Aura Consulting


Legg igjen en kommentar

«Just a perfect day»

No description available.

I am glad I spend it With you, you just keep me hanging on.

La dette vere starten på Aura Consulting sin blogg nr 63.

Den siste dagen i dette året som ikkje har fare godt med oss, gir tankar om korleis neste år vert.

Det er store forventningar.

Kanskje har dette året hatt ei positiv meining også?

Ver takksam.

For stunda du har.

Den eller dei du har.

Finn ro.

Når eg coacher leiarar i å ha medarbeidersamtaler, ber eg dei ofte innrette og innstille seg slik at den som kjem i samtale, kjenner at akkurat no er DU her fullstending for dei. Det er ingen annan stad dei burde ha vore. Det er ikkje noko anna dei skulle ha gjort. Det viktigaste akkurat no, er den personen du har saman med deg.

Det er ein kunst.

Det er ein kunst å få nokon til å kjenne seg viktig.

Og den kunsten kan vi utøve i alle slags styggeversdagar. Vi treng ikkje rette året for å lukkast med det.

I min eine jobb, som prosjektleiar for kystpilegrimleia, har eg lært noko nytt. Eller rettare, ei mengd nytt.

Når ein pilegrim( som direkte oversett betyr ein framand) vert sendt ut på si ferd, vert ho signa med ei utsending.

På syningsturen i august vart vi sendt ut med tekst frå ein salme av Edvard Hoem.

«No lokkar hav og doggvåt skog, og fjerne hjarteklokkers klang. Far ut! Far ut!

Kjenn himlens regn og skjelv i nattevindens sus. Lat auga gå mot ukjend verd, og styr ditt steg mot ukjent hus».

Ferda kan vere lang. Ho kan vere kort.

Folk har fare i alle tider. Utan å vite kva dei kom til. Utan å kjenne folka på sin veg. Men dei kjende målet.

Kanskje har du allereie tenkt kva du vil ha ut av neste år?

Dette året har synt oss at det luraste er å ikkje planlegge.

Å ha det slik lenge kjennest ikkje greitt for mange av oss.

We are all in this together.Vi går mot ei ukjend verd.

Og på denne vandringa kan vi vere takksame.

Vekk med jaget på det perfekte der framme.

Vekk med «viss berre». Oss hadde hatt. Fått. Gjort.

Åge Alexandersen har skrive songen «Akkurat no». Den handlar om alt som skjer akkurat no.

Som berre skjer.

La oss vere meir her og no. Glede oss over stunda vi har. Aleine eller saman.

«Ja da

hvis du ser deg lenge over skulderen
så ser du hvor du kommer fra
men du kommer også til å gå på
masse lyktestolper og dritt
så se framover du
følg med nå
det er du som går nå
ikke alle de som gikk før deg»

Trygve Skaug


Legg igjen en kommentar

JULEGÅVER

Idag har Romsdals Budstikke ein artikkel om kven av kommunene i Romsdal som har gitt julegåver til sine tilsette. No er det ikkje så mange kommuner att i Romsdal, så kanskje vert det meir synleg kven som gir.Vestnes og Aukra

……….

Først var det sjukehustilsette i i Molde som kjende seg urettvis handsama fordi dei fekk ei lue( hue), medan sjukehustilsette i Trondheim fekk 1.000;-kr. For fleire år sidan høyrde eg om Møre og Romsdal fylke som gav ein fin pose med handlaga sjokolade frå Geiranger. Men tilsette ville ha hatt meir………..

Kva var det som gjorde at skrivehanda kom, når eg las avisa no?Jau, fordi om ein gir julegåve eller ikkje, er ein artefakt i kulturen. Det er eit utrykk for kva som er viktig i den kulturen du tilhøyrer. Den vil til og med ha betydning for om du kjenner deg heime der! Dei to viktigaste motivasjonsfaktorene våre er anerkjennelse og tilhøyrsle.Treng eg eigentleg skrive meir?😀

…..

Eg kan minnast ein arbeidsstad eg hadde, der ordførar bestemte at det året vart det inga julegåve til tilsette. Frå politikarane. Det hadde brukt å vere ein stor blomsteroppsats som stod på benken i ekspedisjonen( som det heitte den gongen). Kva trur dokke det vart snakka om da blomstrane ikkje kom?Folk var misnøgde langt ut i det neste året, og kjende liten motivasjon i alle politiske saker dei skulle førebu.

…..

Var dette noko å ta på veg for? Bry seg om i det heile? Jau, blomsteroppsatsen var eit symbol på at tilsette vart sett. Verdsett. Det var ei anerkjenning for utført innsats, som ville anspore til meir.

Tilbake til dagen sak. Og til eksemplet frå Fylkeskommunen. Når du får ei julegåve, skal du vere nøgd. Det er ikkje mottaker som skal avgjere om ei gåve er god nok. Da vil det ikkje vere noko stas å gi i fortsettelsen. Gir du i tillegg utrykk for å ikkje vere nøgd, så kan det verte sjølvoppfyllande profeti. Neste år får du ingenting, for den som gav kjenner at det ikkje var vits. Det gav inga meining.

Til eksempel sjukehusa. Givaren burde vite betre. Og for oss som ser, kan det gi oss forklaringa på kvifor foretaksmodellen ikkje virkar…..OM dei hadde sett Helse Midt som EIN organisasjon( som dei faktisk er), så skal julegåva vere lik

……

Så til kommunene i Romsdal.Eg meiner at inga kommune er for fattig til å gi sine tilsette julegåve.Og det er det minst motiverande og framtidsretta ein kan finne på å gjere.Så kan du finne på å tenke at dette kan eg seie fordi eg tilhøyrer Aukra kommune.Nei.Eg har blant anna sjølv jobba i fleire andre kommuner, og i 20 år har eg gjennom firmaet mitt jobba for ei mengd kommuner i Norge.Eg meiner til og med at om kommunedirektøren ikkje har tenkt å gi, så må kommunestyret bestemme at det skal vert gitt. Fordi kommunestyret er øverste arbeidsgjevar, og pliktar å legge til rette for der som skaper gode arbeidsmiljø. Det som gjer at di kommune vert den folk vel

…..

Ein gong høyrde eg på artigkaren Vik frå Ulsteinvik som hadde ein skjets på dette med å skrive julekort. Der konklusjonen var: slutt aldri å skriv julekort til ei gamal tante. Før ho er borte. Da slepp helvete laust. Ikkje berre i relasjonen med tanta. Men i heile slekta.🤣For meg er dette LØFT. Når du gjer det som virkar. Fortsett med det. Det er når det du gjer IKKJE virkar, du må gjere noko anna

…….

Avslutningsvis; Aukra.Da eg vart innvalgt av folket for 14 år sidan, var det Bernhard som var ordførar. Eg huskar kor gjevt det var første jula, da det kom julegåve frå han( kommunen) på døra. For som det står i avisa, der får også vi i kommunestyret ei julegåve.Året etter hadde eg fått ein oppdragsgjevar på Voss til å lage to hjarter. Den eine gav eg til ordføraren, og den andre til ein kollega i kommunestyret, som hadde opplevd eit personleg tap det året. Eg overrekte dei ogei lita tale om kvifor på det årets julebord.Det er slik det ofte blir. Når nokon gjer noko godt for deg, vert du slik attende

…..

For fleire år sidan fekk vi ein ryggsekk i julegåve i Aukra. Den har vore med meg til alle land, på alle fjell, badestrand osv. Eg har stolt hatt Aukra navnet på ryggen. På årets Finnmark tur, revna den. Velbrukt. Eg sydde den, men den kunne ikkje lenger bere tungt. Eg småymta litt frampå for ordføraren, 🤪og vart svært glad når årets julegåva vart opna. Budstikka kunne ikkje røpe kva vi fekk, men vi som har fått,kan. Den kom i bruk på fjellet allereie 1. Juledag.❄️PS vottane fekk eg for fleire år sidan med mi gode venninne, Rigmor. Den muligheita har alle kommuner( og sjølvsagt private bedrifter, sjølv om dei i større grad har forstått det). At vi ved desse julegåvene vert synlege ambassadørar for eigen kommune.Ja, at vi rett og slett framsnakkar.

Lukke til med neste jul!🌲


Legg igjen en kommentar

Annleis jula

A different Christmas.

Denne jula kan færre enn vanleg vere saman.

Seier reglane. Tven. Radioen.

Annleis jula er kanskje ikkje så annleis for mange?

Ein av fire nordmenn bur aleine.

Ein av fire har aleine jul kvart år.

Dei siste par åra har det her i landet vore mykje fokus på skam.

Er det ei skam å feire julaftan aleine?

Er det slik at alle skal ha nokon – at det å ikkje vere saman, er utanforskap den dagen?

«Kvar skal du vere i jula?» er det mange som spør om.

Folk spør stort sett av omtanke.

Men er svaret » eg feirer gjerne aleine» akseptert?

Kunne vi heller ha spurt «korleis vert jula for deg?»

I dei åra eg var sosialsjef kom eg tett på skodespel.

Familier som leika lukke. Som heldt saman denne dagen berre fordi det var forventa. Og som eigentleg ikkje fann noko glede i det.

Det er jo forska i at skyhøge forventingar om lukke – sjelden gir oss lukka.

Den jula mitt liv var på det verste, la eg meg klokka 19.30 Julaftan.

Eg hadde kjøpt inn nye julekuler i treet – og på dei stod navna til berebjelken min.

Menneska som gjorde at eg stod oppreist.

Eg brydde meg ikkje om kva folk sa om korleis eg burde feire den dagen.

Eg gav heile dagen til mor.

Og om kvelden hadde eg ikkje meir å gi.

Eg var så usigeleg trist – og eg vart ikkje spurd om korleis eg ville overleve julaftan.

Dvs ei av mine gode venninner sa; «Husk det er berre ein av 365 dagar dette. Heile livet ditt er ikkje avhengig av at du klarer å stå oppreist denne dagen.»

Kulene i treet hjalp meg framover dei andre dagane.

Og dei fem åra som har gått, har truleg gjort meg klokare.

For meg er jul; lys, lukt og musikk.

Og det å ha tid til ettertanke. Å kunne sjå andre.

Det finnast lite jul for meg i den kjøpte lukke.

Draumen er at denne jula kan verte meir som i gamle dagar.

Kan denne annleis tida få oss til å innsjå at det materielle jaget må få ein brems?

Endeleg.

Skal vi kunne finne ro.

  • Vere glad for lite
  • Sjå andre enn oss sjølv
  • Legge merke til lukta av juletreet
  • Høyre på radio
  • Legge merke til det vakre i naturen

Denne jula er det mange som slit. Mange ber det i seg aleine. Mange har ikkje nokon å fortelle om gråversdagar eller svarte natta til. Det raknar for nokre når høgtida kjem. Vi er der når folk raknar. Eller når folk ikkje er meir.

Eg skulle ønske vi var der før.

At vi tok i bruk den polske skikken om å dekke på til ein ekstra. Sette klar ein ekstra stol.

Opne opp for meir enn den innerste «nære» familien.

Det einaste som er heilt sikkert i dette livet, er at du ein dag vert aleine.

Den dagen er det godt når nokon bryr seg. Når nokon ser deg. Tek deg med.

Rei grunnen for det no.

Min vakraste julaftenar, da har eg gått rundt juletreet. Songe mange julesongar. Fleire vers. Heldt andre i henda. Vi har sett vekselsvis på kvarandre og på juletreet. Kjent samhald.

Det finnast mange kreative måtar å få det til på også i år. Skjerf mellom, eller puter?

Og er ein aleine denne kvelden:

Stå der.

Ver litt Pippi Langstrømpe.

Ikkje la aleineheit verte einsemd.

Gjer det du hadde tenkt å gjere.

Så lenge det er bra for deg!

GOD JUL!


Legg igjen en kommentar

Å bite tenna saman

låst

Gjennom eit langt arbeidsliv har eg sett, eg har opplevd – og eg har vore rettleiaren til folk som har stått i møkka og myra, til hals og til knes – og ikkje visst si arme råd.

Denne er til dei. Til oss. For å forstå at det ER ikkje alt og alle ein skal halde ut for. Det klokaste du av og til kan gjere – er å trekke deg ut.

………..

Å stå i storm går ofte fint.

Men å stå i farvatn der grunna er utrygg treng ikkje gå fint.

Når ein kjempar mot makta  –  mot Goliat; så er det i grunnen berre ein ting å gjere.

Stikke.

Men kva gjer vi menneske i staden?

Vi bit tenna saman.

Vi skal berre…

Litt til.

Halde ut litt lengre.

Prøve meir.

Men om motstanden eller motstandaren ser deg som ein trussel  – er det fånyttes.

Trussel pga den du er.

Det du kan.

Det du har.

Eller berre så allikevel.

Denne blogg nr 58 til Aura Consulting skal handle om kva som skjer med deg, kroppen din – når du held ut for lenge.

Nokon har kanskje tenkt –  kva tid får EG det? Kva tid kjem smellen?

Men dei fleste tenker ikkje ein gong.

Berre går på. Står på.

Så byrjar det å knirke i kjaken. I kjeven. Så låser den seg. Du får ikkje opp munnen. Kanskje er det akkurat den som er jobben din. Å kunne opne munnen, og snakke. Nakken låser seg. Søvnen forlet deg. Du likar deg ikkje blant folk.

Panikken kjem. Tek tak ei stund.

Da vil eg sei til deg: Når du bit i deg. For mykje. For lenge. Så går kroppen i freeze. Eit eller anna VIL låse seg.

Trøsta di kan vere at låsinga er eit teikn på at du bryr deg.

Viss ikkje du gjorde det – så hadde ikkje låst seg. 

Kroppen fornemmer at den skal vere på vakt.

Mot løgn. Svik. Og bedrag.

Men er det ei trøyst?

Kva gjer du med det?

Kva ER lurt å gjere?

Trekke seg unna relasjonar og personar som ikkje vil deg vel.

Uansett kva dei seier – så vil dei ikkje det.

Du har gjort ditt.

Folk skal ikkje få ditt engasjement eller arbeidskapasitet som ikkje er verd det.

Dei er ikkje verd deg.

Dei får berre halde på.

Finne nye.

Men du skal til meir farbart og leveleg land.

…….

Det bør du.

Som har bite saman tenna for lenge.


4 kommentarer

Sterke fellesskap

I fleire år har eg vore vitne til, eller observatør til eit uvanleg sterkt fellesskap.

Eg kan ha sett liknande i generasjonen over meg – men ikkje i min eigen.

Denne bloggen er ei historia om dette sterke fellesskapet.

……………..

Det starta med 6 single kvinner.

Som fann samhald hjå kvarandre i mitt lokalsamfunn.

Som kanskje hadde opplevd utenforskap – i låste dører der andre var saman med «sine». Dette var deira veg inn. I sitt univers. I eit anna form for fellesskap.

Når andre lukka seg inn i si nærfamilie til jul, påske,17.mai osv, så gjorde dei det motsette.

Dei sjekka ut kven av dei som kom til å vere utan born denne høgtida. Eller med born og ønska tidvis tilleggsfellesskap.

Og opna opp.

På den måten sikra dei at ingen som ikkje sjølv ville det, vart aleine.

Dei delte mat, klede, oppskrifter – og hjalp kvarandre praktisk.

Kvinnene var ulike. Fleire av dei var heller ikkje herfrå.

Dei gjekk tur saman, hadde mykje moro, hjalp og støtta kvarandre – og hadde mange felles prosjekt.

Dei hadde ulike jobbar – ja, det meste var eigentleg ulikt.

Men altså likevel.

Eg kom inn i dette, via ei av dei. Men eg heldt meg litt på utsida, for eg hadde resepkt for at dette var deira.

Ei av kvinnene var Margreet.

Frå Nederland. Ho var aktiv på min aerobic og min Zumba. Og vi trena begge på Bris. Ho var aktiv medlem i Turistforeninga. Ho var på Kilimanjaro. Ho var på dei høgste toppar i Kaukasus. Medan vi andre sat på verandaen. …..

Ho såg alltid muligheiter. Ho var morsom utan å vite det.

……………..

Så vart ho sjuk.

Ho vart skikkeleg sjuk.

Ondarta kreft.

I starten gjekk det «bra».

Iår 17.mai vart eg invitert inn i fellesskapet. Da hadde ho skaut. Og berre ho kunne framstå vakker slik. Ho snakka ope om at ho kanskje ikkje hadde meir tid enn fram til sommaren.

Så var ho seigare enn ho trudde.

Kva gjorde det sterke fellesskapet rundt henne?

Dei sørga for at ho alltid kunne vere saman med nokon eller fleire av dei.

Kreften spreidde seg – og ho hadde store utfordringar med pusten.

Likevel.

For kva gong ho forstod at det var noko ho aldri meir ville klare, oppleve eller gjere, fann ho seg eit «trass alt» mål.

«Klarer eg ikkje gå den vesle turen min, så kanskje eg klarer det om eg har med stavar, eller om eg legg inn fleire pauser, eller om eg sett meg ned.»

Utover hausten vart ho merkbart svært svekka.

Det sterke fellesskapet laga ei skiftordning, som om dei var hennar næraste søsken.

Siste turen eg hadde saman med henne var 17.okober.

Meir som eit mirakel klarde ho å gå til Hundetjønna.

Kanskje fordi datra var på besøk, og ho brukte sine siste krefter.

For etter den turen vart det ikkje meir.

No utvida det sterke fellesskapet omsorgen sin, også overfor døtra.

Påfølgande laurdag hadde ho tatt på seg laurdagskjolen, på føremiddagen, for det var no laurdag…..

Siste dagane hennar heime vart eg vitne til at hennar fellesskap henta posten hennar, delte eigen middag med henne osv.

Rørt såg eg korleis korleis dei spente eit sikkerheitsnett rundt henne.

Så kom ho på sjukehus.

Og vaktordninga fortsette.

Så kom siste dagen da ho ikkje klarde å ta imot besøk av dei to som hadde turnus den dagen. Det var førre mandag.

Sist fredag måtte ho sleppe taket i livet sitt.

EG trur at Margreet såg det same som meg.

At ho var del av eit makalaust uvanleg sterkt felleskap av kvinner.

Idag fredag skal ho bisettast frå Molde Domkirke.

Og kista skulle berast ut bl.a av dei fem.

Som er att av det sterke fellesskapet.

Men pga ein karantenesituasjon, vert det ho som prøvde å halde seg på utsida, som vert den femte.

Sterke felleskap.

Choose an amount

Eller skriv inn en selvvalgt mengde

Kr


Legg igjen en kommentar

Eg elskar laurdagar!

Idag låg julemannen der.

Spenna klar.

Til at vi konsumentar skal starte jula.

Han fristar ikkje meg. Han skal få vere i fred.

Men han fekk meg til å skrive blogg.

Er det verkeleg slik vi vil ha det?

Det er ikkje så lenge sidan vi syntest det var galskap med julemanna i oktober!

Og no ligg han der og prøver å freiste allereie i september…

Eg er så glad at eg lærde skilnad mellom helg å virke da eg vaks opp.

For eg er redd vi held på å bli eit «flatt» folk.

Det er som vi ikkje tilhøyrer eit folk som har årstider.

Vi sausar i hop alt til ei suppe.

Ingenting er så nøye lengre.

Eg veit at eg har fått ein meirverdi som elskar laurdagar.

Det å glede seg.

Sjå fram til noko.

Klargjere.

Idag stod eg opp i gryotta.

Berre dumt sjølvsagt, men sånn vart det.

Og dermed fekk eg litt ekstra tid med kaffikoppen før gjeremåla tok til.

Der sat eg å mimra over oppvekstens laurdagar. Far såg tippekamp på ettermiddagen. Eller skihopp. Årstida avgjorde. Det plinga frå stova, når det vart mål i den engelske ligaen. Han sat der med vasskjemt hår og guleskjorta si. Sennepsgul. Søndagar tok han svarte og kvite mønstra kofta utanpå, som eg hadde vunne på basar. Eg var så kry for at eg hadde vunne noko til pappaen min. Der stod han med kofta ned ved hagegjerde, og snakka med andre karar som kom liksom tilfeldig ruslande forbi ein søndag føremiddag. Eg kom opp Brekkeråsa frå søndagsskulen. Søndagsskulen i regi av min like helgepynta bestefar. Når eg kom opp mot vårt hus, såg og høyrde eg karane røle. Og eg kjende lukta av kjøtkaker som kom frå kjøkenvindauget. Inne stod mor i matosen. Eg trur faktisk ho likte det.

Den gongen var det slik det skulle vere.

Men tilbake til laurdagen.

Når far sin tippekamp var over, var det min tur.

Og lenge før vi fekk Tv, var radioen og Barnetimen for dei minste klokka 17, høgtid. Det kunne vanke bokstavkjeks. Og var eg ekstra heldig; ei flaske raudebrus. Sjølsagt hadde eg kakka hol i toppa, akkurat nok til å suge ut godsakene. For sugerør høyrde kun bursdagar til.

Eg hadde nok med meg mykje at dette da eg flytta heimanfrå.

Iallfall fortel venninner i Trondheim, at dei minnest eg banka tepper og vaska hybel på laurdagar. Og kveikte lys.

For nokre år sidan skreiv eg bloggen; «På med laurdagskjolen!»

Og det er akkurat det eg gjer.

I mitt livs tyngste stunder har eg klart å kle meg i kjole.

Den vesle skilnaden. som har gitt krefter.

Eg trur vi alle treng skilnad på helg og virke.

Og alle treng vi noko å glede oss til.

Vi treng ikkje å få alt.

Det å glede seg til kan vere glede nok.

Så dessverre julemann.

For meg får du ligge i fred.

God helg!


Legg igjen en kommentar

Kongstanken

Kongstanken

For fleire år sidan var eg på eit foredrag i Tromsø.

Han var ein historiefortellar. Han tok oss tilbake til da Norge fekk sin første Konge.

Kort gjenfortalt så hadde vi to kandidatar. Ein som tok for gitt at han vart det, pga rikdom og anseelse. Og ein som hadde visjon for det nye landet, men var fattig.

Han med rikdom vart valgt. Og det gjekk ikkje bra. Han gjekk til han med visjonen og lurde på kvifor han ville bli Konge. Han sa at han hadde ein tanke og ein plan om korleis han skulle samle Norge til eit rike…..

Det er akkurat her.

Akkurat her ser foredragshaldaren ut over salen og spør:

» Kvifor passar DU så godt til å vere leiar?

Og kvifor i all verda skal andre la seg leie av deg?»

Vi som sat i salen såg bort og ned. Mange ønska seg vekk.

Og eg tok lærdom.

Eg tok i bruk historia om Kongstanken som veileder.

I mange år hadde eg spurt meg sjølv om kvifor er var leiar. I mi leiarutdanning vart eg i 1 år vurdert av mine overordna/sideordna og «underordna». I ei veke skulle mi gruppe i utdanninga, gi meg desse tilbakemeldingane. Og eg skulle lytte.

I år er dette 30 år sidan. Dette er blogg nr 57 til Aura Consulting.

Og eg har heldt fram å spørre meg sjølv.

Så starta eg altså å spørre andre.

Har du lest Kongs-emnerne av Henrik Ibsen?

Da vil du kjenne att historia.

Aftenposten i 2006 skriv at Ibsen lærer oss noko om ledelse.

Anita Krohn Traaseth, ex Innovasjon Norge direktør – seier til meg at ho har tatt eit djupdykk i Ibsen, gått i teateret – fordi han lærer henne om leiing.

Ibsen snakkar om menneske når han snakkar leiing. Mennesket avkledd rollen og formalitetar.

«Tenk noe så ubehagelig. Slikt gjør man da ikke. Ibsens helteskikkelser kjennetegnes av et eksistensielt kall. De gjør ikke det de gjør fordi rollen deres eller omgivelsene deres krever at de skal handle slik. Nei, de har en sterkere sak. Et indre anliggende. Noe står de for. De tar ut et potensial som definerer dem som mennesker. De eier kraft og mot til noe bedre. Nora forlater lerkefugltilværelsen, Catilina reiser seg mot Senatet. Ibsens helter nøyer seg ikke med gamle, gode og anerkjente tanker. De vil overskride og vinne seg selv. To menn kjemper om kongemakten. To kandidater i reality-serien «Kongsemnerne» vil være administrerende direktør: Håkon og Skule. En ond programleder forkledd som biskop prøver forgjeves å holde spenningen ved like. Men utfallet er gitt og seierherren kåret. Den ene kandidaten vil tape, til tross for strålende CV og imponerende erfaring. Skule er siviløkonom med MBA fra IMD. Han har vært strategidirektør i Hydro og økonomidirektør i Nordea. I yngre dager tjenestegjorde han i McKinsey, og i eldre dager fullførte han botsøvelser på Solstrand.

Har noe annet

Men konge blir han ikke. For Håkon har noe Skule ikke har. Kan ikke et kongsemne ta kongsgjerningen på seg som han tar kongskåpen på? undrer Skule. Men Ibsen svarer nei. Håkon har en kongstanke, en idé om hvorfor han vil lede. En idé knyttet til ham selv, sin forståelse av seg selv og til ønsket om å bli konge.

Han har et livsverk han vil leve for. Kongstanke – et ord skapt av Ibsen og en sterk fordring for ledere.

Blir da Ibsen nok en talsmann for store personer med store tanker? Nei, Ibsen graver dypere og treffer det dypt menneskelige i ledelse. Hvorfor vil du være leder? Det er det verste spørsmålet ledere kan få. Egne ambisjoner og karrièreplaner faller (litt) uheldig ut som svaralternativer.»

Psykolog Steinar Bjartveit i Aftenposten

Temaer farger det ibsenske ordet «kongstanke»:

«For det første er kongstanken eksistensielt forankret. Den er forbundet med personens forståelse av seg selv. Du gjør det fordi det er rett å gjøre, fordi du tror på det. Å ikke gjøre det ville være et svik mot deg selv. Derfor duger ikke slagord som «Because you deserve it»

Det andre tema hos Ibsen er kongstankens handlingsorientering. Tenke det; ønske det; ville det med; men gjøre det! Ibsen bruker mye tid på menneskets feighet, og han elsker å blottstille vår manglende handlekraft. Peer Gynt er sjarmerende i sine drømmer, men stakkarslig i sine unndragelser.

For selv om kongstanken er knyttet til lederen som person, så må kongstanken strekke seg utover lederen selv og være noe større enn personen. Den må skape mening for flere enn lederen selv.»

Frå Ibsen til Tromsø igjen.

Han snakka om kvifor vert vi leiarar?

Leadership by accident. Ja, han snakka faktisk om det.

Nokre «går gradene». Dei passar ikkje, men  tradisjonen og kulturen er slik i den organisasjonen.

…………………….

Så tilbake til Aura Consulting.

Eg gløymer aldri første gongen eg spurde eit leiarteam dei to spørsmåla.

Dei fekk det som oppgåve til neste økt.

På den økta opplevde vi det vi i etterkant kalla eit mirakel.

Den første som snakka reiste seg! Stod opp!

Kvifor?

Jau, fordi dette vart så stort. Det vart så viktig.

Kva meir?

Alle i den gruppa hadde allereie som born bestemt seg!

Enno meir?

Tårer i auger.

Dette vart sterkt. Dette vart tøft. Dette vart ein milepæl.

Det SKAL kjennast å vere leiar.

Eg trur dei beste leiarane har litt Ibsen i seg.

Og det eg ikkje berre trur,men veit; er at desse to spørsmåla må du halde fram å spørre deg sjølv.

 

Om du skal vere ein leiar folk vil ha.

Og som du kan leve som.

 

 

 

 

 


Legg igjen en kommentar

Å reise

Morsdag

Er å vere på veg til noko. Som du aldri veit. Du trur du veit. Men alt kan skje.

Goethe har sagt at vi må ikkje reise for å kome fram, men for å reise.

Reise kan vere eit slit. Støy, ståk, forseinkingar og infomangel.

Men ofte vert det også ei oppleving.

Denne vesle bloggen frå Aura Consulting skal handle om når å reise handlar om reisa.

Igår.

Eg var i Oslo og skulle heim.

Eg hadde kjøpt ny veske.

Og hadde flytta innhaldet frå den gamle til den nye.

Den gamle hadde gjort si nytte, så den vart att på hotellromet.

Så landar eg i Molde.

Og stikk handa i veska for å finne bilnøkkelen som ikkje ligg der.

Han ligg i gamleveska…..

Eg ringer ei venninne som heldigvis er heime.

Ho tilbyr seg å kome og hente meg – for å køyre meg heim til reservenøkkelen.

I det ho nesten har kome på flyplassen kjem eg på det: eg kjem meg ikkje inn i huset etter reservenøkkelen, for husnøkkelen ligg i bilen, og bilnøkkel på hotellrom i Oslo.

Eg ringer politiet.

Dei kan bryte opp husdøra. Men som karen eg snakkar med sjølv seier, da vert døra øydelagd.

Lirke opp bildøra? Nei, da hadde eg nok sett for mykje på krim. Slikt gjorde ikkje politiet.

OM dei skulle prøve, så ville det verte store striper i lakken. Eg merka at når han sa det, så var det meir for å fortelle kva striper EG kom til å få i lakken.€

Elles snakka han så lenge i veg om alt som ikkje gjekk, at eg til slutt måtte avbryte han, for å seie at det hadde eg ikkje bruk for å høyre. LØFT øyra hadde høyrt nok.

Eg ringde NAF.

Det var som eg hadde kome til himmelen! Alt var mulig. Dei «la meg inn» slik og slik, og snart klikka det inn ei opplysande tekstmelding. Deretter ringde det ein hyggeleg kar frå Molde redning. Han var no på veg til Eide(anna kommune), men ville kome til Molde lufthavn etter det. Ca 1 time ville det ta.

Venninna mi visste råd, og vi reiste til hennar datter. Der vanka det morsdagskake og kaffi! Og eg fekk  med meg eit fenalår – som dei hadde fått til jul.

I det vi sit rundt bordet med låret og kaka – ringer mannen frå Molde redning igjen.

Pga trafikkulukke på Vevang, ville dette ta lengre tid. Men eg var første på lista etter Vevang. Klokka 18.30, 3 timar etter eg hadde landa, kom mannen, fekk opp bilen – og fekk med seg både fenalåret og ein klem til takk!

Eg fortalde at utan han – hadde eg ikkje kome meg inn i huset etter PCen, som skulle vere med på oppdrag til Tromsø dagen etter. Altså idag.

Venninna mi køyrer meg heim.

Eg hennar reservebilnøkkel – og vi tilbake til Molde Lufthavn.

Og ENDELEG, der kunne eg køyre eigen bil heim!

 

Opp i alt dette hadde eg ringt hotellet i Oslo.

Dei fann både veska og bilnøkkelen.

Tre hyggeleg mailar kom frå hotell resepsjon Simen – og idag ein ny om at nøkkel var sendt.

På matta ved døra stod ein bukett blomar utan navn da eg kom heim.

Det var frå son min.♥

Son nr 2♥ringde og sa at han ville bestille meg ei nøkkelboks.

Ingen av dei var visst heilt trygge på at eg ikkje ville finne på meir sprell framover.

Idet eg slengde meg på sofaen klokka 21 igår kveld, ringde telefonen.

Det var Thon hotel Polar i Tromsø, som lurde på om eg hadde sein ankomst til romet mitt imorgon. Altså idag.

Eg sa at DET  visste eg ikkje…………………………

 


Legg igjen en kommentar

La oss håpe på det beste!

82193981_596716197753351_3814051518579998720_n

På denne siste dagen i dette året er DETTE er ei fin livsinnstilling å ta med.

Dette var tittelen på ei bok venninna mi kjøpte på Gardermoen før vi reiste til Portugal i sommar.

Boka skulle nyttast til sorgbearbeiding – men at den skulle få stor betydning for alt vi gjorde, visste vi ikkje.

Det er lyse dagar. Det er mørke dagar. Gråe. Men viktigast? Det er dagar!

Som gir oss muligheiter!

I Aura Consulting sin blogg nr 55 – vil eg skrive om muligheiter.

Alf Prøysen song om at «vi skal få ein dag imorgon som rein og ubrukt står, med blanke ark og fargestiftar til».

Vi har eit blankt 2020! Som vi kan gjere med som vi vil!

Vi kan velge omkampar eller omstart.

Vi kan sjå folk med nye auge.

Vi kan ombestemme oss.

Vi kan tru betre om oss sjølv og dei rundt oss.

Vi kan tilføre andre gode hensikter.

…………………………………

Dei fleste som les min blogg veit at eg jobbar med LØFT.

Det betyr at eg kvar dag prøver å møte verda og folka og meg sjølv med eit løsysingsfokusert syn. Muligheitsfokus og framtidsfokus.

Det som ikkje virkar idag, kan virke imorgon.

Det eg ikkje lukkast med no – kan eg lukkast med ein anna dag.

Om fargestiftane ikkje passar – byt dei ut! Ikkje bruk tida di i misnøye – endre det som gir deg den kjensla! Ta ansvar sjølv! Ikkje overlat til andre og løyse det du sjølv står i!

 

«Det er aldri for sent å bli det du kunne ha vært»

George Elliot, har dagens ord i min bordkalendar.

Og lage seg dagar. Stunder. Augeblikk.

Vi har nokre timar att av 2019.

Kva har du gjort for at nye menneske har kome inn i livet ditt iår? Spør eg meg sjølv.

Kva har du gjort for å tilført dei du har i livet ditt noko bra? Spør eg også meg sjølv.

INGENTING er viktigare for menneske enn eit anna menneske.

Så vi må ta hand om kvarandre.

Du har ingen om du tek alle for gitt.

Du fortener iallfall ikkje å ha det…………….

På ein av mine fjellturar iår, møtte eg ein mann som eg var dum nok til å spørre om det var langt igjen til toppen? ( langt igjen handlar alltid om den som spør – så svaret vert aldri korrekt…)

Han svara» Du fæ dej ei god runde, så bærre trø i vei»!

2020 skal verte ei god runde.

Og eg skal trø i veg.

Da kjem eg iallfall framover! Gjerne oppover!

Godt år alle som les bloggen min!

LA OSS HÅPE PÅ DET BESTE!

https://youtu.be/aalQWHhixm0

New Year’s Song
Here’s a little New Year’s song
Don’t worry it won’t take too long
Just a bit of New Year’s cheer
To say I’m glad you’re here
Little leftover Christmas tree
Just big enough for you and me
With just a single strand of lights
To tease the stars outside
And we thought perhaps we’d see some friends
But as the old year slowly ends
The dogs are dreaming in their beds
We might stay home instead
Here’s a little New Year’s song
Don’t worry it won’t take too long
Just a quiet New Year’s eve
There’s somethin’ up your sleeve
And I might gently take your wrist
Read your body like a Christmas list
The first night that the New Year brings
I wouldn’t wanna miss a thing
Let’s stay home and play old records
Our future’s bright our past is checkered
What do you say we lift a glass


1 kommentar

Ikkje ver redd

80832985_593363421229967_4822804654825930752_n.jpg

 

Så har det skjedd igjen. Nokon orka ikkje leve lengre. Og gjorde det slutt.

Og vi andre reagerer.

Vert lei oss. Eller kva vi no vert.

Kvart år vert det registrert ca 600 sjølvmord i Norge.

Denne bloggen skal ikkje handle om kvifor.

Som sosionom og i arbeid som blant anna sosialsjef – har eg sjølvsagt både kunnskap og arbeidserfaring frå kvifor – og om reaksjoner og konsekvensar.

Min blogg skal handle om kva vi er så redd for? Om kvifor vi ofte bryr oss rett i etterkant av ei katastrofe eller krise. Kvifor vi ikkje ser at dette også handlar om korleis vi lever liva våre?

«Selvmordsraten har ikke gått ned i Norge på 20 år til tross for flere handlingsplaner, økt kompetanse og bedre behandling. De fleste selvmord skjer blant mennesker som ikke er i psykiatrisk behandling, og samfunnsmessige forhold er en hovedårsak til at raten ikke blir lavere.

Det var en mangedobling i forskrivningen av antidepressive legemidler i Norden i årene 1995–2005. Dette førte imidlertid ikke til noen nedgang i selvmordsraten.»

 

Kilde: Norsk legeforening

…………………………..

Det er fleire ungdommar enn nokonsinne som slit med liva sine.

Likevel held vi fram og jakte på det perfekte.

Her er ikkje mykje rom for å vere annleis.

Å gå ein annan veg.

Eg såg «Der ingen skulle tru at nokon kunne bu» på veslejulaftan. Det var han som hadde kjøpt seg ein skogsgard for 60.000,-(les rønne) – og pynta juletreet med heimelaga julepynt og lys. Same kveld da eg skulle pynte mitt juletre – slo det meg at eg har for mykje juletrepynt. Treet var så fint i seg sjølv. Det trengde igrunnen berre lys.

 

Vi treng mykje mindre materialistisk enn det vi har.

Men vi treng meir menneskevarme.

Vi treng store bamseklemmar.

Eg har to eg kjenner som gir slike klemmar. Den eine er syskenbornet mitt, Kåre. Far til Jan Åge Fjørtoft. Jan Åge er litt Ari Behn. Har gått sine egne vegar. Fått kritikk så det held – men vi som kjenner han føler oss spesielle i hans nærver.

Han andre er nyvalgt ordførar i Hareid. Bernt Brandal. Han kjem inn i lokalet som ein russisk brautande storbamse – hoiar når han ser deg; og så er du i bjørnefavnen. Og du kjenner at alt du tvilar på i livet, kjem til å løyse seg.

……………………………………………..

For 4,5 år sidan da eg ville gi opp mitt liv, eg skreiv om dette i bloggen; «Å stå oppreist når du ligg nede for telling» . Det var hjartevarme og modige folk(les folk som vågå å bry seg meir om andre enn eiga redsle for sterke kjensler), som gjorde skilnaden.

Det vil alltid vere folk som gir opp livet sitt. Og avsluttar det. Men det er flest som VURDERER det. DER kan vi bidra. Og vi kan bidra lenge før det. Ved å som svenskane seier; bjuda på».

Våg å gi slepp på kontrollen. På det perfekte. Ikkje ver redd for å dumme deg ut i møte med andre. Da har du iallfall gjort noko…..

Ver ærleg og sei at du ikkje har peiling på korleis du kan vere for nokon som slit – men at du er der. Av og til skal du også berre gå på. Gå inn.

Og vi må vere snillare med kvarandre. Også på sosiale medier.

På telefon i går sa son min «Du tenker for mye i jula,mamma.» Eg svarde at eg tenker alltid – uavhengig av om det er jul. Det betyr ikkje at eg er tungsindig. Tvert om. Jula så langt har gitt enorm glede. DET er godt å tenke på.

Det å tenke over dei små ting, glimt av lukke, perler av glede, augeblikk i harmoni — alt dette gjer oss meir heile og stødigare når livets stormar jagar oss rundt neste sving.
«Fryd ligger og venter på deg – rundt neste sving» – sang Anne Grete Prøis.

Ofte.

Dei av oss som meiner seg sjenerte – eller som ikkje vil vere til bry; gi iallfall naboen din eit smil eller eit nikk.

DET klarer alle.

Ikkje ver så redd.

Livet er til låns – og det er kort.

 

«Livet jobber på spreng i julen. Kaster oss inn i et hav av minner, lukter og følelser. Det er derfor den er så deilig. Og så vond »

Ari Behn