Aura Consulting


Legg igjen en kommentar

Dagen derpå

LØFT samling

Det er dagen etter Kvinnedagen. Og her kjem Aura Consulting sin blogg nr 34.

På dagtid igår las eg ein kjæresteheider til ei kvinne som driv sitt eige firma.

«Snart 30 år som egen arbeidsgiver er ikke en tilfeldighet. Du er dyktig, flink, smart og bruker hele din kunnskap hver dag. Mange kvinner og menn har utrolig mye å lære av deg. Hardt arbeid gir resultater!
Gjennom dine events løfter du daglig andre til å tro på seg selv.Du krever lite. Du bare gjør det og spør ingen om lov. Du sitter ikke og venter på at en mann skal gi deg en mulighet. Du tar den og du gir faktisk mye av dette videre til dine hundrevis av deltagere hver dag!»

Igår kveld deltok eg på Kvinnearrangementet til nettverket Lederforum Molderegionen.

SÅ mykje dyktige folk. Og så mange som snakka om å støtte kvarandre.

Og i natt kom ideen…

For i dei 15 åra EG har dreve eige firma – er det EIN ting eg har sakna.

Innpass og forståing hjå media.

Meg bekjent er eg den einaste aleinearrangøren av konferanser her i Møre og Romsdal.

At eg er kvinne kunne jo ha vore eit pluss. Iallfall i høve debatten om at kvinner ikkje vågar…

Eller når det vert henvist til få eller ingen kvinnelege foredragshaldarar på konferanser – kunne det ha vore artig å få spalteplass som konferansearrangør.

Eg har arrangert 2 store nasjonale konferanser; Bedriftskulturkonferansen i 2010 – og LØFT konferansen i 2012.

Og no står eg føre mi tredje; LØFT konferansen 2017!

Problemet mitt er at eg ikkje får spalteplass. Eg får kanskje tre linjer. Medan ein arrangør med store økonomiske musklar og/eller sponsorar gjerne får ein to – siders.

Eller stort radiointervju.

Ver viss på at eg har prøvd. I 2012 tok det til slutt så mykje fokus frå gjennomføringsrolla – at eg berre måtte slutte å bry meg.

Men i natt fekk eg altså ein ide.

Som LØFT seier; sjekk ut om det du står i, er noko du kan gjere noko med. No.

Viss ikkje, lat det fare.

Og i dette tilfellet; kan eg gjere noko meir eller annleis i forhold til det?

Jau, eg kan blogge.♥♥

BÅDE om å vere aleinearrangør, og om sjølve konferansen.

Kvifor gjere noko så villt? Som å gi seg i kast med noko slikt?

Fordi eg har kunnskap om noko eg har lyst å dele. Som eg har lyst at fleire skal få ta del.

Og slike konferanser eg arrangerer finnast ikkje.

Eg jobbar kvar dag med å gjere andre menneske stolte. Trygge. Finne meistring. Glede.

Takle konflikter. Løyse problem. Vere modige.

Klare det dei ikkje trudde var mulig.

Det har eg eigentleg prøvd å gjere sidan eg starta som leiar som 26 åring.

Å arrangere konferanse kan samanliknast med å vere på fisketur.

Du veit aldri om du får napp. Eller kor mykje napp. Det er råskummelt og kjempekjekt.

Eg gjer alt sjølv.

Og dette er sjølvsagt berre ein del av jobben min.

Lagar invitasjonar. Lagar avtaler med foredragshaldarar. Konferansier. Lagar avtaler med hotell.

Bestemmer servering. Kor ofte, kor mykje, kva.

Sender invitasjoane til heile Norge. Og til mitt nordiske nettverk.

Lagar flyer. Promoterer konferansen.

Bestiller mapper og konferansemateriell. Lagar påmeldingsskjema – og har kontroll på påmeldingane. Og har reknskapet.

Og i tillegg har eg ved alle 3 konferansene lagt in Extras. Ein fagleg/kulturell tur i etterkant av konferansen. Fordi eg svært gjerne vil by fram fylket vårt.

Turen har gått til Geiranger, via Trollstigen. Og med hurtigruta på retur.

Og til Veiholmen på Smøla via Atlanterhavsvegen.

I år er konferansen i Molde. LØFT konferansen 2017. 3 og 4 mai.

Og LØFT oppturen går vidare til Geiranger.

Kort fortalt; kva er LØFT?

LØFT står for løysingsfokusert tilnærming, og kort fortalt betyr det å fokusere på det som virkar for å få meir av det. I staden for å bruke mest tid på årsaken til problema, fokuserar ein mykje meir på korleis problema kan løysast. På denne måten vert dei ein lukkast med og får til mykje tydlegare. Når ein har løysingsfokus som utgangspunkt, får ein lettare auge på kva personar gjer som dei kan gjere meir av for å få bedre opplevingar, nå sine mål og ha tru på seg sjølv. I LØFT vil det å tydleg­gjere og vere meir bevisst på «kloke grep» auke sjansane for at ein lukkast.

LØFT er eit verktøy som kan brukast i mange samanhengar og på ulike arena, men det handlar mest om korleis vi møter kvarandre, kva vi fokuserar på og korleis vi samhandlar. Det å fokusere på meistring, styrking av samhald og felles fokus er med på å styrke relasjonar i positiv forstand – og dette er godt for helsa til barn og vaksne på både kort og lang sikt.

Kven er konferansen for?

Alle.

Fordi dette er eit verktøy du kan bruke i alle livets situasjonar og arenaer. Og du kan bruke det i eige liv.

Kven kjem?

Ben Furman.

ben.png

Den fremste på LØFT i norden. Med sin humor skal han snakke om korleis bruke LØFT for å skape godt arbeidsmiljø.

Francois El-Safadi

francois-elsafadi.jpg

Relasjonskunstnar. Eit menneske som set spor.Vil fortelle om eit anna menneske som sette spor i hans liv!

Anne-Marie Wulf og Karin Phares. http://solutionsbywulf.dk/

Karin.jpgAnne marie.jpg

Store på LØFT i Danmark! Dei skal snakke både om å bruke LØFT i mentoring og LØFT i samtaler der tema er krenkelser.

Dei skal ha ein miniworkshop i Geiranger i etterkant!

Fredrik Engstrøm, årets pedagog i Sverige i 2015!

fredrik.jpg

Med en oppvekst der ingen trudde på at han kunne noko. Men istaden for at det gjekk «til helvete» med han, er han i dag rapper i bandet Osten Af, og ein fantastisk LØFT formidlar! Ei knall ærleg historie!

Mikael Thunblom/Martin Larsson( på framsida)

Eige firma «Løsningsfokus i skolan»! Alle skular i Vesterås i Sverige kommune bruker LØFT! Korleis har dei fått til det?

Mats Bergling

Bilderesultat for mats bergling

Har nyleg utgitt boka «Forflyttande samtal» Som gjør oss modigere til å ta samtalen vi har utsatt. Men burde ha tatt….DET skal han snakke om.

Tarjei Mork Øren;  fotballcoach i Brann med fokus på det som virkar!

Aura Consulting sitt bilete.

I tillegg kjem heile 6 ulike bedrifter (berre kvinnelege leiarar)som har jobba med LØFT over tid – for å dele sine erfaringar med oss!

Kva kan eg igrunnen sei – anna enn KOM!

For påmelding; http://www.auraconsulting.no

14.jpg

 

 

 

 


Legg igjen en kommentar

Best hopes?

2016-02-20 2016-02-20 001 008

Fortell oss litt om LØFT(løysingsfokusert tilnærming)

Temmeleg ofte får eg dette spørsmålet. Og eg vert litt svar skuldig. Fordi LØFT er så stort. Det rommer så mykje.

Eg skulle ofte ønske LØFTøyeblikka kunne ha vore filma. Og eg trur at i fortsettelsen må eg ta meir i bruk det mediet.

Samstundes har eg så stor tru på fortellinga som verktøy. Eg hadde lang erfaring i å bruke fortelling, men lærde om det fagleg av Linda Wilhelmsen, da eg tok bedriftskulturstudiet i Tromsø i 2007. At historier kan gå som vandrehistorie i ei familie og i ei bedrift veit vi. Men eg får ofte høyre det frå mine kundar og  kursdeltakarar at dei huska ei eller fleire historier eg har fortalt. Og eg bruker historiefortelling heilt bevisst – fordi eg trur det på det viset er lettare å ta til seg det faglege stoffet.

Da Kristiansund by skulle velge ny ordførar etter Dagfinn Ripnes, vart folk intervjua på gata om kven av kandidatane dei støtta. Fleire enn ein svara, at partiet ikkje var det viktigaste; men at det vart ein god historiefortellar.

I denne blogg nr 21 til Aura Consulting har eg likevel lyst å gjere eit forsøk på å formidle småe LØFT historier. Ein klok inngong i ei samtale eller eit møte, er å spørre om Best Hopes. Og start med deg sjølv. Deretter den andre. Altså kva skal du ha ut av denne samtala eller møtet for at du skal oppleve at det var nyttig for deg – og nyttig bruk av di tid?

Coaching leiargruppe:

(lite utdrag)

Eg hadde vore coachen til denne gjengen ei stund. Dei skulle ha møte med øverste leiing i organiasjonen sin – og grudde seg. Ja, kvifor gjer vi det? Svara eg har høyrt gjennom mine 28 år som leiar(og som eg også har hatt sjølv), er at du er redd for å såre/verte såra, at folk går i forsvar, at det blir verre, du grur deg pga tidligare dårlege erfaringar, MEN viktigast; du veit ikkje korleis du skal legge opp samtala. Korleis skal du td starte? Avslutte? Etter at eg lærde LØFT for 16 år sidan – og tok ibruk «meistringsspråk», innser eg at slike samtaler/møter ofte er nødvendige. OG at dei gjerne har vore utsett altfor lenge. Men eg oppfattar dei ikkje lenger vanskelege. Eit slikt språk handlar om å seie/eller spørre om kva du vil ha istadenfor, annleis eller ein start på.

Tilbake til gruppa. Eg spurde dei om Best hopes, og det hadde dei ikkje tenkt på. Fordi dei hadde overlatt til den andre parten å styre møtet – og dermed gitt fra seg muligheita til å få noko ut av det sjølv. Når folk ikkje veit, treng det ikkje å bety at dei ikkje veit. Det kan vere spørsmålet som er uvant. Så ikkje svar for dei! Ikkje overta – og fortel kva du gjorde ein gong i tilsvarande situasjon. Men still spørsmålet på nytt. NO hadde dei svar. Så spurde eg dei kva som skulle til for at det vart slik. Jau, dei måtte førebu seg. Og det gjorde vi. I lag. Eg bad dei visualisere( Erik Bertram Larsen; Bli Best). Kvar skulle dei sette seg?( i kva posisjon oppnår du ditt mål?). Kva skulle dei ha på seg(kva kjende dei seg sterke i? Farge?)

Eg bad dei sjå for seg at møtet starta. Kven tok ordet først? Kva skulle dei starte å sei? Og da svara dei noko heilt anna enn Best Hopes. Så eg måtte spørre om dei på den måten ville oppnå det dei gjekk i møtet for? Nei. OK. Da måtte dei gjere noko anna. Eg brukte også Ben Furman si klandrehand og ønskehand, men den skal eg blogge om ein annan gong.

Dagen etter fekk eg mail. Dei hadde oppnådd akkurat det dei ville. Eg var ikkje forundra. Men spørsmålet til dei var; kvifor hadde dei gjort det? For det er lite vits i at eg veit. Poenget er at når du lukkast med noko – må du kjenne/tenke etter kvifor. Og gjere meir av det same.

Dei hadde lært seg eit verktøy dei fortsette å bruke – og brukte mindre tid på antagelsen om at det aldri kom til å gå deira veg i høve samarbeid med øverste leiing.

Coaching leiar:

Som vi veit; kan grunnen til at du har det tungt på jobb, for eksempel ha samanheng med korleis du har det heime. Dette var ei slik historie. Denne mannen levde med ei kvinne som ikkje ville snakke. Eller kunne snakke. Om det dei stod i. Og kva gjorde mannen da? Ja, det dei fleste av oss ville ha gjort. Forsette med det som ikkje virka. Masa om at dei måtte nettopp det. Snakke. Og verre vart det…….

Første spørsmålet eg hadde var om framtid. Såg denne mannen før seg at det var denne kvinna han ville ha? Når svaret var positivt – hadde vi eit utgongspunkt. Kvifor? Jau, for ofte stiller vi oss ikkje det spørsmålet. Insoo Kim Berg, ein av gunnleggarane til LØFT har sagt, at for å få ein ide om starten, må du starte med slutten. I dette tilfellet betydde det at dersom tru på ei felles framtid ikkje var tilstades – ville ikkje viljen til å lukkast vere stor nok.

Vi hadde snakka saman eit par gongar. Og betring vart det. Men han kom tilbake til det som var vanskelegast. Parforholdet; og kommunikasjonen. Særskilt kring handtering av tenåringen.

Eg spurde; no har du prøvd å snakke, har du prøvd andre måtar å kommunisere på? F.eks skrive? Svaret var; aldri. Og brått såg eg håpet i blikket. Det ville han prøve. Og eg brukte det hypotetiske spørsmålet i LØFT; sjå for deg at du skriv eit kjærleiksbrev. Og i det brevet står alt du ser for deg dokke kan ha – når det har blitt slik du ser for deg å ha det. Korleis er det da? Kva er annleis? Kva høyrer du i huset? Ser?(det handlar eigentleg om gevinstar). Og hald unna det såraste. Handteringa av tenåringen. Det kan endre seg – når parforhaldet og dykkar kommunikasjon endrar seg.

På kva måte skal ho få brevet? Han enda med å ville legge det på puta hennar. Eg spurde; sjå for deg at ho har fått det. Kva ser du?

Samtala enda med at mannen raska på heim for å skrive. Det siste han sa til meg; var at han nesten vart rørd når han såg for seg henne når ho las brevet.

Dette var berre starten. På ei gedigen endring. Men småe steg – for å kome i rett retning, sier LØFT. Og som finske Ben Furman seier; «for å få til ei endring, må endringa gjevast merksemd.» For i fortsettelsen – også i denne historia, vil det kome øyeblikk der dei ikkje lukkast. Men når vi bruker LØFT, tviheld vi på det vi får til – og prøver å ignorere når det er/vert som før.

Telefoncoaching:

Eit menneske eg har kjent i nokre månader. Og som leiar har ho fått til store endringar som leiar og kulturberar. Også av eigenutvikling. Men av og til gløymer ho seg(som oss alle), og snakkar det eg kalla eit AntiLØFT språk. Og det er litt synd.. For det merkar hennar medarbeidarar. Så på telefon i denne veka. Eg sende tekstmelding. For å høyre om det passa å snakke dagen etter klokka 9. Svar; «Ja, det kan vi. For eg set no berre her(les på kontoret)». Eg svara tilbake: «Flott! Men husk; du gjer meir enn å berre sitje der!»

TOK DU DEN?

Kjære lesar.

Eg er stolt av at fleirfoldige tusen har lese mine bloggar. Og håper at det betyr at dei kan gi deg noko.

Med eit ynskje om ei fortreffeleg påske til dokke alle!


2 kommentarer

Når du får til meir enn du trur du kan!

Eg på Sofies MindeAura Consulting sin 20 ande blogg – startar med historia om når eg var lita.

Om du les godt, vil du sjå at den også kan fortelle noko om kvifor nettopp eg driv med LØFT . Den handlar om å vil vise øyeblikket der du kjenner at du får til meir enn du kan. Men også om når alt du kan, ikkje er nok.

Ein ting var at eg skulle verte gut og heite Ove. Og ikkje vart det.♥ Men det som var verre var at eg var fødd med ei slags hofteskade. Eg var ikkje meir enn 8 mnd da eg vart operert på Sophies Minde i Oslo. Men dei feilopererte, slik at det vart ny operasjon når eg var 15 mnd. Eg var eit slikt barn med heil gips frå hofta og ned, med beina rett ut. Eg låg lenge på sjukehus og på Gilinski etterbehandlingshjem på Strømmen. Kom heim(for godt) når eg var 3 år. Da snakka eg austlending, kjende mine sysken berre på hårfarge og skulle lære meg å gå. Og eg fekk ei fantastisk fin raud dukkevogn. Men den eg likevel vart mest glad i, var dukkevogna syster Marianne laga av ei Per Margarin kasse(med tau som eg kunne drage den etter meg).

Vi høyrer ikkje så mykje av historiene om born aleine på sjukehus.

Den gong trygderettane var annleis enn i dag. Den gong ein måtte sitje økonomisk godt i det – for å kunne besøke bornet sitt så ofte ein ville. Dette var før det var mulig å bu saman med bornet sitt på sjukehus.

For mi familie måtte det ha vore utfordrande. Det var langt frå Sunnmøre til Oslo. Mine foreldre hadde begge nett stått i alvorlege sjukdomar begge to. Da eg vart innlagt, hadde dei i tillegg tre born på 16, 11 og 7 år.Far og/eller mor var likevel hjå meg så ofte dei kunne.

Men det betydde likevel at eg var mykje aleine. Eg har alltid hatt tydelege minner frå den tida. For eksempel hadde eg ei glashylla over senga på Sophies Minde, der det stod eit glas vatn. Men viss det glaset var raudt, betydde det at mine foreldre hadde reist. For det var saft opp i det. Som vaksen ser eg at det måtte vere uutholdeleg låkt for dei å ta avskjed, sidan dei sjeldan visste kva tid dei såg meg igjen. Derfor sa dei ingenting. Og dette er noko av det eg har med meg som vaksen. Kor låkt det er når nokon forlet meg – utan å kommunisere kvifor og når.

Mor har fortalt meg om da ho skulle ned til Oslo med meg , til det ho hadde blitt fortalt var kontroll. Men som viste seg å vere ny operasjon. Da ho forstod at ho måtte forlate meg, bad ho «sjukesøstra» om å få gå ut å kjøpe meg fleire dyr til bondegarden min. Slik at eg hadde nok å leike meg med. Eg låg på fellessal i slik jernseng, som bildet viser øverst. Inn dit var det glasvegg – og der hang skiltet STILLE.

Da ho kom tilbake med dyra, hadde det vore vaktskifte. Og ho møtte ei langt meir brysk «sjukesøster». Av henne fekk ho vite at bornet hadde best av at ho ikkje såg mora før avreise. Så mor slapp ikkje inn til meg. Som ho sa sjølv, «eg stod og såg på deg gjennom glaset og grein mine «modige tårer».

Men eg har også mange gode minner frå den tida. Eg song alltid. Gjerne på flyet og i drosja. Og framleis har eg ei lita kattepus bok eg fekk av ei flyvertinne på ein av desse turane.

Etterkvart kom eg til Gilinski etterbehandlingshjem på Strømmen. Der fekk eg sjukepleiaren som eg kalla for Mammi. Ho var tryggleiken eg mangla. Ei jul hadde eg fått ei dukke i gåve heimanfra. (Eg var der aleine i jula). Når ei anna jente vart utskriven etter jul, stjal ho dukka med seg. Men Mammi ordna opp. Mammi fulgte meg opp mange år etter tida der♥Eg kan også minnast morgontrimmen med radioenes Reidar Morset. («Og køyr»).

Dette sjukehussystemet vart eg utskreven frå som 11 åring. Da sa legen til meg: «Det er en ting jeg vil fortelle deg barn, du vil aldri kunne komme til å løpe så raskt som andre barn». Kva trur dokke eg har huska resten av livet mitt? Legen meinte det sikkert godt. Men for meg hadde det vore betre om han holdt kjeft. Eller heller sa at det var noko eg ikkje kom til å verte god til – men mykje andre ting eg kunne bli kjempegod til!

I mitt arbeid med LØFT har denne setninga vore betydningsfull. For å vår profesjonelle rolle som «hjelparar» – kan orda vi bruker skape virkeligheit. Vi kan med vår måte å vere på, bidra til at folk får/ser muligheiter – eller motsett.

Same legen sa også at eg kom til å få problem med hofta igjen, etter fyllte 40. Dette meinte han sikkert også godt. Men slik vart det ikkje. Kanskje fordi eg har trena heile livet. Mange snakkar om at etter 50 kjem reparasjonsalderen. Eg har no funne trøyst i at dette er medfødd – og ikkje har noko med reparasjon å gjere.

Eg levde godt med hofta. til etter fyllte 50…Men etter ein svært traumatisk situasjon etter  min eks mann sin 60 årsdag for snart 3 år sidan – kunne eg plutseleg ikkje gå. Lang historie kort; den gong viste MR ikkje hofteslitasje – men no gjer den det…..Og operasjonsdatoen er sett i juni – for å operere inn ny hoft på St.Olavs. I desse tre åra har eg gjort alt for å unngå operasjon. Eg burde eigentleg hatt ei 50 prosent stilling til trening og lege, fysioterapeut, kiropraktor, «hoftedama mi»(den uersattelege Merethe), akupunktør osv. Siste 3 mnd har eg hatt så sterke smerter – at eg gjerne kunne ha hugge av meg foten……Og spesiellt om natta. Eg har likevel fått til meir enn eg trudde eg kunne! Og den meistringskjensla er ei vanvittig drivkraft! Eg blir litt slik «the child and the old soul». Eg får att barnet angst for at det ikkje går. Men samtidig klarer å sjå det men ei gamal kvinnes blikk. Når eg har klart alt eg har klart siste året – kvifor skal eg ikkje klare dette? Eg har klart å vore i arbeid kvar dag. Sjølv om eg etter enkelte oppdrag så vidt har klart å bruke fotkraft på gassen. Eg har nok også vorte meir «Spot On» som Coach. Mine folk i nord seir at eg nesten har utvikla ei healingånd – med det meiner dei – at eg les folk – og nesten kjenner korleis dei har det. Interessant!

Men eg kan ikkje legge skjul på at eg grur meg for operasjonen- og tida etterpå. Kanskje mest fordi eg ikkje veit korleis det går . Operasjonen er først og fremst  smertelindrande. I min nye livssituasjon må gjennom det åleine. Men eg satsar på at eg har gode folk rundt meg!

Eit menneske som står meg nær, sa nyleg til meg; «dette skal verte ein fin sommar«. Og det skal vere mitt mantra. Ferien vil vere å kome til hektene att – trene seg opp. Og målet? Ut på dansegulvet utan å vere redd for å ramle – danse Zumba att – klare oppdrag att frå medio august.

Og ja; det er ikkje sikkert at eg vil klare å springe så fort som andre folk – heller i framtida! Og no er heller ikkje det så viktig.

Det som er viktig er at det sanneleg er mykje eg likevel skal klare!

Og for meg ligg der mykje «frelsi» i det. Som betyr friheit på islandsk.
trimSkaret2012


5 kommentarer

På med laurdagskjolen!

3I dag er det laurdag. Og det er mitt første blogginnlegg i 2016.

Trudde du bloggen skulle handle om kjolar♥? Det og; men laurdagskjole er eit begrep for meg; som betyr å bry seg om å vere den beste utgåva av seg sjølv.

Her kjem Aura Consulting sin blogg nr 17.

Det er mykje eg har bestemt meg for i 2016. Blant anna å jobbe for å ha mest fokus på kva eg har, kva eg kan halde fram og gjere og kva nytt eg kan gjere.

Og ein av tinga eg skal halde fram med – er å ta på laurdagskjolen!

Korleis starta dette? Da son min var liten, og vi flytta til Oslo, budde eg aleine med han. Og han var ein slik unge som bad om å få legge seg om kvelden.

Det innebar at eg var sitjande aleine i leiligheta etter klokka 19 kvar laurdag.

Eg var sosialsjef – og hadde hektiske veker på alle vis.

Derfor var det godt å berre dulle seg inn i ein joggedress når laurdagen kom.

Men når mandagen kom, følte eg at noko mangla.

Så skjedde det. I samtale med ein av våre mest agressive klientar( som vart ein av kontorets store ressursar). Han sa han gledde seg til den dagen han brydde seg om skilnad på helg/høgtid og kvardag, og dagen han forsto vitsen med å tenne raude lys til jul.

Den laurdagen laga eg meg god mat, tok på meg kjole – og tende lys.

Og det har eg halde fram med. Og slik har vi det i denne vesle familien no.

Og vi ser fram til hyggen, roa og den gode prat.

Sett i perspektiv – så handlar dette ikkje berre om å gjere heider på frikvelden, men det skjer noko med ein sjølv når ein står fram for spegelen(om ein så er mutters åleine), og bygger opp sitt sjølvbilde. Du verdsett deg sjølv.

Det skjer også noko med andre. Du verdsett også dei. Og eine gevinsten er at andre får lyst å gjere sameleis.

Førre helg var eg i Tromsø å jobba.

Fredagskvelden skulle deltakarane svare på to spørsmål;

Det eine var; kva tid er du på ditt beste på jobb? Dei jobba ivrig i grupper – og la fram flotte svar.

Dagen etter kom ein av dei bort til meg å sa; «No veit eg kva tid eg er på mitt beste» – og så gav han meg eit svar.

Eg smilte og tenkte no oppnådde eg det som var meininga, at dei skulle byrje og tenke – og verte meir bevisste på nettopp det.

For ofte er det når vi er på botnen, ikkje lukkast – ikkje er den beste utgåva av oss sjølv – vi har fokus på  – og huskar.

Og da kan vi risikere å få meir av slik tankegong.

Under ei coachingsamtale for ei tid tilbake, spurde eg akkurat same spørsmålet, men vinkla det til livet.

Dama svarde at ho måtte heim og tenke, for ho hadde lenge latt andre gjere henne bittelita.

Ein organisasjon eg jobba med, hadde i lang tid hatt fokus på det dei ikkje fekk til, rakk, gjorde godt nok, dårlege tilbakemeldingar osv. Til slutt var engasjementet og motivasjonen til den einskilde på eit lavmål.

Dei fekk same spørsmålet; kva tid var denne arbeidsplassen på høgda? Kva tid var dei på sitt beste? Etter ei stund endra tankesettet og haldningane seg. Ikkje at dei ikkje framleis hadde gråe dagar – men dei hadde mest fokus på kva tid dei var der dei ville vere. Og kva det var som gjorde det. Eller som dei kalla det; kva tid vi har på oss finkleda…

Mi gamle mor pyntar seg. Med øyreklips og perlekjede. Ho er 97.

Ho er veldig opptatt av å sjå godt ut. Og det er så godt at ho er det. Og når eg er saman med henne på aktivitetar på sjukeheimen, ser eg at mange eldre ER flinke og pynte seg. Spesielt damene. Og eg tenker at det stemmer ikkje at dei gjer det for å sjarmere ein mann♥, men for å framstå som den beste utgåva av seg sjølv.

Fordi det gjer noko med dei

Minne om mor 008

I dag skal eg på Opera. Det har eg berre vore ein gong før, på Nordfjordeid.

I dag er det i Kristiansund. Eugen Onegin. Storslått russisk opera med vakre melodier og lidenskapelig kjærlighet. Kva passar da betre enn å ta på seg ballkjolen?

 


3 kommentarer

Mørketid

månelystDet er når det trygge vert utryggt. Når det du stolte på, likevel ikkje er til å stole på. Når havna er ukjend – og farvatnet er framand.

Dette er sjuande bloggen frå Aura Consulting. Og den kjem ikkje til å handle om mørketida i nord. Den har eg alltid OPPLEVD lys. Eller månadane da sola er vekke, f.eks i Indre Sogn. For så og kome att i mars, til heider og ære – og med stor solfest markering. Dette har eg og vore med på, i dei 6 åra eg budde der. Men det var så fortrøystningsfullt og sjå sola skine på snøen, på dei høgaste toppar. Og vi visste at sola snart ville varme oss igjen.

Denne bloggen skal handle om eit anna mørke. Eit mørke du ikkje planlegg. Eit mørke du vil unngå, og som det ikkje ligg noko von i. Som kastar seg over deg. Og som du på det svartaste trur du ikkje maktar. Fordi det gjer så vondt.

Den siste veka er det som eg har hatt pause frå livet.

Mor på 96, som eg av og til brukar som symbol på livslyst – fordi ho er så ufatteleg glad i livet, vart svært dårleg. Så dårleg at vi trudde vi snart mista henne. At ho ikkje ville makte meir. Eg bad til Vår Herre at han måtte gi henne all mulig styrke, og dagen etter var det som eit mirakel hadde skjedd. For så å snu igjen. Og sånn held det fram. Det å leve så tett på tru og tvil, tek på.

Som sjølvstendig næringsdrivande må eg likevel stå på «scena», kvar dag og levere. Ingen kan gjere det for meg. Denne «scena» som eg vanlegvis elskar, vert eit ork.

Som eg veit eg MÅ klare. Samstundes vert det mi lette. Og eg kan forstå skodespelaren. Og eg har det til liks med han, når teppet går ned. Da kan eg vise mine kjensler.

Eg tenker på Silje Neergård sin song: «EN og EN», der ho syng «Du har møtt mørket før» – «Jeg gir deg handa mi, men sorga er for alltid di» – «Jeg står deg nær, men innerst inne står du alene».

Alt dette stemmer. Som 26 åring starta eg som sosialsjef. Og sidan har eg jobba tett innpå folk. I storm og stille. Med krevjande liv. I botnlaus sorg. Og i heidundrande lukke. Og eg har vore; og er så takknemleg. For all tillitt og tiltru som er vist meg. Frå desse folka. Med alle sine liv.

Og eg veit at eg aldri hadde makta det – aldri hadde fått dette innpasset hjå dei- om eg ikkje var truverdig. At eg drog på erfaring med eigne hauststormar, var heilt avgjerande. Men også evne til å sjå at inga sjebne er lik, ingen person er lik – og dermed er også løysinga ulik. Og at det er den det handlar om, som har svaret sjølv.

Som menneske; trur eg at eg er den beste utgåva av meg sjølv, når eg har det som vondast. Når eg er hudlaus og havnlaus. Og berre så inderleg naken. I sjela.

Som bidragsytar er eg den beste utgåva, når eg har med meg visdomen om dette. Og leikar meg inn og med livet.

For da veit eg kva det handlar om ,når folk ikkje ser lys i tunnellen. Når glas vert knust. Når det du trudde på, var ein illusjon.

Det er da vi treng livsvitner.

DSCN1751

Nokon som veit kven vi er. Nokon som har fulgt oss i livet. Sett oss.

Og av og til må det livsvitnet vere du.

Av og til er det du som må vere den gode feen, og bruke tryllestaven på alle Askepottar der ute. Så dei kan verte den beste utgåva av seg sjølv. Og finne lyset.


2 kommentarer

Av og til; er litt. Nok

DSCN1739Meir enn nok. «Noen ganger er det alright, noen ganger er det helt alright», song Odd Børretzen.

Han meinte at særleg morgonen var det. Alright. Det meiner eg og. Den legg grunnlaget for dagen.

Og eg hadde ønska at vi allereie når vi kastar av oss dyna om morgonen; kunne ha tenkt:  Av og til er litt. Nok.

Dette er femte bloggen til Aura Consulting.

Det er flott og ha planar om alt vi skal gjere. Og klare.

Men eg møter menneske som forstrekker seg. Både born, ungdom og vaksne.

Alt skal vere på stell.

Her er så mange forventningar. Frå alle hald. Det kan vi få gjort så lite med. Men vi kan få gjort noko med kva vi krev av oss sjølve.

Mange eg møter får til mykje. Meir enn dei nokon gong hadde trudd. Likevel er dei ikkje nøgde. Dei skulle ha klart litt til. Ganske mykje meir. Viss gleda over det du HAR fått til, ikkje kan måle seg med angsten for at det ikkje er godt nok, kjem ein under press.

Da eg starta Aura Consulting i 2003, leigde eg kontor på Molde Kunnskapspark. Der hadde eg ein flott kontornabo, og seinare samarbeidspartnar i Kathrine Moen Bratteng. Eg hadde sett meg 2 mål ved firmaetableringa. Innan 3år skulle eg tene like godt som eg gjorde i siste jobb. Og eg skulle vere dobbelt så glad. Mål 1 nådde eg innan 2 år, og mål 2 nesten frå dag ein. Men eg hadde STORE forventningar på meg. Frå alle hald. Og eg hadde forsørgaransvar åleine.

Så det var ingen leik. Firmaetableringa kunne ikkje vere noko «stunt».

Og eg veit at eine grunnen til at eg klarde meg, nettopp var tanken på «små steg i rett retning». Og eg gav meg sjølv lov til å feile. Og eg skulle ALDRI ta ein siger for gitt. Og eg søkte aldri økonomisk stønad til noko som helst. Eg var avhengig av kun meg sjølv.

Men eg veit at vegen til målet hadde vore mykje vanskelegare, om eg ikkje hadde Kathrine. Som såg mine små steg. Og kommenterte dei. Ho lot mine sigrar aldri skje, utan at ho fortalde meg det.

Eg hadde ein gong ein nabo. Som var redd. Som hadde dårleg sjølvtillitt. Og som ingen hadde kontakt med. Og som alle hadde gitt opp. Eg prøvde å kommentere kvar gong eg såg naboen gjorde noko uventa. Som i retning av å virke meir trygg. Og eg la merke til at naboen merka kva eg gjorde. Og at eg fekk eit anna «innpass» enn dei andre. Etter ei tid sende eg melding om at eg var stolt over kva naboen hadde fått til. Og spurde om naboen ville vere med meg på korøving. For eg visste at naboen hadde songstemme. Så kom svaret. «Eg har nok ikkje sjølvtillitt nok». Og eg tenkte. Jippi!. Eit steg i rett retning! Tenk å våge å fortelle det! Så eg spurde om naboen kunne tenke på det å verte med i koret mitt. Og eg fekk ja.

Av og til er litt. Nok. Og ein start på større meistring.

I førre veke hadde eg ein leiar på kontoret. Som eg hadde hatt ei samtale med før. Når han kom til denne samtala, fortel han meg det eine og andre han hadde lukkast med sidan sist. Når eg spør han kva som er nøkkelen til at han kan fortelle meg alt dette; svarar han:» Eg trengde nokon som trudde på meg. Nokon som hadde tid til å prate med meg. » Eg gjorde svært lite, han hadde gjort jobben. «Det var i grunnen så lite som skulle til»,sa han. «For at eg kunne klare å «snu haudet» litt, og tenke annleis. «Kva gevinst har det gitt deg at du har fått dette til», spurde eg. Og svaret vart langt. Og for han, overraskande. Når folk fortel om gevinsten, kan du til og med risikere at du er ein dei deler æra for å ha lukkast med.

Av og til er litt. Nok. Til og med for å skape noko som kan vare.

Denne deler eg med deg; Kathrine.

 


Legg igjen en kommentar

«Å kaste seg ut på ope hav»

IMG_3580DSCN1150

Dette er historia om da eg gjorde det.

Og dette er fjerde bloggen til Aura Consulting.

Dette er ikkje historia om da eg etablerte firmaet. Den kjem seinare.

Men det er historia om å vere på leit. blanda med flaks eller sjebne – og historia om å våge å gå for det du trur på!

Eg hadde i mange år vore spesiellt interessert i kvifor det var så lite fokus på bedriftskultur i endringsprosessar.

I mi tid som leiar, såg eg at du kan endre modellar og strukturar så mykje du berre vil. Men folka som er der, vil gjerne oppføre seg som før. Og det er slik folk oppfører seg, kulturen er eit uttrykk for.

På min heimeside er der søkeord. Det betyr at når folk f.eks googlar bedriftskultur, så er heimesida mi, eit av altenativa dei får opp.

Ein dag i 2006 var eg inne og googla, for å sjå kor i augefallande heimesida var, i høve til andre treff på bedriftskultur.

Der fekk eit plutseleg opp eit treff som heitte Bedriftskulturstudium i Tromsø!

Det var ope for folk i Troms og Finnmark. Og var eit samarbeid mellom Høgskulen i Tromsø, Tromsø Næringsforening og Sparebank 1 Nord Norge.

Eg ringde opp og spurde om det var mulig å sende ein søknad.

Så kom eg altså inn! Som einaste «søring»!

Da kom alle «men»a. Korleis skulle eg finansiere dette? Ein gong i måneden til Tromsø? Eg kjende ingen der. Korleis skulle dette gå? Skulle eg våge?

Lang historie  – litt kortare 17.januar 2007, dagen før studiet starta, arrangerte eg mitt første LØFT kurs i Tromsø. 63 deltakarar! Det finansierte resten av studiet!

Det beste av alt; på dette studiet møtte eg 20 andre leiarar – som til liks med meg var unikt opptekne av bedriftskulturens betydning i endringsprosessar!

Kva gong vi hadde samling, hadde vi også sosial samling. Og etter at studiet var over, fortsette vi og møtast som nettverk.

Dette spranget mot nord – har blitt mitt største sprang til utvikling og glede! Ikkje ein einaste gong har eg blitt omtalt som «søring» – eg har blitt teken imot som ein av deira eigne frå dag I.

Da eg arrangerte den første nasjonale Bedriftskulturkonferansen i 2010, så kom dei til Molde.

Eg har fått enorme gevinstar ved å kaste meg ut på ope hav i 2007. Eg har verkeleg fått sett betydninga av gode nettverk. Eg har pga av dette nettverket fått innpass til markedet i Troms og Finnmark. Eg har fått set meir av desse fylka, enn eg nokon gong kunne ha drøymt om! Eg har møtt eit folk eg kjenner meg totalt på bølgelengde med. Og eg har fått ein heiagjeng som «står han av».

Men mitt i dette kullet mitt, var det eit menneske som skulle kome til å bety meir enn dei andre. Som er ein nettverksbyggar og døropnar av rang. Hanne Sofie Roaldsen.

På grunn av henne har eg kome med på eit Barents samarbeid som kvinnelege leiarar. Eg har kome til Murmansk. Til Senja. Til Svalbard. Og eg har møtt, blitt begeistra og fått kontakter og vener for alltid i nord.

Dette har gitt meg nye muligheiter. Og ny sjanse til å kaste seg ut på ope hav.

I 2014 starta eg base for Aura Consulting i Tromsø. På min faste base Thon Polar Hotel, og hos direktør Aid.

Og til hausten skal eg igong med å lære russisk. For eg vil inn i det markedet med LØFT.

Ingenting av dette hadde skjedd.

Om eg ikkje kasta med ut på ope hav i slutten av 2006, og våga og tru at eg skulle få det til.

Sidan eg starta som sosialsjef i 1988, har det vore viktig for meg å bygge opp mot og sjølvtillitt hos medarbeidarar og motakarar av våre tenester.

Dess meir erfaring eg får, dess meir kan eg stille spørsmålet: «Kva er det verste som kan skje?».

I mange år har eg også brukt visualisering, og dette med å sette ting i perspektiv.

Men eg har ikkje gjort det så tydele som Erik Bertram Larsen gjer det i boka si»Bli best». Han seier nemleg; «sett livet ditt i perspektiv med døden».

Det betyr; tenk om dette var den einaste sjansen du fekk ttil å gjere det du grudde deg til. F.eks halde tale i konfirmasjonen til son din.

Ville du da ha sett annleis på det?

I dagens jobb møter eg mange som grur seg for ting. Eg trur mange er opptekne av at det dei skal gjer, må verte perfekt.

Og eg ser mange som er så redd for å feile, eller å oppleve manglande mestring, at dei la vere.

Den løysingsfokuserte tilnærminga seier, av og til er godt nok, godt nok. Og dersom du bommar, eller det ikkje gjekk akkurat som du hadde tenkt. Du har prøvd. Og du har lært noko.

Livet er altfor kort.

Våg deg ut på.

.DSCN1825