Aura Consulting


1 kommentar

Når alt kjem til alt

Glede

Vi har så mange masker. Bygger fasade. Bygge mur. Rundt oss.Så folk ikkje skal få auge på kven vi eigentleg er. I denne tolvte bloggen til Aura Consulting, vil eg ta deg med på mine tankar om akkurat det. Eg tenker det når eg ser menn i fine dressar. Med mobilane sine. Alltid. Med bestemte målretta blikk.  Eg tenker det når eg høyrer kvinner snakke SÅ varmt om nye gardiner, nye hagemøblar( som skal bytast fordi fjorårets ikkje passar), kva driv vi med? Eg tenker det når eg ser ungdomar på treningssenteret. Med musikk på øyra, eller vassflaska på munnen. Og nesten ikkje møter blikk. Og ikkje ser andre enn seg sjølv. Kvifor er vi så opptekne av å verne oss? Kvifor kostar det så mykje å vere seg sjølv. Kva tenker du med menneske?

Det  materielle har  fått så stor betydning i vårt samfunn. Det perfekte. Eg var i Ulsteinvik denne veka på jobb. Da eg kom til hotellet seine kvelden, var der ikkje parkeringsplass. Brått strøymde det ut hårder av vakre, moterette kvinner. Eg spurde ei av dei kva dette var. «Veit du ikkje det? Det er vårens vakraste eventyr; Mannekengoppvisning!»

No er eg langt ifrå imot at vi skal ivareta korleis vi ser ut. Men er det dette vi skal verte måla utfrå.? Som menneske? Er det dette som fortel verdien av kven vi er?

Mange kjenner til teorien Joharis vindu.

Det øverste vinduet handlar om sider ved deg sjølv du kjenner til, er trygg på, og gjerne vil vise. Dei sidene ser andre folk. Det i midten handlar om sider ved deg sjølv du kjenner til, men som du ikkje ønsker andre skal sjå. Og du bruker mykje energi på nettopp det. Andre ser dermed ikkje desse sidene. Det nederste vinduet handlar om sider ved deg sjølv du ikkje er klar over, men som andre ser.

I mitt møte med folk bruker eg tid på kva som må skje for at det øverste vinduet ikkje berre skal vere ein glugge. Men helst det største vinduet.

Det er ikkje lett å vere seg sjølv, med alle krav til det perfekte rundt oss.

I boka Gullfisk eller Sardin, av Liza Rodolfson, skriv ho om to ulike bedriftskulturar. Men mest om faktorarar for kva som kan få menneska i organisasjonen til å vere endringsdyktige. Sardinbokskulturen har stor frykt for å feile. Der vert folk fort handlingslamma, fordi dei ventar på ordre. Dei vågar ikkje gjere det dei sjølv trur er lurt.

gullfisk

I slike kulturar finn vi ofte det den finske LØFT guruen Ben Furman kallar «blamestorming». Jakten på den skuldige. Eller jakten på kven som har gjort feilen.

Her er det nulltoleranse for å dumme seg ut.

Når eg er ute og har oppdrag, så bruker eg av og til å sei i døma eg gir, at eg ikkje er redd for å harselere med meg sjølv.

Når eg gjer det, så lettar stemninga.

Ein gong eg heldt foredrag for foreldre med funksjonshemma born (frå heile Møre og Romsdal), så såg eg at dei 100 foreldra sat stive, ytterst på stolane sine, og livredde for å kome borti naboen(stolane stod svært tett).Da sette eg på musikk og fekk alle til å røyse seg og trimme med. Når dei så sette seg att, auka summinga i salen, og dei snakka med den på nabostolen.

Icebraker. Er det så farleg?

DSCN0314

Eg brukar av og til å sei at eg er så heldig at eg har fått lov til å jobbe mykje med sjuke folk. Og arbeidslause folk. Nokon dreg på smilebandet når eg seier det; for kva er heldig med det?

Jau, dei har vore med å sette livet i perspektiv. Eg har funne ut at det er inga tid eg er nærare livet, enn når eg er nær sjukdom og elende.

Da eg var sosialsjef i Årdal, fekk eg ein gong spørsmål frå ein brukar om eg kunne bu saman med ein gjeng med rusproblem i 2 dagar for at dei skulle halde seg vekke frå rus, og møte rusfri i gravferda til ein ven av dei.

Eg budde der ikkje, men eg var ilag med dei heile dagane. Den tida eg fekk saman med dei, vart den mest betydningsfulle. Og ikkje eit einaste møte på mitt kontor kunne målast med det. Dei hadde ikkje meir og skjule. Dei skjulte ikkje noko vindu. Dei gav meg den største tillitten eit menneske kan få.

Så når alt kjem til alt. Så er det relasjon det handlar om. Kjensler.

Når vi vert sjuke, gamle. At  nokon er der for deg.

Dei siste åra har eg kunne vore mykje saman med mi gamle mor. Og eg har vore mykje saman med andre gamle der ho bur.

Og eg ser at dei vert akkurat som born. Dei har mest sansen for dei folka som «backar» dei, trur på dei, høyrer på draumane deira. Det burde ikkje vere noko «hokuspokus». Dette behovet har vi altså frå vogge til grav.to barnehender

Eg kunne ønske meg eit RELASJONSKLOK fag i skulen. For eg har tru på at mange får det betre da. Vissheita om at du har vore noko for ein annan, burde få større verdi.

TIL DOKKE:

I kvar og ein av menneska som er rundt

oss finnast det kilde til nyansar og

variasjon. Vi har alle eit personleg

landskap så rikt på detaljar at det til

einkvar tid er mulig å oppdage nye

mentale fjell og dalar. Evnen til å sjå

slike trekk både i naturen og menneske

sitt eige landskap er ein av våre aller

største livskunnskapar.

Av Torleif Lundquist

.


2 kommentarer

Kultur for lidenskap?

Dette er sjette bloggen til Aura Consulting!Adventdalen I dag vakna eg 5. Det er ikkje uvanleg. Iallfall ikkje etter ein innhaldsrik kveld. Gjerne etter møte med nye folk. Som har gitt meg noko å tenke på. Nye ideear.

Eg stod opp. Og rett til notisboka. Eg har lova meg sjølv og ikkje ha den på nattbordet. For kvild treng eg som alle andre. Kanskje til og med meir. Eg treng mine 8 timar.

Det å gå rett til notisboka kan kome godt med i desse bokskrivingstider.

Men eg har hatt det slik i mange år.

FØR eg starta Aura Consulting for 12 år sidan også. Skilnaden er at i denne jobben er det midt i blinken og ha denne trongen.

I kjøkenglaset står to «Ord for dagen bøker». To. I dag er ordet Søren Kierkegaard sitt: » Skulle jeg ønske meg noe, ville jeg ikke ønske meg rikdom eller makt, men mulighetenes lidenskap. Det øye som overalt, evig ungt, evig brennende, ser muligheten. Hvilken vin funkler vel så klart eller dufter så berusende skjønt som det mulige!»

IMG_1692

På fredag såg eg på Skavlan. Der var Anita Krohn Traaseth, direktør for Innovasjon Norge, med sitt mantra: » Galskap gir innovasjon!». Ho snakka mykje om at næringslivet må lære av idretten, og dei som steller med grundarar likeeins; det må vere lov til å ramle, ja, til og med feile, fleire gongar – for til slutt og lukkast. Det at nokon er så modige og galne som vågar å satse på det ukjende, skal applauderast, og ikkje spennast krokfot for.

Hennar begrep galskap blir kanskje litt for «vovet» for meg, men Kierkegaard sitt lidenskap, høver godt.

DSCN1717

Det å ha ein så stor lidenskap for det du jobbar med, at du vaknar om natta, eller grytidleg morgen, er eigentleg ei lukke.

Eg hadde for eit par år siden eit oppdrag for ein barnehage, som skulle bygge ny bedriftskultur. Og nytt verdigrunnlag. Dei kom fram til to verdiar som skulle gjelde hjå dei , galskap og tryggleik..

Det betydde, at når dei skulle på utflukt eller lage arrangement i barnehagen, så skulle det vere lov å vere den som klatra høgst i treet, eller foreslo at turen skulle gå til Galdhøgpiggen. Men det var like lov, og vere den som steikte vafler medan andre klatra, eller som ville danne baktroppen. Dei trengde begge nyansane.

Eg påstår at det er for lite lidenskap i norsk arbeidsliv.Kvinne i farta 8.mars 2010 (61)

Det brennande engasjementet har ein tendens til å slokke. Etterkvart. Eg som arbeider mykje med bedriftskultur, ser at kulturen ofte ikkje tillet, eller er modne for sterk drivkraft. Det vert litt farleg. Det er best å halde seg til det trygge og kjende. Og sjølv om ein kan lese av stillingsannonser og heimesider( fjøslukta), at verksemda ynskjer endring og folk med endringskompetanse; så viser det seg at når desse folka kjem – så var det ikkje dei ein ville ha likevel….

Derfor seier eg både til meg sjølv og til andre; kjenn ALLTID etter fjøslukta når du skal inn i ny jobb!

Fjøslukta er eit begrep eg brukar for å praktisk forklare kva bedriftskultur/organisasjonskultur/arbeidskultur er.

Det handlar mykje om verdiar, haldningar, normer og artefakter. MÅTEN folk opptrer på. Og den som kjenner lukta best, er den som kjem utanfrå…

Du kan gjere mykje sjølv for å halde oppe lidenskapen for jobben din. Men av og til er du ganske enkelt prisgitt kulturen. Det ER ikke alltid kulturen er klar for deg – eller er villig til å sleppe deg inn med alt du har med.

Det handlar ikkje alltid om deg. Og uansett kor mykje du prøver, så hjelp det ikkje.

Det er da eg sei; om mulig, finn deg ein annan jobb. Du kan lukkast i ein annan kultur.

Det som er synd, er at det ofte er folka med største galskapen og lidenskapen som slit seg ut først. Dei vert sosialisert inn i ein måte og opptre på, som til slutt fører til ein opplevelse av å vere utbrent.

Synd – fordi vi treng dette elementet i alle kulturar.

Vi andre må gi plass til dei. Og vi må av og til våge å ta laus sjølv.

På halvveges fleip sier eg av og til at arbeidsliv kan samanliknast med samliv.

Eg reknar med at du forstår kva eg meiner med det – når du har lest dette….


2 kommentarer

Av og til; er litt. Nok

DSCN1739Meir enn nok. «Noen ganger er det alright, noen ganger er det helt alright», song Odd Børretzen.

Han meinte at særleg morgonen var det. Alright. Det meiner eg og. Den legg grunnlaget for dagen.

Og eg hadde ønska at vi allereie når vi kastar av oss dyna om morgonen; kunne ha tenkt:  Av og til er litt. Nok.

Dette er femte bloggen til Aura Consulting.

Det er flott og ha planar om alt vi skal gjere. Og klare.

Men eg møter menneske som forstrekker seg. Både born, ungdom og vaksne.

Alt skal vere på stell.

Her er så mange forventningar. Frå alle hald. Det kan vi få gjort så lite med. Men vi kan få gjort noko med kva vi krev av oss sjølve.

Mange eg møter får til mykje. Meir enn dei nokon gong hadde trudd. Likevel er dei ikkje nøgde. Dei skulle ha klart litt til. Ganske mykje meir. Viss gleda over det du HAR fått til, ikkje kan måle seg med angsten for at det ikkje er godt nok, kjem ein under press.

Da eg starta Aura Consulting i 2003, leigde eg kontor på Molde Kunnskapspark. Der hadde eg ein flott kontornabo, og seinare samarbeidspartnar i Kathrine Moen Bratteng. Eg hadde sett meg 2 mål ved firmaetableringa. Innan 3år skulle eg tene like godt som eg gjorde i siste jobb. Og eg skulle vere dobbelt så glad. Mål 1 nådde eg innan 2 år, og mål 2 nesten frå dag ein. Men eg hadde STORE forventningar på meg. Frå alle hald. Og eg hadde forsørgaransvar åleine.

Så det var ingen leik. Firmaetableringa kunne ikkje vere noko «stunt».

Og eg veit at eine grunnen til at eg klarde meg, nettopp var tanken på «små steg i rett retning». Og eg gav meg sjølv lov til å feile. Og eg skulle ALDRI ta ein siger for gitt. Og eg søkte aldri økonomisk stønad til noko som helst. Eg var avhengig av kun meg sjølv.

Men eg veit at vegen til målet hadde vore mykje vanskelegare, om eg ikkje hadde Kathrine. Som såg mine små steg. Og kommenterte dei. Ho lot mine sigrar aldri skje, utan at ho fortalde meg det.

Eg hadde ein gong ein nabo. Som var redd. Som hadde dårleg sjølvtillitt. Og som ingen hadde kontakt med. Og som alle hadde gitt opp. Eg prøvde å kommentere kvar gong eg såg naboen gjorde noko uventa. Som i retning av å virke meir trygg. Og eg la merke til at naboen merka kva eg gjorde. Og at eg fekk eit anna «innpass» enn dei andre. Etter ei tid sende eg melding om at eg var stolt over kva naboen hadde fått til. Og spurde om naboen ville vere med meg på korøving. For eg visste at naboen hadde songstemme. Så kom svaret. «Eg har nok ikkje sjølvtillitt nok». Og eg tenkte. Jippi!. Eit steg i rett retning! Tenk å våge å fortelle det! Så eg spurde om naboen kunne tenke på det å verte med i koret mitt. Og eg fekk ja.

Av og til er litt. Nok. Og ein start på større meistring.

I førre veke hadde eg ein leiar på kontoret. Som eg hadde hatt ei samtale med før. Når han kom til denne samtala, fortel han meg det eine og andre han hadde lukkast med sidan sist. Når eg spør han kva som er nøkkelen til at han kan fortelle meg alt dette; svarar han:» Eg trengde nokon som trudde på meg. Nokon som hadde tid til å prate med meg. » Eg gjorde svært lite, han hadde gjort jobben. «Det var i grunnen så lite som skulle til»,sa han. «For at eg kunne klare å «snu haudet» litt, og tenke annleis. «Kva gevinst har det gitt deg at du har fått dette til», spurde eg. Og svaret vart langt. Og for han, overraskande. Når folk fortel om gevinsten, kan du til og med risikere at du er ein dei deler æra for å ha lukkast med.

Av og til er litt. Nok. Til og med for å skape noko som kan vare.

Denne deler eg med deg; Kathrine.

 


Legg igjen en kommentar

«Å kaste seg ut på ope hav»

IMG_3580DSCN1150

Dette er historia om da eg gjorde det.

Og dette er fjerde bloggen til Aura Consulting.

Dette er ikkje historia om da eg etablerte firmaet. Den kjem seinare.

Men det er historia om å vere på leit. blanda med flaks eller sjebne – og historia om å våge å gå for det du trur på!

Eg hadde i mange år vore spesiellt interessert i kvifor det var så lite fokus på bedriftskultur i endringsprosessar.

I mi tid som leiar, såg eg at du kan endre modellar og strukturar så mykje du berre vil. Men folka som er der, vil gjerne oppføre seg som før. Og det er slik folk oppfører seg, kulturen er eit uttrykk for.

På min heimeside er der søkeord. Det betyr at når folk f.eks googlar bedriftskultur, så er heimesida mi, eit av altenativa dei får opp.

Ein dag i 2006 var eg inne og googla, for å sjå kor i augefallande heimesida var, i høve til andre treff på bedriftskultur.

Der fekk eit plutseleg opp eit treff som heitte Bedriftskulturstudium i Tromsø!

Det var ope for folk i Troms og Finnmark. Og var eit samarbeid mellom Høgskulen i Tromsø, Tromsø Næringsforening og Sparebank 1 Nord Norge.

Eg ringde opp og spurde om det var mulig å sende ein søknad.

Så kom eg altså inn! Som einaste «søring»!

Da kom alle «men»a. Korleis skulle eg finansiere dette? Ein gong i måneden til Tromsø? Eg kjende ingen der. Korleis skulle dette gå? Skulle eg våge?

Lang historie  – litt kortare 17.januar 2007, dagen før studiet starta, arrangerte eg mitt første LØFT kurs i Tromsø. 63 deltakarar! Det finansierte resten av studiet!

Det beste av alt; på dette studiet møtte eg 20 andre leiarar – som til liks med meg var unikt opptekne av bedriftskulturens betydning i endringsprosessar!

Kva gong vi hadde samling, hadde vi også sosial samling. Og etter at studiet var over, fortsette vi og møtast som nettverk.

Dette spranget mot nord – har blitt mitt største sprang til utvikling og glede! Ikkje ein einaste gong har eg blitt omtalt som «søring» – eg har blitt teken imot som ein av deira eigne frå dag I.

Da eg arrangerte den første nasjonale Bedriftskulturkonferansen i 2010, så kom dei til Molde.

Eg har fått enorme gevinstar ved å kaste meg ut på ope hav i 2007. Eg har verkeleg fått sett betydninga av gode nettverk. Eg har pga av dette nettverket fått innpass til markedet i Troms og Finnmark. Eg har fått set meir av desse fylka, enn eg nokon gong kunne ha drøymt om! Eg har møtt eit folk eg kjenner meg totalt på bølgelengde med. Og eg har fått ein heiagjeng som «står han av».

Men mitt i dette kullet mitt, var det eit menneske som skulle kome til å bety meir enn dei andre. Som er ein nettverksbyggar og døropnar av rang. Hanne Sofie Roaldsen.

På grunn av henne har eg kome med på eit Barents samarbeid som kvinnelege leiarar. Eg har kome til Murmansk. Til Senja. Til Svalbard. Og eg har møtt, blitt begeistra og fått kontakter og vener for alltid i nord.

Dette har gitt meg nye muligheiter. Og ny sjanse til å kaste seg ut på ope hav.

I 2014 starta eg base for Aura Consulting i Tromsø. På min faste base Thon Polar Hotel, og hos direktør Aid.

Og til hausten skal eg igong med å lære russisk. For eg vil inn i det markedet med LØFT.

Ingenting av dette hadde skjedd.

Om eg ikkje kasta med ut på ope hav i slutten av 2006, og våga og tru at eg skulle få det til.

Sidan eg starta som sosialsjef i 1988, har det vore viktig for meg å bygge opp mot og sjølvtillitt hos medarbeidarar og motakarar av våre tenester.

Dess meir erfaring eg får, dess meir kan eg stille spørsmålet: «Kva er det verste som kan skje?».

I mange år har eg også brukt visualisering, og dette med å sette ting i perspektiv.

Men eg har ikkje gjort det så tydele som Erik Bertram Larsen gjer det i boka si»Bli best». Han seier nemleg; «sett livet ditt i perspektiv med døden».

Det betyr; tenk om dette var den einaste sjansen du fekk ttil å gjere det du grudde deg til. F.eks halde tale i konfirmasjonen til son din.

Ville du da ha sett annleis på det?

I dagens jobb møter eg mange som grur seg for ting. Eg trur mange er opptekne av at det dei skal gjer, må verte perfekt.

Og eg ser mange som er så redd for å feile, eller å oppleve manglande mestring, at dei la vere.

Den løysingsfokuserte tilnærminga seier, av og til er godt nok, godt nok. Og dersom du bommar, eller det ikkje gjekk akkurat som du hadde tenkt. Du har prøvd. Og du har lært noko.

Livet er altfor kort.

Våg deg ut på.

.DSCN1825


Legg igjen en kommentar

«Å få livet i gåve».

10649526_703117533096174_8165420165898670820_n

Dette bildet har eg fått låne av eit kjært syskenborn, og passar godt til dagens blogg. «Ikkje sit inne, når alt håp er ute». Bloggen er den tredje til Aura Consulting.

I går gjorde eg noko så sjeldan som å ligge nede for telling. Total makteslaus. Og sjølv kor eg stritta imot, måtte eg berre gje meg over ende for feberen. Og for tredje gong i firmaets 12 årige historie måtte eg avlyse eit oppdrag.

Ein kjenner seg dum når ein må ta telefonen og fortelle det som det er. Fordi ein er så van med å vere i «fullt visk», så er det omtrent ei falitterklæring. Men eg prøvde å snu alle tankar i retning av at «imorgon er du på igjen, og kan gjennomføre alle oppdrag!»

I dag når eg vakna opp, var det i ei heilt anna utgåve av meg sjølv.

Og kjende det som eg hadde «fått livet i gåve». Nesten som eg vandra ut på tå hev – i tilfelle kjappt tilbakefall. Eg kunne gjennomføre oppdraget! For ei glede!

Denne vesle lidingshistoria mi, vart likevel ein reminder.

Først å fremst på kor heldig den er som stort sett har god helse! Av og til seier eg når eg er ute og har oppdrag, Tenk kor heldige vi er som har ein jobb å gå til! Eg meiner det ligg mykje helse i arbeidsglede.

Dagfinn Haar; som var kommunelege i Årdal, da eg var sosialsjef der, har sagt mykje klokt. «En negativ kultur

( i familien, på arbeidsplassen, i samfunnet), vil i siste instans kunne gi dårligere helse». Og LØFT, løsningsfokusert tilnærming sier «At det du har fokus på, får du mer av». For meg betyr det at korleis du tenker og snakkar om å kanskje verte sjuk, eller vere sjuk, vil f.eks dei du har foreldreansvar eller leiaransvar for høyre. Og deretter lære. DU er ein kulturberar for korleis språket utviklar seg i din heim og på din arbeidstad.

I går tenkte eg også på kjensla eg hadde når eg melde meg sjuk. Vi høyrer ofte at det har blitt for lett og melde seg sjuk. Det kan nok stemme av og til. Men eg trur fleirtalet synest det er eit vanskeleg steg og ta.

Det som slo meg i går(og som eg ofte høyrer frå dei eg coacher) – kor avgjerande det er korleis du vert møtt!

Mange sjukmelde seier til meg, at det verste er ikkje alltid å uroe seg om «ein vert som før», og får helsa attende. Men korleis dei andre vil møte dei når dei kjem attende på jobb.Og eg tenkte også på korleis det er for dei som LENGE står utanfor «normallivet», utan å ha noko givande å gå til. Som gir kjensle av meistring.

«Menneske vert berre menneske gjennom menneske» – UBUNTU; afrikansk uttrykk.

Det å kjenne at nokon treng deg – og at nokon vil sakne deg om du ikkje er der – er ei stor motivasjonskjelde!

Alle skulle vi hatt nokre vinterstormar i ny og ne – da hadde vi både forstått kvifor nokon sit inne, når alt håp er ute. Men vi kunne også ha bidrege til at dei kunne ha funne sine små steg for å kome seg ut att.