har valt BRIS i Molde. Konseptet deira passar meg utmerket. Her har du ungdomar, idrettsfolk, pensjonistar, folk på opptrening – og meg….

Her prøver eg å vere 3 dagar i veka. Og pga jobben min – ofte tidleg om morgonen.

Det er ein slik god plass å vere. Alle kjem i snakk. Her er folk nærare 90, men knæsje orange toppar – som lever som dei er 55!

Her er usikre jenter – som syg på vatnflaska si; meir som styrketrøyst.

Her er pensjonistar som er vinterhalvåret i Spania – og som synest ha Bris meir som ein treffstad i Molde.

Her er muskelbuntar som lærer meg løfteknep.

Her er fjelltopp folk.

Og super syklistar.

Her er folk med all verdas fysiske skader – som dei prøver reparere.

HER ER MYKJE STYRKEMOT.

Her er gruppetreningar for dei som vil det.

Og mykje kompetanse. Folka som jobbar her – vil at du skal lukkast.

Dei ser deg.

Ein liten kommentar frå nokon her  betyr mykje for dagen din.

For eksempel; han som sa idag; «eg er ikkje noko teknisk vindunder, men dette forstår eg ikkje». Eg hjalp han. Han sa at han hadde ein øydelagd rygg. «Ja, ser du har noko med ryggen, sa eg. «Skal eg hjelpe deg med å plassere loddet og»? «Nei, det må eg no klare», sa han. Så stod vi der. Side ved side og løfta kraft. «Nei dette vart for lett» , sa han.» Der ser du, du har allereie framgong», sa eg! Da han var ferdig med dagens trening kom han bort til meg med tårer i augene og takka for det eg hadde sagt. Om eg hadde kjent han, hadde eg ville ha tilføydd; korleis forklarer du framgongen din? Kva har du gjort sjølv?

Deretter vart eg liggande ved sidan av ei ung kvinne, som fortalde om ein onkel som hadde hatt hjernebødning. «Og no er han tilbake her på Bris», sa ho! Eg gav henne same spørsmåla. Ho ville ta dei med til onkelen.

Denne treningsøkta vart styrketrening på mange vis…..♥♥

På mandag når eg var på trening, møtte eg ei oppgitt ei i garderoben. «Eg forstår ikkje dei som set seg føre», sa ho. «Eg er nyleg pensjonist, men eg er nøydd å halde meg i form. Eg har veninner som berre syt og klagar over alle vondtar, men som ikkje beveger seg.»

Eg gjorde meg så fri at eg spurde om det var hennar problem at venninner ikkje trena.

Det måtte ho medgå at det i utgongspunktet ikkje var – men det vart hennar, avdi ho irriterte seg over det.

Lat det fare sa eg. Konsentrere deg om det du kan gjere noko med.

Nyt stunda her. La andre ta sine val.

Du får ikkje folk motivert for noko dei ikkje ser hensikta med. Om du fortel folk kva dei skal gjere, gjer dei det iallfall ikkje

Du kan angre på mykje her i livet- men du vil aldri angre på ei treningsøkt

Du vert så glad og opplagt av å trene.

Og du vert sterkare psykisk.

Så på det viset er det styrketrening på alle vis.


Legg igjen en kommentar

Opptakt til ny start

Idag er det oppstart av så mangt.20987978_10155797113593783_2061654711_n

Skulestart. Eit hav av forventingar i lufta.

Første dag etter ferien for mange.

For 2 år sidan var det også oppstart til nytt semester, ny epoke, nytt halvår – og ny haust.

Men i mitt liv brast alle mine forventningar, håp og draumar.

Ein veit aldri når regnet kjem, heiter det.

For meg vart det eg å takle dette verre å få til – fordi det var så mykje positive forventningar i lufta. Som det sjølvsagt skal vere denne tida. Men dei kolliderte så totalt meiningslaust med det eg stod i.

Denne bloggen skriv eg for alle som til tider står motstraums.

Og som honnør til dei som vågar å styre skuta på ukjent farvatn.

Og kanskje som styrke for nokon til ¨våge å gjere ting på sin måte».

OG, til deg som akkurat NO ikkje er på høgda i livet ditt: det er lov å  kjenne seg uglad i dag. Det er ALLTID lov til å ha ulike kjensler knytt til ulike oppstartar, høgtider, årstider. Ja, you name it.

Og veit du?

Mitt håp for deg er at neste oppstart er det du som er i høgda. På hogget.♥

«Unexpresses emotions will never die. They are buried alive and will come forth later in uglier ways.»

Sigmund Freud

Dette har eg sett i jobben min i snart 30 år.

For meg har det derfor vore viktig å ikkje late som at alt går bra. Når det ikkje har gjort det. Og har skreve blogg om det; «Livet går vidare».  Men det har også vore viktig å markert ALLE småe steg i rett retning!

Eg valde å jobbe knallhardt for å skape ei ny plattform. Som står på stødig grunn.

VI GÅR IGJENNOM DETTE PÅ ULIKT VIS-

Framom meg har utsagnet; » den einaste vegen ut, er gjennom.» stått.

 

Mange som har gått gjennom tilsvarande – klarer ikkje lenger å knyte relasjonar. Klarer ikkje å stole på. Ha tillitt. Ikkje vere bitre.

Nokon går i flukt.

Som f.eks kan betyr å ty til rus.

Andre stuper rett inn i eit nytt forhold.

Eller blir «aldri meir».

Nokon søker etter det trygge, fordi det dei står i kjennest uleveleg utrygt.

Men når alle desse «halte» møter einannan – og inngår ein ny relasjon, så vil det sjeldan gå bra.

For meg har det derfor vore viktig å våge å ta mitt eige oppgjer. Saumfare eigne kjensler.

«Trauma is not what happens to us, but what we hold inside in the absence of an empathetic witness.» Peter A Levine

Eg har vore så heldig at eg har hatt ressurspersonar gjennom det eg har kalla min Berebjelke. Og eg har hatt Veiholmen. Min hjartemedisin. Og NORD.

Det betyr at eg har hatt folk som er glad i meg. Set pris på meg. Og nye folk som har blitt det. Eg tillet meg det.

Eg er klar for å vere glad igjen. Knyte band. Og stole på. Men jobben med å skape ny plattform er ikkje ferdig.

Så er dette eit destruktiv eller konstruktivt tilbakeblikk?

Det destruktive er jævleg å vere i. Dit vil ingen tilbake som har vore der.

Men EG trur konstruktive tilbakeblikk kan vere kloke.

Eg ser i samhandling med folk – at slike tilbakeblikk oftast viser kor langt framover dei har kome….

 

Denne opptakta til ny haust tenker eg heilt annleis enn for 2 år sidan.

No undrar eg meg over kor mange haustar eg har att å leve? I håp om mange…..

Livet er her og no.

La oss våge å leve det slik det passar oss. Og slik vi får til.

«Everything you need will come to you at the perfect time»

21013597_10155797109188783_74704694_n