Aura Consulting


Legg igjen en kommentar

Min arbeidsmiljøpris

23316089_10156018011438783_1564789707_n

Det er to ting eg saknar som sjølvstendig næringsdrivande.

  1. Å få vere del av ein gjeng som skal feire julebord.

2.  Å jobbe for å få Arbeidsmiljøpris.

Så er eg likevel så heldig at fleire av dei bedriftene eg har jobba med, har fått Arbeidsmiljøprisen.

Sidan mitt arbeidsfelt er bedriftskulturbygging – og arbeidsmiljøskaping ved hjelp av LØFT, så er det heilt naturleg å vere oppteken av; kva er det som skapar ein vinnar?

Kva skal til for å få ein slik pris?

Aura Consulting sin blogg nummer 39 skal handle om det. Men handle mest om å skape sin eigen pris.

Å sette pris på seg sjølv.

I LØFT er vi opptekne av framgong. Det betyr at eg jobbar mykje med å lytte og sjå kva som skjer når folk fortel om sine framgongar, kva som går bedre, kva dei får til – kva dei lukkast med. Og eg opplever ofte at folk kan synest det er framand å skulle fortelle.

Men når dei først gjer det, så vert både dei som fortel og dei som høyrer på ofte bevega.

Dei to siste åra av mitt liv – har livskrise og andre traumatiske hendingar gitt meg noko i retur.

Eg har blitt ein «jævel» etter å sjå etter framgong. Og kva og kven som skaper den. Av og til kan den vere smålåten – og nesten ikkje merkast. Men NÅR eg merkar den, er den god nok.

Og eg har fått ein hang til tøffe, stilige sko – som gir treningsmotivasjon!

 

Dei to siste åra har gitt meg meir aleinetid. Låkt til tider. Men også ofte godt.

Eg har pga av mitt svenske nettverk blitt kjent med ei bok som heiter Sjølvtid.

Den har overbevist meg om det eg har kjent på å lenge.

At iallfall vi som har så mykje med folk å gjere, «må ta oss igjen».

Ta oss tid til refleksjon. Ettertanke. Vere aleine. Gjere noko heilt anna. Berre sjå ut i lufta. Vere nær naturen.

Så i desse stundene har det openberra seg; kven min arbeidsmiljøpris går til.

Det starta i 2005. På eit føre som såg tørt ut, skeina eg ut på glatta med bilen, og segla frå autovern til autovern. Lukka var at det ikkje kom møtande bil. Da hadde livet slutta der.

Iallfall, eg havna hjå legen min – og det vart påvist to ryggprolapsar.

Eg har den mest fantastiske lege. Han er open for alt. Han tenker framgong som meg.

Han henviste meg til kiropraktor.

Som etter ei stund henviste meg til massageterapeut/homeopat.

Han hadde gjort sitt i høve til skjelettet, no måtte ho overta når det gjaldt å få løyse opp i muskelatur.

Og eg kom meg i gong med bevegelse – og småe rusleturar i grøfter.♥

Etter ei stund var eg i god gjenge att. Så skulle eg vere med nye Atlanten Badeland på 3 dagers Bedriftskulturbyggings oppdrag på Hitra.

Siste ettermiddagen gjekk eg ombord i ein liten båt – og vi gav gass utover ein nokså ruskete sjø.

Meir skulle det ikkje til.

Eg måtte ha hjelp ut av båten – og vart køyrt i ambulanse til hurtigbåten.

På han igjen.

Veit dokke kva eg var mest redd for?

At smertene skulle gjere slik at eg aldri kunne stå skikkeleg oppreist igjen.

Så høg som eg er, så har det gjort godt å høyre at eg har ei rett haldning. Turn og dans i oppvekst har skapt den. Og den ville eg ikkje miste.

Same prosedyre fulgde.

Og som i skreiv i min førre blogg «Styrketrening» – dette lærde meg at mitt lodd i livet er bevegelse og trening.

Sånn har åra gått.

Eg vart til og med så bra at eg vart aerobic og Zumbainstruktør. I fleire år.

Trening, bevegelse og massageterapeuten har tilsaman heldt kroppen i sjakk.

Så, for ca 4 år sidan, kom smertene med ny styrke og på ny måte.

Haudet ville stå på, men kroppen sa frå.

Og massageterapeuten heldt klokeleg stillt.

At eg kunne trene heilt til den dagen eg vart lagt på operasjonsbordet for å skifte hoft – at eg 3 veker FØR operasjonen var istand til å gå Lyngsalpane; ALT det er hennar forteneste.

Når eg i min blogg «Livredd» – skreiv at eg var redd for å ikkje kunne gå etterpå, så var ho roa sjølv.

Det er inga hemmeligheit at første gong eg var der etter operasjonen i fjor sommar – så gråt vi begge to. 

Eg så hemningslaust glad for å sjå henne igjen etter operasjon og rehabiliteringsopphald.

Og ho så stolt over min framgong – og så happy for min sjokolademus siger, og feiring!

No har ho fått namnet hoftedama mi.

I sommar ramla eg 2 meter ned frå ein hems på Turtagrø – og vart køyrt med ambulanse til Førde. Kven fekk meg kjapt attende til normalen?

Førre laurdag enda eg på legevakt og sjukehus – pga nye type smerter. Eg fekk beskjed om å ta 5 Parazet, 3 Ibux og 2 betennelses dempande pr dag.

Mandag morgon fekk eg naudtime hjå hoftedama. Tysdag var eg medisinfri.♥

DYRT, sa du? 

Ja, sjølvsagt. Det kostar pengar å få dei rette folka. Og dette får ein heller ikkje att med det offentlege.

Men skal tru kva det hadde kosta meg i sjukefråver i bedrifta utan?

I mitt arbeid møter eg mange med smerter. Som haltar seg gjennom dagane sånn halvveges.

Eg skulle så inderleg ynskje at fleire legar kunne henvise til slike hoftedamer.

Og at folk kunne finne på å stole på sin eigen kroppskunnskap – og ta initiativ til å gå dit sjølv.

SÅ STOR FANFARE!!!

 

Min arbeidsmiljøpris går til : MERETE SKALDEBØ HOL!

Hoftedama. Heiagjeng! Og treningsterapeut! Gjennom 12 år har ho stått for noko eige.

Gitt noko ekstra. Hatt tru når mi har vore på vikande front. Forstått at kropp reagerer på livskriser og traumer. Ledd. Og grått. Av mine opp og nedturar.

Eg er så inderleg takknemleg.

Og no har ho til og med skaffa seg ein gul stol på kontoret.

Berre det å sjå den – gir håp!


Legg igjen en kommentar

Styrketrening

21074273_10155805974888783_752992694_n.jpg

Vi har alle vårt lodd i livet. Til og med opp til fleire.

Mitt såg eg ikkje. Den gong.

Eg var fødd med noko feil i hoftene. Braut ankel i volleyball som 12 åring. Krasja og fekk to ryggprolapsar i 2005. Fekk ny hoft i 2016. Og siste showet var at eg ramla 2 meter på rygg i sommar.

Mitt lodd er altså trening og bevegelse.

I LØFT – løysingsfokusert tilnærming, seier vi at problem berre er eit mål vi ikkje har oppdaga enno.

Aura Consulting sin blogg nummer 38 vil handle om akkurat det.

Istaden for å tenke at alle desse hendingane er problem – så har dei gitt meg treningsmål.

Som lita og som tenåring – var det ikkje snakk om verken fysioterapi eller annan behandling. Men eg har turna, dansa og spelt volleyball(sistnemnte om enn med skiftande hell….)

Som vaksen vart det jazzballet og meir dansing. Og etterkvart vart eg aerobic og Zumbainstruktør. Og no er eg kjempeglad i alle slags fjell og uteturar.

Kvifor nevner eg dette?

Jau, fordi no – som godt vaksen – får eg igjen for at eg har trena.

No fortel alle «forståsegpåarane» eg møter, at med alle slag feilstillingar desse ymse hendingane har gjort kroppen – så har bevegelse og trening vore alfa og omega.

I den tida eg var sosialsjef, møtte eg mange som fekk tilbod om sjukmelding og smertestillande – istadenfor tips til bevegelse frå helsefolk.

Eg håper det har endra seg litt. I ein smerteovergong treng ein det, men det tek ikkje lang tid før litt bevegelse løner seg.

I Kristin Heggdal si bok(professor frå Molde som eg har samarbeidd med); Kroppskunnskaping, skriv ho blant anna at vi ikkje lenger tek kontroll over kunnskapen om eigen kropp. Først let vi andre fortelle oss kva som feilar oss, og så let vi andre fortelle oss kva som skal til for å verte betre.

I min blogg «Livredd» – frå juni ifjor – skreiv eg om kor redd eg var for å ikkje kunne gå att etter hofteoperasjon. Og da eg byrja på opptrening, innsåg eg at redsla sat fast i haudet. I tankane.

Så for meg er styrketrening også å få sterke tankar.

Da eg kom heim – hadde eg to ulike fysioterapeutar.

Ein utfordra meg – og ein bad meg om å ta det med ro.

EG kjende kor rett det var å bruke min kroppskunnskap. Og den som i tillegg til meg kjende den best – var han som utfordra meg.

Vi treng styrketrening i arbeidslivet og.

Vi treng å kjenne oss sterke i trua på det vi driv med. Og vi treng å trene styrke på endring.

Når vi trenar opp kroppen vår – merkar vi endring ganske momentant.

Det vil vi også gjere i arbeidslivet.

I styrketrening jobbar vi mykje med skjelettet. Vi treng også nokon av og til som hjelper oss med å få på plass stiv muskelatur.

Ser du samanhengen til arbeidslivet? Vi stivnar om vi berre styrkar. Vi må også la oss bevege av det som får musklane våre til å slappe av.

Så slepp arbeidslivet mindre høge skuldrar..

 

For 5 år sidan byrja eg med aktiv styrketrening.

Eg hadde eigentleg ikkje tid til det. Høyrt det før?

Men så kom eg på at da eg levde aleine med son min i Oslo, han var liten og eg hadde leiarjobb, DA både tok og kjøpte eg meg tid til det.

Kvar laurdag var eg på stretching på Bårdar Danseinstitutt.

Etter at eg til slutt måtte gi meg på at hofta måtte opererast, la eg inn trening som jobb i kalendaren. Viss ikkje, var erfaringa at trening var det første som ville ryke når arbeidsdagane og livet vart VEL hektisk.

Eg har valt BRIS i Molde. Konseptet deira passar meg utmerket. Her har du ungdomar, idrettsfolk, pensjonistar, folk på opptrening – og meg….

Her prøver eg å vere 3 dagar i veka. Og pga jobben min – ofte tidleg om morgonen.

Det er ein slik god plass å vere. Alle kjem i snakk. Her er folk nærare 90, men knæsje orange toppar – som lever som dei er 55!

Her er usikre jenter – som syg på vatnflaska si; meir som styrketrøyst.

Her er pensjonistar som er vinterhalvåret i Spania – og som synest ha Bris meir som ein treffstad i Molde.

Her er muskelbuntar som lærer meg løfteknep.

Her er fjelltopp folk.

Og super syklistar.

Her er folk med all verdas fysiske skader – som dei prøver reparere.

HER ER MYKJE STYRKEMOT.

Her er gruppetreningar for dei som vil det.

Og mykje kompetanse. Folka som jobbar her – vil at du skal lukkast.

Dei ser deg.

Ein liten kommentar frå nokon her  betyr mykje for dagen din.

For eksempel; han som sa idag; «eg er ikkje noko teknisk vindunder, men dette forstår eg ikkje». Eg hjalp han. Han sa at han hadde ein øydelagd rygg. «Ja, ser du har noko med ryggen, sa eg. «Skal eg hjelpe deg med å plassere loddet og»? «Nei, det må eg no klare», sa han. Så stod vi der. Side ved side og løfta kraft. «Nei dette vart for lett» , sa han.» Der ser du, du har allereie framgong», sa eg! Da han var ferdig med dagens trening kom han bort til meg med tårer i augene og takka for det eg hadde sagt. Om eg hadde kjent han, hadde eg ville ha tilføydd; korleis forklarer du framgongen din? Kva har du gjort sjølv?

Deretter vart eg liggande ved sidan av ei ung kvinne, som fortalde om ein onkel som hadde hatt hjernebødning. «Og no er han tilbake her på Bris», sa ho! Eg gav henne same spørsmåla. Ho ville ta dei med til onkelen.

Denne treningsøkta vart styrketrening på mange vis…..♥♥

På mandag når eg var på trening, møtte eg ei oppgitt ei i garderoben. «Eg forstår ikkje dei som set seg føre», sa ho. «Eg er nyleg pensjonist, men eg er nøydd å halde meg i form. Eg har veninner som berre syt og klagar over alle vondtar, men som ikkje beveger seg.»

Eg gjorde meg så fri at eg spurde om det var hennar problem at venninner ikkje trena.

Det måtte ho medgå at det i utgongspunktet ikkje var – men det vart hennar, avdi ho irriterte seg over det.

Lat det fare sa eg. Konsentrere deg om det du kan gjere noko med.

Nyt stunda her. La andre ta sine val.

Du får ikkje folk motivert for noko dei ikkje ser hensikta med. Om du fortel folk kva dei skal gjere, gjer dei det iallfall ikkje

Du kan angre på mykje her i livet- men du vil aldri angre på ei treningsøkt

Du vert så glad og opplagt av å trene.

Og du vert sterkare psykisk.

Så på det viset er det styrketrening på alle vis.


Legg igjen en kommentar

Opptakt til ny start

Idag er det oppstart av så mangt.20987978_10155797113593783_2061654711_n

Skulestart. Eit hav av forventingar i lufta.

Første dag etter ferien for mange.

For 2 år sidan var det også oppstart til nytt semester, ny epoke, nytt halvår – og ny haust.

Men i mitt liv brast alle mine forventningar, håp og draumar.

Ein veit aldri når regnet kjem, heiter det.

For meg vart det eg å takle dette verre å få til – fordi det var så mykje positive forventningar i lufta. Som det sjølvsagt skal vere denne tida. Men dei kolliderte så totalt meiningslaust med det eg stod i.

Denne bloggen skriv eg for alle som til tider står motstraums.

Og som honnør til dei som vågar å styre skuta på ukjent farvatn.

Og kanskje som styrke for nokon til ¨våge å gjere ting på sin måte».

OG, til deg som akkurat NO ikkje er på høgda i livet ditt: det er lov å  kjenne seg uglad i dag. Det er ALLTID lov til å ha ulike kjensler knytt til ulike oppstartar, høgtider, årstider. Ja, you name it.

Og veit du?

Mitt håp for deg er at neste oppstart er det du som er i høgda. På hogget.♥

«Unexpresses emotions will never die. They are buried alive and will come forth later in uglier ways.»

Sigmund Freud

Dette har eg sett i jobben min i snart 30 år.

For meg har det derfor vore viktig å ikkje late som at alt går bra. Når det ikkje har gjort det. Og har skreve blogg om det; «Livet går vidare».  Men det har også vore viktig å markert ALLE småe steg i rett retning!

Eg valde å jobbe knallhardt for å skape ei ny plattform. Som står på stødig grunn.

VI GÅR IGJENNOM DETTE PÅ ULIKT VIS-

Framom meg har utsagnet; » den einaste vegen ut, er gjennom.» stått.

 

Mange som har gått gjennom tilsvarande – klarer ikkje lenger å knyte relasjonar. Klarer ikkje å stole på. Ha tillitt. Ikkje vere bitre.

Nokon går i flukt.

Som f.eks kan betyr å ty til rus.

Andre stuper rett inn i eit nytt forhold.

Eller blir «aldri meir».

Nokon søker etter det trygge, fordi det dei står i kjennest uleveleg utrygt.

Men når alle desse «halte» møter einannan – og inngår ein ny relasjon, så vil det sjeldan gå bra.

For meg har det derfor vore viktig å våge å ta mitt eige oppgjer. Saumfare eigne kjensler.

«Trauma is not what happens to us, but what we hold inside in the absence of an empathetic witness.» Peter A Levine

Eg har vore så heldig at eg har hatt ressurspersonar gjennom det eg har kalla min Berebjelke. Og eg har hatt Veiholmen. Min hjartemedisin. Og NORD.

Det betyr at eg har hatt folk som er glad i meg. Set pris på meg. Og nye folk som har blitt det. Eg tillet meg det.

Eg er klar for å vere glad igjen. Knyte band. Og stole på. Men jobben med å skape ny plattform er ikkje ferdig.

Så er dette eit destruktiv eller konstruktivt tilbakeblikk?

Det destruktive er jævleg å vere i. Dit vil ingen tilbake som har vore der.

Men EG trur konstruktive tilbakeblikk kan vere kloke.

Eg ser i samhandling med folk – at slike tilbakeblikk oftast viser kor langt framover dei har kome….

 

Denne opptakta til ny haust tenker eg heilt annleis enn for 2 år sidan.

No undrar eg meg over kor mange haustar eg har att å leve? I håp om mange…..

Livet er her og no.

La oss våge å leve det slik det passar oss. Og slik vi får til.

«Everything you need will come to you at the perfect time»

21013597_10155797109188783_74704694_n

 

 

 

 

 

 


Legg igjen en kommentar

Nybyggar

Laurdagsvask

Ei ny grend veks fram i Julsundet i Aukra.

Mevoldfeltet.

Og eg er med.

Det hadde eg aldri trudd.

Min blogg nr 35 vil handle om akkurat det.

Kvifor ikkje? Eg skulle ikkje inn i eit bustadfelt. Det var eg for gamal til.

Ungar, leikeplass og bråk.

Nei, eg ville ha ein idyll. Roleg, tilbaketrukke. Fjernt frå larm.

Så vi kjøpte oss tomt på ein slik idyll.

Og slik trudde eg det skulle verte.

Heilt til livet formeleg sprakk – og idyllen brast. På alle vis.

I smertestillande ørske i fjor sommar(etter hofteoperasjon), selde eg tomta.

Og i ettertid har eg tenkt; gudskjelov for hofta!

Ved full fornuft hadde eg nok ikkje gjort det. Ikkje enno.

I august ifjor sende son min ein link til ein firemannsbustad, nøkkelferdig, som var under oppføring på Mevoldfeltet. Eg synest han hadde ein fin draum – men uoppnåeleg.

Men minnet vart som når du har funne ein fin kjole. Og går vidare til fleire butikkar. Nytteslaust. For du gløymer ikkje den første.

Eg hadde med ei god venninne på å ta avgjerd. Ho har sagt heile prosessen»no kan du vere den kritiske, og eg den forhåpningsfulle og optimistiske». Ei rollefordeling som funka!♥

Rigmor.jpg

Så i august var eg blitt huseigar!

For første gong i mitt liv!

No har eg lagt bak meg to tøffe månader med utflytting av leilighet og kontor Ulstein. Og hus Julsundet. Flytting er krevjande ikkje berre fysisk, men psykisk. Så mange minner, bilder og erindringar.

Og inn i nyheimen. Og eg trur på dei som seier at ein må bu seg til.

Eg set pris på Tromsø tilbakemeldinga for litt sidan; «finn deg ein god stol, ha tilgong til stearinlys, og nyt stunda».

Eg må i denne bloggen atter ein gong få takke alle som frå ifjor sommar har hjulpe meg fram denne kronglete vegen – på ulikt vis!

Alle er invitert på Innflyttingsfest 1.april!

På torsdag gav eg «frå meg» huset eg har budd i dei siste 15 åra.

Eg fekk tatt skikkeleg farvel med mine næraste naboar. Eg får fritt leide til plassen min ved sjøen der, så lenge eg vil. Eg får tenne lys på grava til Helle pusen vår om vinteren.

DA vart eg 20 kg lettare. Da endeleg forstod eg. Da endeleg byrja gleda å kome.

Så dette er første helga i nyheimen. Med berre ein heim….

NYBYGGAREN.

Eg har erfart at nøkkelferdig ikkje er nøkkelferdig.

Vanvittig med tilval, detaljar og alt kostar.

Men eg har hatt flott selgar og meklar. Og har erfart kor viktig det er.

No har eg tid til å sjå ut vindauget. Sjå kor alle styrer med sitt for å kome i mål.

Dei gråkledde arbeidarane bevegar seg rundt på feltet som nokre maurar. Her er all verdas handverkarar. Her er dyktige karar som høgg ned skog. Her er folk på synfaring. Og her har blitt eit ettertrakta område allereie; for å gå seg ein tur.

Sikkert mange nyfikne og.

I påvente av persienner – er det like lett å gløtte inn her – som på eit vidope fiskever.

sofa.jpg

Vi 3 som er dei første som har flytta inn, hamrar og skrur – og prøver å finne fotfeste, kvar på vårt vis – i alt det nye.

Dette stod på trykk i Romsdal Budstikke i sept-15:

Panoramautsikt i Julsundet

Endelig er arbeidet i gang på Mevoldfeltet i Julsundet. Bedre utsiktstomt kan du knapt få.

For meg som har hatt utsikt – var det sjølvsagt heilt avgjerandeå få det igjen.

Og etter eg har kome hit, har eg blitt enno meir overbevist om at min kamp i ei anna rolle, den politiske, om at omsorgsbasen i Julsundet skulle til Mevoldfeltet, er heilt korrekt.

Her går det an å flytte frå heimen sin – og finne ein ny base….

 

Her er bygt vern opp til hovedvegen, og fin sykkelundergong.

Eg stålsett meg for byggestart neste 4 mannsbustad ved siden av meg – medio april.

Så visst er her støy. Men det håper eg vil endre seg.

Eg har blitt nestleiar i Mevold Velforening, og leiar i Boligsameiet.

På den måten kan eg vere med å påvirke eige bustadmiljø.

Med leikeplass, stiar og ein liten fiskerestaurant ned mot sjøen♥

Det er eigenleg stort å få vere med på dette.

Litt sånn Amerikareise over det.

Bygge opp ei heilt ny grend i Aukra.

Og kunne sei når eg vert 80, at «bestemor var den første som flytta inn»!

 

 


Legg igjen en kommentar

Dagen derpå

LØFT samling

Det er dagen etter Kvinnedagen. Og her kjem Aura Consulting sin blogg nr 34.

På dagtid igår las eg ein kjæresteheider til ei kvinne som driv sitt eige firma.

«Snart 30 år som egen arbeidsgiver er ikke en tilfeldighet. Du er dyktig, flink, smart og bruker hele din kunnskap hver dag. Mange kvinner og menn har utrolig mye å lære av deg. Hardt arbeid gir resultater!
Gjennom dine events løfter du daglig andre til å tro på seg selv.Du krever lite. Du bare gjør det og spør ingen om lov. Du sitter ikke og venter på at en mann skal gi deg en mulighet. Du tar den og du gir faktisk mye av dette videre til dine hundrevis av deltagere hver dag!»

Igår kveld deltok eg på Kvinnearrangementet til nettverket Lederforum Molderegionen.

SÅ mykje dyktige folk. Og så mange som snakka om å støtte kvarandre.

Og i natt kom ideen…

For i dei 15 åra EG har dreve eige firma – er det EIN ting eg har sakna.

Innpass og forståing hjå media.

Meg bekjent er eg den einaste aleinearrangøren av konferanser her i Møre og Romsdal.

At eg er kvinne kunne jo ha vore eit pluss. Iallfall i høve debatten om at kvinner ikkje vågar…

Eller når det vert henvist til få eller ingen kvinnelege foredragshaldarar på konferanser – kunne det ha vore artig å få spalteplass som konferansearrangør.

Eg har arrangert 2 store nasjonale konferanser; Bedriftskulturkonferansen i 2010 – og LØFT konferansen i 2012.

Og no står eg føre mi tredje; LØFT konferansen 2017!

Problemet mitt er at eg ikkje får spalteplass. Eg får kanskje tre linjer. Medan ein arrangør med store økonomiske musklar og/eller sponsorar gjerne får ein to – siders.

Eller stort radiointervju.

Ver viss på at eg har prøvd. I 2012 tok det til slutt så mykje fokus frå gjennomføringsrolla – at eg berre måtte slutte å bry meg.

Men i natt fekk eg altså ein ide.

Som LØFT seier; sjekk ut om det du står i, er noko du kan gjere noko med. No.

Viss ikkje, lat det fare.

Og i dette tilfellet; kan eg gjere noko meir eller annleis i forhold til det?

Jau, eg kan blogge.♥♥

BÅDE om å vere aleinearrangør, og om sjølve konferansen.

Kvifor gjere noko så villt? Som å gi seg i kast med noko slikt?

Fordi eg har kunnskap om noko eg har lyst å dele. Som eg har lyst at fleire skal få ta del.

Og slike konferanser eg arrangerer finnast ikkje.

Eg jobbar kvar dag med å gjere andre menneske stolte. Trygge. Finne meistring. Glede.

Takle konflikter. Løyse problem. Vere modige.

Klare det dei ikkje trudde var mulig.

Det har eg eigentleg prøvd å gjere sidan eg starta som leiar som 26 åring.

Å arrangere konferanse kan samanliknast med å vere på fisketur.

Du veit aldri om du får napp. Eller kor mykje napp. Det er råskummelt og kjempekjekt.

Eg gjer alt sjølv.

Og dette er sjølvsagt berre ein del av jobben min.

Lagar invitasjonar. Lagar avtaler med foredragshaldarar. Konferansier. Lagar avtaler med hotell.

Bestemmer servering. Kor ofte, kor mykje, kva.

Sender invitasjoane til heile Norge. Og til mitt nordiske nettverk.

Lagar flyer. Promoterer konferansen.

Bestiller mapper og konferansemateriell. Lagar påmeldingsskjema – og har kontroll på påmeldingane. Og har reknskapet.

Og i tillegg har eg ved alle 3 konferansene lagt in Extras. Ein fagleg/kulturell tur i etterkant av konferansen. Fordi eg svært gjerne vil by fram fylket vårt.

Turen har gått til Geiranger, via Trollstigen. Og med hurtigruta på retur.

Og til Veiholmen på Smøla via Atlanterhavsvegen.

I år er konferansen i Molde. LØFT konferansen 2017. 3 og 4 mai.

Og LØFT oppturen går vidare til Geiranger.

Kort fortalt; kva er LØFT?

LØFT står for løysingsfokusert tilnærming, og kort fortalt betyr det å fokusere på det som virkar for å få meir av det. I staden for å bruke mest tid på årsaken til problema, fokuserar ein mykje meir på korleis problema kan løysast. På denne måten vert dei ein lukkast med og får til mykje tydlegare. Når ein har løysingsfokus som utgangspunkt, får ein lettare auge på kva personar gjer som dei kan gjere meir av for å få bedre opplevingar, nå sine mål og ha tru på seg sjølv. I LØFT vil det å tydleg­gjere og vere meir bevisst på «kloke grep» auke sjansane for at ein lukkast.

LØFT er eit verktøy som kan brukast i mange samanhengar og på ulike arena, men det handlar mest om korleis vi møter kvarandre, kva vi fokuserar på og korleis vi samhandlar. Det å fokusere på meistring, styrking av samhald og felles fokus er med på å styrke relasjonar i positiv forstand – og dette er godt for helsa til barn og vaksne på både kort og lang sikt.

Kven er konferansen for?

Alle.

Fordi dette er eit verktøy du kan bruke i alle livets situasjonar og arenaer. Og du kan bruke det i eige liv.

Kven kjem?

Ben Furman.

ben.png

Den fremste på LØFT i norden. Med sin humor skal han snakke om korleis bruke LØFT for å skape godt arbeidsmiljø.

Francois El-Safadi

francois-elsafadi.jpg

Relasjonskunstnar. Eit menneske som set spor.Vil fortelle om eit anna menneske som sette spor i hans liv!

Anne-Marie Wulf og Karin Phares. http://solutionsbywulf.dk/

Karin.jpgAnne marie.jpg

Store på LØFT i Danmark! Dei skal snakke både om å bruke LØFT i mentoring og LØFT i samtaler der tema er krenkelser.

Dei skal ha ein miniworkshop i Geiranger i etterkant!

Fredrik Engstrøm, årets pedagog i Sverige i 2015!

fredrik.jpg

Med en oppvekst der ingen trudde på at han kunne noko. Men istaden for at det gjekk «til helvete» med han, er han i dag rapper i bandet Osten Af, og ein fantastisk LØFT formidlar! Ei knall ærleg historie!

Mikael Thunblom/Martin Larsson( på framsida)

Eige firma «Løsningsfokus i skolan»! Alle skular i Vesterås i Sverige kommune bruker LØFT! Korleis har dei fått til det?

Mats Bergling

Bilderesultat for mats bergling

Har nyleg utgitt boka «Forflyttande samtal» Som gjør oss modigere til å ta samtalen vi har utsatt. Men burde ha tatt….DET skal han snakke om.

Tarjei Mork Øren;  fotballcoach i Brann med fokus på det som virkar!

Aura Consulting sitt bilete.

I tillegg kjem heile 6 ulike bedrifter (berre kvinnelege leiarar)som har jobba med LØFT over tid – for å dele sine erfaringar med oss!

Kva kan eg igrunnen sei – anna enn KOM!

For påmelding; http://www.auraconsulting.no

14.jpg

 

 

 

 


5 kommentarer

Livet går vidare!

Tær i stein

Livet går vidare. Life goes on.

Ja, det er det vi sei. Og liknande utsagn som;» det går over», «no må du sjå framover».På vegne av andre. Ofte i beste meining. Og ofte i tafatt mangel på noko anna å sei. Eller også fordi du trur at slik er det. Eller fordi du trur det hjelp. Eller fordi dette er di eiga erfaring.

Denne bloggen (Aura Consulting sin nr 34)skal handle om slike utsagn.

Heldigvis går livet ofte vidare etter at du har hatt det tøft. Men dette kan du ikkje vite. Ikkje på andre sine vegne.

For livet går ikkje alltid vidare. Nokon vel og avslutte det.

Det kan godt vere at omverda går vidare, men kjenslene til den det gjeld ,kan sitje fast. Skape trøbbel av ulik karakter i kroppen.

Eg såg på Skavlan igår kveld. Der var Hédi Fried – ei av dei siste gjenlevande som vart sendt til konsentrasjonsleiren Auschwitz. Ho sa blant anna:»Kva gong eg snakkar om det, ser eg det like levande for meg. Det må bearbeidast kvar gong igjen.»

Det trur eg og. Derfor må vi tillate folk sitt tempo. Kanskje er det på den måten enklare å bearbeide – ein har sjeldnare behov for å kome tilbake til det. Fordi ein etter kvart klarer å handskast med med. Det er ikkje lenger eit stort sår, eller det gjer ikkje lenger så vondt.

Eg er så heldig å få jobbe ein del med ungdom. I mitt møte med dei, får eg ofte deira historie. Eg prøver å møte dei med respekt. Og da kan eg ikkje innby til «shortcuts», og at alt er så enkelt. Livet er BÅDE fantastisk OG krevjande.

Eg kjenner folk som vart mobba i oppveksten – som har utvikla høg grad av rasjonailitet i vaksen alder. Kvifor? Tja, kanskje fordi dersom dei tek kjenslene sine på alvor – vil dei få ein alvorlig knekk. mange av oss ER dyktige på omvegar. Men ofte vert vi innhenta. Tankane vil vide, men kroppen sei frå. Og han er til å stole på.♥

 

Mange følger bloggen min.

Og veit at eg siste 1,5 året har jobba meg vidare etter ei traume.

 

Kvifor har eg klart meg? Ikkje pga av dei som sa at livet går vidare. Det einaste slike utsagn skaper for eit menneske på randen, er enno sterkare kjensle av å ikkje meistre eigen situasjon og liv.

Det som hjalp var unntaka. Dei som lot meg få lov å lide. Dei som spurde MEG kva som skulle til. Ikkje fordi eg hadde eit svar på det der og da. Men eg fekk lov til å begynne å tenke på det.

Eg veit folk som har kjent så sterkt på samfunnskravet om å kome seg vidare etter sterke traumer -at dei mange år etter legg seg inn til psykiatrisk behandling eller anna behandlng. Oppegåande folk.

Og eg veit at eg sjølv til tider kan spele skodespel, når folk spør korleis det går, seier at det går bra. For no har det gått 1,5 år, og du kjenner forventninga om at du no må ha kome deg vidare. Når eg som har jobba så knallhardt og bevisst for å finne attende glede og livsmot – til tider strir, så kan sjølvsagt alle det. Det finnast ingen enkle triks.

Eg trur at dei alle fleste som har gått på ein livssmell, jobbar knalltøft for få til ei endring. Men  kropp og kjensler må samsvare. Det skal svært lite til – før eit tilbakesteg kjem.

Men det skal og svært lite til – for å sjå framsteg.

Idag tidleg på veg til trening høyrde eg Elvis Presley synge;»Are you lonesome tonight». Du veit den versjonen han held på å flire seg ihjel? Eg lo – og hadde det kjempeartig.

Å le meir, er eit av mine mål for 2017 Le som før. Og sjå, der var eg i gong. Heilt på eigen hand…♣i bilen.

Eit anna mantra, eller gåve eg har fått, var  ho i den profesjonelle rolla som sa:»Dette skal du ikkje stå aleine i».

Det har fulgt meg. Som eit lode teppe. Som har varma meg når eg har trengt det.

På radioen(også idag) snakka Lodve Solholm, vår fylkesmann, om «Menneskeleg grunnberedskap».

Kanskje snakkar vi om det same? Det er kun den som har skoa på som veit kva som skal til for å kome seg vidare.

Ikkje påfør andre skade, eller mismot, ved å ramme med slike vassne ord og uttrykk.

Ein gong «tok eg meg i det», saman med mor. Ho hadde hatt ein lang, trist dag. Og eg heldt på å sei: «Det går mot lysare tider. Snart kjem våren!» Poenget er berre at mor ikkje såg våren kome, sjølv om eg sa det. Vi kan ikkje ta frå folk kjensla av å f.eks kjenne seg einsam. Men vi kan bidra til at det er lettare å  leve med.

Januar er ein fin månad å tenke framover på. Men samstundes veit vi at dei lyse tidene ofte kan vere dei svartaste for den det gjeld.

 

For nokre år sidan var eg så heldig å få vere med eit Barents nettverk til Svalbard.

Og eg gløymer aldri kjensla eg fekk i salen der oppe, når Kari Bremnes begynte å synge, «Det magiske landet».

Eg avsluttar bloggen med eit ønske om at vi alle finn det «Magiske landet som ligg ved den ytterste pol.»

KVA som er det magiske landet – slik at den som treng det finn glede med livet vidare, må vi la vere opp til den einskild å finne.

 


Legg igjen en kommentar

Kaktus i bedriftskulturen

rose-blant-kaktus

Eg er i Tromsø. Og herfrå kjem Aura Consulting sin blogg nr 33. Det var i Tromsø eg fann heidundrande motivasjon for 10 år sidan!

Ofte – ja, sett med mine auge, for ofte; får eg dette spørsmålet ute på oppdrag; «Kvifor vert ofte den som skaper helvete på ein arbeidsplass freda? Kvifor er det dei som står på, som ynskjer framdrift som til slutt ikkje ser anna råd enn å gå?»

Noko eintydig svar har eg sjølvsagt ikkje.

Heilt sidan eg starta som leiar i 1988 har bedriftskultur interessert meg.

I Sogn og Fjordane vart eg den første trygdesjefen som var rekruttert utanfrå etaten.

Her hadde det vore lang tradisjon på at folk «steig i gradene», og enda som sjef. Sikkert mykje godt i det, men det gjorde utslag i kulturen. Det er jo langt ifrå sikkert at ein som er dyktig på uføresaker – er dyktig til å leie? Eg var heldig og kom inn ei tid der trygdeetaten satsa på leiarutdanning.

I tida mi som sosialsjef(før trygdesjeftida), også i Sogn og Fjordane, hadde eg ein klok sjef. Han gav meg to gåver. Leiarutdanning og leiarvegledning.

Med andre ord; eg vart van med at folk såg meg «utanfrå». Kika meg i korta. Eg vart filma og vurdert. På handling og haldning.

Denne kunnskapen kom godt med når eg seinare i Aura Consulting vart vegledar for fleire trygdekontor/sosialkontor/arbeidskontor som skulle verte NAV.

Ikkje berre tre kulturar som skule bygge sin framtidige,men også fleire ulike kulrurar internt. Og ofte «slosst» desse kulturane om å eige sanninga. Og det var langt ifrå enkelt å bygge ein framtidskultur. Men dei gjorde det. Avdi dei viste at noko anna var nyttalaust.

Og utan å vite det; så trur eg, at dei som ikkje gjorde denne jobben – slit idag.

Om ein ikkje har bestemt ei retning og innhald for kva som skal kjenneteikne bedriftskultur – så berre vert den. Er organisasjonskultur noko bedrifta ER eller er det noko den HAR? Organisasjonskultur kan vere eit styringsredskap dersom kulturen er noko bedrifta har. Med det meiner eg blant anna at ein har eit korrigeringsverktøy. Dei som jobbar der veit i stor grad kva som gjeld. Kva adferd som er akspetert og ikkje.

Dersom kulturen er noko bedrifta er, kan den vekse fritt fram og ikkje styrast( dette kan vere årsak til at formelle styringsmekanismer ikkje alltid har den effekt ein hadde tenkt seg).

I 2010 arrangerte eg den første Nasjonale Bedriftskulturkonferansen i Norge.

Til den hadde eg blant anna invitert ei som skulle fortelle om boka «Gullfisk eller Sardin».

Boka har kome til stor nytte i ettertid. Den beskriv to ulike bedriftskulturar – og særtrekk.

» Gullfiskbollar” = stor omstillingsevne

Kulturen er:

Åpen, rask, fri, resultatorientert, kreativ, kundefokusert, kan jobbe hardt når det gjeld

”Sardinboks”  = liten omstillingsevne

Kulturen er:

formelle, byråkratiske, opptatt av revirer og prestisje

gullfisk

Tilbake til starten på bloggen.

Tromsø.

Eg var den einaste som kom inn på etterutdanning i Bedriftskultur her oppe, som ikkje var frå Troms eller Finnmark.

Og det studieåret har vore på å forma meg mykje. Fagleg, personleg og nettverksrelatert.

DSCN1037.JPG

I 10 år har eg fått vore del av fleire nettverk her oppe. Kome til Svalbard og Russland.

Hatt utallege oppdrag – opplegg på stader eg elles aldri ville ha kome til.

Og opplevd heilt andre kulturar. På mange vis er det meir krevjande å ha oppdrag her; for folk hiv seg med frå første stund – og stiller spørsmål. Er frampå.

Dette er også særs givande. For her er du nøydd å levere. Utan er du ute.

Og kanskje er det noko av grunnen til ukultur?

At det er for mange som får vere i jobb utan å levere? Utan å forhalde seg til det som gjeld i organisasjonen? Utan å vere motivert?

Det eg iallfall er temmeleg sikker på at det handlar om MOT. Eller snarare mangel på det.

kvinne_flyr_superwoman

Frå leiinga. Men som kollega kan det også vere slik at du jattar med. Men kanskje mest handlar det om at ein ikkje har kultur for korleis ein skal takle slik ukultur. Eller korleis kome det i forkjøpet. Bygge ønska kultur.

I mine oppdrag snakkar eg ofte om å vere kulturberar.Det er formalrolla i organisasjonen som leiarar, tillitsvalde og verneombud innehar. Dei skal sei noko om retninga bedrifta skal i. Men for å kome dit må alle tilsette(iallfall fleirtalet) vere med.

Så har vi kodeberarar. Dei er ofte ei kritisk røyst i organisasjonen. Og det er viktig. Den som spør om vi gjer det rette, kan vi gjere noko annleis? Men den dagen ei avgjerd formellt er teken, og kodeberaren vil noko anna – og ikkje gir seg. Ja, da er den igong med å bygge ukultur. Ein kodeberar kan også vere ein uformell leiar. Og igjen; av og til kan slikt «leiarskap» bli skapt – avdi den formelle leiinga er utydeleg eller usynleg.

I ei bedrift eg var, meinte nokon av eg hadde gløymt to roller. Nemleg talerøra og sugerøra. I deira organisasjon, var talarøra dei som alltid sa:» det er ikkje berre eg som meiner det. Det er fleire.» Men kven desse andre og fleire var, kunne ikkje avslørast…..

Sugerøra var dei som sa:» ta det du, du som har det i kjeften». Altså dei skauv talarøra framføre seg.

Den gongen sa eg, og eg har gjenteke – at den dagen noko vert alvorleg på ein arbeidsplass, så er ikkje sugerøra der lenger. Så når alt kjem til alt, så framt du ikkje er kulturberar, kven kan du uttale deg på vegne av? DEG SJØLV.

Alt anna kan vere med på å skape ukultur.

Når det gjeld mangel på mot frå leiinga, så visest det BÅDE ved at ein ikkje tek tak, men OGSÅ ved å ikkje våge å stå for si overtyding heilt til mål. All leiing har påvirkningskraft. Om ein ikkje har slik kraft – så er det også ei påvirkningskraft.

Mangel på mot, vil  kunne vise seg etterkvart som eit kulturtrekk i organisasjonen.

Du får ikkje med deg folka dine på nye endringsrunder. Fordi dei minnest kva som skjedde sist. Det vart halvveges. Og kanskje slutta dei som bedrifta burde hatt med vidare.

No seier eg ikkje at dette er enkelt. Som LØFT så kan dette «look simple, but that doesnt mean its easy». Men LØFT seier også, at det er klokt å starte med slutten, for å få idear til starten. For eksempel; IMAGINE, sjå for deg når dette(KONKRETE) er løyst, eller har begynt å verte bedre, korleis er det å jobbe her da?

”What you expect to happen influences what you do”

Steve De Shazer

Dette ned mot kan også handle om at ein aldri har sagt frå til den det gjeld om kva endring ein må sjå – for å kunne ha tiltru til at dette vil gå rette vegen. Ein TRUR folk veit. Men det underlege er at mange ikkje veit. Nokre har ikkje særleg sjølvinnsikt. Men det er ikkje lett alltid å vite kva ein skal endre, før nokon gjer oss merksame på det.

Eg er sjølvsagt ingen forskar.

Eg har berre 31 års erfaring som leiar. Og medarbeidar. Og i overvekt stor interesse for kva og kven som skaperr kultur. Og ein knakande god karakter i bedriftskultur!♥

Men det eg trur, er at Norge misser for mykje god arbeidskraft i sjukefråver og at folk gir opp, og sluttar.

ga

Fordi vi er for lite modige.

rose-blant-kaktus